λιτανεύω
λιτανεύω, to pray, entreat
Could not find λιτανεύουσι in Logeion dictionaries.
λιτανεύουσι present active participle masculine dative plural, present active participle neuter dative plural, present active indicative 3rd plural of λιτανεύω
λῐτᾰν-εύω, in Hom. with λλ in augm. tenses, ἐλλιτάνευε, ἐλλιτάνευσα: (λιτανός): —
- pray, entreat, πάντας δʼ ἐλλιτάνευε (v.l. δὲ λ.) Il. 15.422:— Constr. same as λίσσομαι, either abs., Od. 7.145: or c. acc. pers., Il. l.c., 9.581, etc.; that by which one prays in gen., γούνων ἐλλιτάνευσα Od. 10.481; for which in Il. 24.357 we have ἀλλʼ ἄγε, γούνων ἁψάμενοι λιτανεύσομεν (Ep. for -ωμεν); also c. inf., 23.196: c. acc. pers. et inf., Hes. Th. 469, Pi. N. 8.8, etc.: c. Adj. neut., πολλὰ λ. τινά ib. 5.32: rare in Att. Poets, Men. 49 (dub. l.), and in Prose, X. HG 2.4.26, Pl. R. 388b, LXX Ps. 44(45).12; λ. τὸ θεῖον Str. 15.1.60; τοὺς θεοὺς εὐχαῖς D.H. 4.76.
λῐτᾰνεύω [λιτανός ] impf. ἐλιτάνευον ‖ fut. λιτανεύσω ‖ aor. ἐλιτάνευσα; to ask, beg
● epic impf. λιτάνευον and ἐλλιτάνευον ‖ epic aor. ἐλλιτάνευσα poet. 3. sg. λιτάνευσε Theocr. l.c.
● epic impf. λιτάνευον and ἐλλιτάνευον ‖ epic aor. ἐλλιτάνευσα poet. 3. sg. λιτάνευσε Theocr. l.c.
λιτανεύω [ῐᾰ] invoquer par des prières, prier, supplier, abs. Od. 7, 145 ; τινά, Il. 9, 581 ; Xén. Hell. 2, 4, 26 ; Plat. Rsp. 388b, etc. qqn ; τινά avec l’inf. Hés. Th. 469 ; Pd. N. 8, 8, etc. ; avec l’inf. seul. Il. 23, 196 ; avec double rég. : τινά τι ; Pd. N. 5, 32, adresser des prières à qqn ; γούνων λιτανεύειν, Od. 10, 481, adresser des prières à qqn en tenant ses genoux embrassés.
Étym. λίτανος.
λιτανεύω, = λίσσομαι, bitten, flehen, absolut, bes. als Schutzflehender, Od. 7.145, γούνων λιτ., bei Jemandes Knien flehen, 10.481, wie γούνων ἁψάμενον λ., Il. 24.357 ; c. accus., πάντας δʼ ἐλλιτάνευε, 22.414 ; c. inf., πολλὰ δὲ καὶ σπένδων – λιτάνευεν ἐλθεῖν, 23.196 ; φίλους λιτάνευε τοκῆας μῆτιν συμφράσσασθαι, Hes. Th. 469 ; πολλά μιν λιτάνευεν, Pind. N. 5.32 ; c. inf., 8.8 ; aor., Theocr. 2.71. – Auch in Prosa, Plat. Rep. III.388b ; Xen. Hell. 2.4.17 ; τὸ θεῖον, Strab. XV p. 713 ; τοὺς θεοὺς εὐχαῖς, Dion.Hal. 4.76.
λιτανεύω
[λιτ-, λίσσομαι.]
Aor. ἐλλιτάνευσα Od. 10.481.
1 pl. subj. λιτανεύσομεν Il. 24.357.
- 1
To make entreaty or petition to, entreat, supplicate : μιν Il. 9.581. Cf. Il. 22.414, Il. 24.357 : Od. 7.145, Od. 10.481.
- 2
To pray to (a divine power).
With infin. : πολλὰ λιτάνευεν [ἀνέμους] ἐλθέμεν Il. 23.196.
- 1
λῐτᾰνεύω
- 1entreat πολλὰ γάρ μιν παντὶ θυμῷ παρφαμένα λιτάνευεν sc. Ἱππολύτα, attempting to seduce Peleus N. 5.32 πολλά νιν πολλοὶ λιτάνευον ἰδεῖν N. 8.8 λιτανεύω, ἑκαβόλε, Μοισαίαις ἀνατιθεὶς τέχναισι χρηστήριον[ Pae. 9.38
λιτανεύω (λιτή), ipf. ἐλλιτάνευε, λιτάνευε, fut. λιτανεύσομεν, aor. ἐλλιτάνευσα: pray, implore, abs., and w. acc., Od. 7.145, Il. 9.581.
λιτανεύω
λῐτᾰνεύω,
λίτομαι
- to pray, entreat, esp. for protection, either absol. or c. acc. pers., Hom.; that by which one prays in gen., γούνων λιτανεύειν Od.; also, γούνων ἁψάμενοι λιτανεύσομεν (Epic for -wmen) , Il.; c. inf., Il.