ἡνίον
ἡνίον, τό, v. ἡνία, τά.
ἡνίον, ου (τὸ) d’ord. au pl. ἡνία, ων (τὰ) brides, rênes, Il. 3, 261 ; 5, 226 ; Od. 3, 483, etc. ; Hés. Sc. 95.
Étym. cf. ἡνία.
ἡνίον, τό, das Gebiß, τὸ μέσον τοῦ χαλινοῦ, Poll. 1.148 ; der plur. bei Hom. = ἡ ἡνία.
ἡνίον, ου, τό,
v. ἡνία, τά.