ὁμώροφος
ὁμώροφ-ος, ον, = foreg., Phanod. 13 (-ορρόφους, -ωροφίους codd. Ath.), Aesop. 10 (-όροφ- codd.), Babr. 12.15, etc.
ὁμ·ώροφος, ος, ον, qui demeure sous le même toit, Babr. 12, 13 ; Ath. 437f (vulg. ὁμόροφος).
Étym. ὁμ. ὀροφή.
ὁμώροφος, unter demselben Dache, also in demselben Hause lebend, τινί, mit Einem, Hausgenoß, Philostr. u. A. Vgl. ὁμορόφιος.