Logeion | ἔνορκος

ἔνορκ-ος, ον,

having sworn, bound by oath, ἔνορκόν τινα θέσθαι to bind one by oath, S. Ph. 811; ἔ. λαμβάνειν τὸν Ἀθηναίων δῆμον Aeschin. 3.90, cf. 2.116, Arist. Rh. 1396b19: c. dat. pers., ἔ. οὐδενί S. Ph. 72.
- - 2 = ἔνσπονδος, included in a treaty, Th. 2.72.
- II that whereto one is sworn, θεῶν ἔ. δίκη S. Ant. 369 (lyr.); ἔνορκον [εἶμεν] τοῖς ἐπιϝοίκοις μἠποστᾶμεν IG 9(1).334.11 (V B.C.); παρακαταθήκην ἔνορκον εἰληφὼς παρὰ τῶν νόμων, of the jurors, D. 25.11; ἔ. προσφώνησις Stud.Pal. 22.184.88 (ii A. D.); ἔνορκόν τι καταστῆσαι Aeschin. 2.176; τῷ μὴ βουλομένῳ μὴ εἶναι ἔνορκον συμμαχεῖν X. HG 6.3.18; of a decree, Rev.Ét.Gr. 24.415 (Itanos, ii B. C.); ἔνορκον ποιεῖσθαι to bind oneself by oath, Pl. Phd. 89c; ἔνορκον ἐποίσει τὴν ψῆφον, Lat. juratus feret sententiam, D.H. 7.45. Adv. -κως LXX To. 8.20, Ath. 6.274e, Poll. 1.39.
- - - b consecrated by oath, λίθος Pl. Lg. 843a.

I de pers. o colect.

1 vinculado, obligado, comprometido por juramento, juramentado ἔνορκοι ὄντες κατὰ τὸ ἀμφοτέρους δέχεσθαι estando vinculados por el compromiso de acoger a ambos Th.2.72, ἦσαν (αἱ ἐν Βοιωτοῖς πόλεις) Ἀμφικτυονίδες καὶ ἔνορκοι Aeschin.2.116, οὐκ ἔ. ὢν ἐστράτευσεν (Aquiles contra Troya), Arist.Rh.1396^b19, ἐνόρκων γενομένων τῶν τε Ἑλλήνων ... καὶ τῶν ἐν τοῖς [π]ράγμασιν ὄντων OGI 5.58 (Escepsis IV a.C.), Ἐκκλησία ἔ. tít. de una obra de Dem.Phal., D.L.5.81, δικαστήριον Plu.Cat.Mi.44, como trad. de lat. foederatus (πόλεις) App.BC 1.102

• c. dat. de pers. οὔτ' ἔ. οὐδενὶ οὔτ' ἐξ ἀνάγκης S.Ph.72, (πόλεις) ὑμῖν μὲν ἐνόρκους, ἐμοὶ δὲ συμμαχίδας οὔσας Philipp.Maced.2, πολλοὶ ἐν Ιουδα ἔνορκοι ἦσαν αὐτῷ LXX 2Es.16.18

• en uso pred. σ' ἔνορκον ... θέσθαι obligarte por juramento S.Ph.811, ἔνορκον λαβεῖν τὸν Ἀθηναίων δῆμον ... βοηθήσειν Aeschin.3.90, cf. Plb.6.49.2, τῶν ἐπισινῶν ... οἱ κωμογραμματεῖς ἔνορκοι τὰ ὀνόματα διδότωσαν que los escribas presenten bajo juramento los nombres de los enfermos (para ser eximidos de las liturgias) POxy.2754.2 (II d.C.).

2 que declara bajo juramento ὁ μὲν ... ὑβρισθεὶς παραστανέτω δύο ἐκ τῶν ἰοβάκχων ἐνόρκους, ὅτι ἤκουσαν ὑβριζόμενον IG 2².1368.77 (II d.C.).

II de cosas y abstr.

1 jurado, apoyado en un juramento oral o escrito θεῶν ἔ. δίκα S.Ant.369, τὰς ἐνόρκους καὶ τὰς ἐγγράπτους ὁμολογίας Plb.36.9.15, ἐπισ[τό]λιον PHeid.210.11 (III a.C.), μαρτυρία Chrys.M.48.1073, ὑπόσχεσις Gr.Nyss.Deit.140.14

• en uso pred. ποιησαμένου πίστεις ἐνόρκους ... μὴ παραβήσεσθαι τὰς συνθήκας I.AI 2.253, cf. D.S.11.58, ποιοῦνται τὰς συνθήκας ἐνόρκους concluyen un pacto bajo juramento Plu.2.741f, cf. Thes.30, D.H.7.45.

2 protegido, consagrado por juramento λίθον ὁρίζοντα φιλίαν τε καὶ ἔχθραν ἔνορκον παρὰ θεῶν Pl.Lg.843a, πάντα τὰ ἐν τῇ πόλει καλὰ ... παρακαταθήκην ἔνορκον εἰληφὼς παρὰ τῶν νόμων del jurado, D.25.11, ref. a cláusulas de tratados sujetos a revisión δικᾶν δὲ καὶ πρ[αξί]ων μηθὲν ἔνορκον ἤμην ICr.1.9.1.45 (Drero III a.C.), ὅ τι μ]έν κα ἐξέλωμεν μὴ ἔναρον ἔστω μηδὲ ἔνορκον, ὅτι δέ κα ἐν[γ]ράψμεν ἔναρόν τε καὶ ἔνορκον ἔστω ICr.3.4.6.6 (Itano III a.C.), ὅτι δὲ ἐγ<γ>ράψαιμεν ἔνορκóν τε ἔστω καὶ ἔνθινον ICr.3.3.5.10, cf. 3.3.3B.7 (ambas Hierapitna II a.C.).

3 que está sujeto a juramento, que es objeto de juramento ἔνορκον εἶναι c. dat. de pers. e inf. A.Fr.78c.1, ἔνορκον αὐτοῖς εἶναι διαφυλάξειν τὴν φιλίαν ... πρὸς τὸν βασιλέα Milet 1(3).139.45 (III a.C.) en Ath.Mitt.39.1914.186, cf. IG 9².718.11 (Calión V a.C.), Aeschin.2.115, τῷ δὲ μὴ βουλομένῳ μὴ εἶναι ἔνορκον συμμαχεῖν τοῖς ἀδικουμένοις X.HG 6.3.18

• en uso pred. ἔνορκον ἂν ποιησαίμην ... μὴ πρότερον κομήσειν, πρὶν ἂν ... Pl.Phd.89c, cf. Luc.Cal.8, τὸ μὴ μνησικακεῖν πρὸς ἀλλήλους ἔνορκον ἡμῖν καταστησάντων Aeschin.2.176.

III adv. -ως bajo juramento, solemnemente εἶπεν αὐτῷ ... ἐ. μὴ ἐξελθεῖν αὐτόν LXX To.8.20, cf. Gr.Nyss.Hom.in Cant.129.21, ἐ. [σ]υ[μ]πεφωνηκέναι ... ἐωνῆσθαι ... μέρος ἀμπ(ελῶνος) BGU 619.12 (II d.C.), cf. PDiog.14.24, PIand.139.24, PMil.Vogl.98.41 (todos II d.C.), ἀμνηστίαν ἐ. ὑπισχνεῖται Hdn.5.4.10, σὺ μαρτυρεῖς περὶ αὐτοῦ ἐνόρκως; Hsch.H.Hom.20.3.4.

ἔν·ορκος, ος, ον, litt. engagé par un serment :

1 en parl. de pers. lié par un serment : τινι, Soph. Ph. 72, envers qqn ; ἔνορκόν τινα λαμβάνειν, Eschn. 66, 29 ; θέσθαι, Soph. Ph. 811 ; ποιεῖν, Pol. 6, 49, 2, lier qqn par un serment ||

2 en parl. de choses, confirmé par un serment, Soph. Ant. 369 ; Plat. Leg. 843a, etc. ; ἔνορκόν τι λαμβάνειν, Dém. 773, 5, recevoir une promesse faite avec serment ; ἔνορκόν ἐστί τινι, avec l’inf. Xén. Hell. 6, 3, 18, on s’engage par serment à, etc. ; ἔνορκον ποιεῖσθαι, avec μή et l’inf. fut. Plat. Phæd. 89c, s’engager par serment.

Étym. ἐν, ὅρκος.

ἔν-ορκος -ον
1. van pers. onder ede, gezworen hebbend: οὐ μήν σ’ ἔνορκόν γ’ ἀξιῶ θέσθαι het lijkt me zeker niet nodig je onder ede te plaatsen Soph. Ph. 811; door een eed gebonden aan, met dat.: οὔτ’ ἔνορκος οὐδενί aan niemand gezworen hebbend Soph. Ph. 72; met prep. bep.: ἔνορκοι ὄντες κατὰ τὸ ἀμφοτέρους δέχεσθαι die bij ede gebonden waren beide partijen toe te laten Thuc. 2.72.2.
2. van zaken onder ede bevestigd, door een eed verplicht, gezworen: γεραίρων ... θεῶν ... ἔνορκον δίκαν die het gezworen recht van de goden respecteert Soph. Ant. 369; λίθος ... ἔνορκος παρὰ θεῶν een steen die door een eed bij de goden geheiligd is Plat. Lg. 843a.

ἔνορκος, im Eide, durch einen Eid gebunden ; ἔνορκος οὐδενί Soph. Phil. 72 ; ἔνορκόν τινα θέσθαι, durch einen Eid verpflichten, 800 ; ἔνορκον λαβεῖν τὸν δῆμον βοηθήσειν Aesch. 3.90, der auch ib. 65 sagt ὅπως Κερσοβλέπτης μὴ ἔσται ἔνορκος, μηδὲ μετέσται τῆς συμμαχίας καὶ τῆς εἰρήνης αὐτῷ, damit er nicht in dem durch einen Eid besiegelten Bündnis sei ; vgl. Thuc. 2.72 u. Xen. Hell. 6.5.18, τῷ μὴ βουλομένῳ μὴ εἶναι ἔνορκον συμμαχεῖν, sie sollten nicht verpflichtet sein. – Von Sachen, durch einen Eid geheiligt, bestätigt, θεῶν δίκη Soph. Ant. 366 ; φιλίαν τε καὶ ἔχθραν ἔνορκον παρὰ θεῶν Plat. Legg. VIII.843a ; Plut. ἔνορκοι φιλίαν ἐποιήσαντο, Thes. 30 ; παρακαταθήκην ἔνορκον εἰληφώς Dem. 25.11, unter eidlicher Zusicherung der Zurücklieferung ; ἔνορκον ποιεῖσθαι μὴ πρότερον κομήσειν, schwören, Plat. Phaedr. 89c ; Aesch. 2.176 τὸ μὴ μνησικακεῖν ἔνορκον ἡμῖν καταστησάντων αὐτῶν, sie ließen uns schwören ; Sp., ἔνορκος ἔμενε ἡ συμμαχία Pol. 4.9.4 ; ἔνορκον ἐποίσει τὴν ψῆφον, iuratus sententiam teret, Dion.Hal. 7.45.
• Adv. ἐνόρκως , z.B. νόμον τηρεῖν Ath. VI.274e.

ἔνορκος ἔν-ορκος, ον

- Ibound by oath, Lat. juratus, Soph., Thuc.: c. dat. pers., Lat. addictus, Soph.
- IIthat whereto one is sworn, Soph., etc.

Menu

Word wheel

ἔνορκος

Saved

Recent