θαμινός
θαμινός, frequent
Could not find θαμινὸν in Logeion dictionaries.
θαμινὸν masculine accusative singular, neuter nominative singular, neuter vocative singular, neuter accusative singular of θαμινός
θᾰμῐνός and θαμῑνός (h.Merc. 44, Call. Aet. 3.1.36 [Fr. 75.36 Pf.], Nic. Th. 239 (v.l.); θαμεινός Choerob. in An.Ox. 2.180), ή, όν,
- crowded, close-set, Call. Cer. 65, Lyr.Alex.Adesp. 7.14: usu. neut. pl. θαμινά, as Adv. = θαμά, Pi. O. 1.53, Pae. 6.16, Ar. Pl. 292 (lyr.), X. Mem. 3.11.15, An. 4.1.16 (v.l. θαμεινά): sg., θαμινόν A.R. 3.1266: Sup. -ώτατος Suid. Adv. -νῶς Hsch.: Comp. -ώτερον Parth. Fr. 29.
θαμινός, ή, όν [ᾰῐ] fréquent ; seul. pl. neutre adv. θαμινά, Pd. O. 1, 85 ; N. 3, 78 ; Xén. Mem. 3, 11, 15, fréquemment.
Étym. θαμά.
θαμινός, (θαμά, vgl. θαμειός), häufig, θαμινώτατος erkl. Suid. πυκνότατος. Gebräuchlich scheint nur θαμινά adverbial, häufig, oft, Pind. Ol. 1.53, N. 3.42 ; in Prosa, Xen. Mem. 3.11.15 u. A. – VLL haben auch • adv. θαμινῶς .
For Pindar, see also: θαμινά
θαμινός
θᾰμῐνός, ή, όν
- frequent, in neut. pl. θαμινά:—asAdv. = θαμά, Pind., Attic v. θαμέες.