ἔμμορος
ἔμμορος, partaking in, endued with
ἔμμορος, ον, (μείρομαι)
- partaking in, endued with, τιμῆς . . ἔμμοροί εἰσι καὶ αἰδοῦς Od. 8.480.
- II ἔμμορον· εἱμαρμένον, Hsch.
1 partícipe de, dotado de c. gen.
τιμῆς ἔμμοροί εἰσι καὶ αἰδοῦς
ἔ.· τετευχώς
2 afortunado
Ῥώμα
3 predestinado, decretado por el destino
ἔμμορον· εἱμαρμένον
ἔμ·μορος, ος, ον :
1 qui a sa part de, gén. Od. 8, 480 ||
2 abs. qui a son lot, fortuné, heureux, A. Pl. 4, 72.
Étym. ἐν, μείρομαι.
ἔμμορος, teilhaftig, τιμῆς καὶ αἰδοῦς Od. 8.480 ; dah. glücklich, Byz. Anath. 26 (aber Plan. 72 steht ἔμπορε). – Vom Schicksal zugeteilt, Hesych.
ἔμμορος
[ἐμ-, ἐν- 1 + μιρ-, μείρομαι.]
Having a share of, endued with: τιμῆς Od. 8.480.
ἔμμορος (μείρομαι): sharing in, τῑμῆς, pl., Od. 8.480†.
ἔμμορος
ἔμ-μορος, ον
ἐν, μείρομαι
- Ipartaking in, endued with a thing, c. gen., Od.
- II (μόρος) fortunate, Anth.