ἰσόκοιλος
ἰσόκοιλος, with equal cavities
ἰσό-κοιλος, ον,
- with equal cavities, αὐλός Plu. An.procr. 2.1021a, Theo Sm. p.60 H.(pl.).
ἰσό·κοιλος, ος, ον [ῐ̄] également creux, Plut. M. 1021a.
Étym. ἴ. κοῖλος.
ἰσόκοιλος, gleich hohl, αὐλός Plut. de an. procr.e Tim. 12.