λιτή

λῐτή, ἡ, (λίτομαι)

• prayer, entreaty, mostly in pl., λιτῇσι ἐλλισάμην Od. 11.34; καταβαίνειν ἐς λιτάς Hdt. 1.116; λιταῖς ἀποτρέπει [αὐτὸν] μὴ πορεύεσθαι ib. 105; λιταῖς πεῖσαί τινα Pi. O. 2.80, cf. 8.8; μαλθάσσειν κέαρ λιταῖς A. Pr. 1008; ηὔχετο λιταῖσι Id. Pers. 499; λιτᾶν ἀκούειν Id. Ag. 396 (lyr.); λιτὰς κλύειν Id. Th. 172 (lyr.), cf. E. Or. 1233, etc.; λιταῖς σεβίζειν S. OC 1557 (lyr.); ἐπεύχεσθαι λιτάς ib. 484; λ. δέχεσθαι Id. Ant. 1019; ἐν λιταῖς στέλλειν with prayers, Id. Ph. 60; λιταὶ θεῶν prayers to the gods, E. Supp. 262; but λιταὶ ἐμαυτοῦ ξυμμάχων τε prayers for myself, S. OC 1309: also c. gen. of that by which one prays, γενείου τοῦδʼ . . ἐκτεῖναι λιτάς E. Or. 290. (Poet., Ion. and late Prose, BGU 74.15 (ii A. D.).)
• • II Λιταί, αἱ, personified, Prayers of sorrow and repentance, Il. 9.502 sq., AP 11.361 (Autom.).

λῐτή -ῆς, ἡ [see λίσσομαι] usu. pl. prayer, entreaty Pind. O. 2.80 Hdt. 1.105.1 Epic. 65 Lyc. 125 etc.; λιτῇσι λίσσεσθαι to address with prayers Od. 11.34 = εὔχεσθαι λιταῖσι Aeschl. Pers. 499 = ἐπεύχεσθαι λιτάς Soph. O.C. 484; ἐκάλεσα … βαρβάροις λιταῖς I have invoked you with barbaric invocations Eur. Ph. 680; κατέβαινε ἐς λιτάς he reached the point of entreaties Hdt. 1.116.5 = ἐπὶ τὰς λιτὰς ἐλθεῖν Phil.² Spec. 1.195; λιτὰς δέχεσθαι to accept entreaties Soph. Ant. 1019 = λιτᾶν ἀκούειν Aeschl. Ag. 396 = λιτάων ἐπακούειν Mus.¹ 139 | λιταὶ θεῶν prayers addressed to the gods Eur. Suppl. 262, but: σοι … λιτὰς ἔχων αὐτὸς τ’ ἐμαυτοῦ ξυμμάχων τε τῶν ἐμῶν asking you for me and for my allies Soph. O.C. 1309 | of Christ τὰς πρὸς θεὸν καὶ πατέρα λ. ὑπὲρ αὐτῶν ἐποιεῖτο He prayed God the Father for them Cyr.¹ Lc. 6.27 ‖ Christ. prayer in procession, litany (also sg.) Theod.⁶ H.E. 1.6 ‖ personif. Λιταί, αἱ the Litai (Prayers), Il. 9.502 etc.

λιτή, ἡ, das Bitten, Flehen, gew. im plur., λιτῇσι λίσσεσθαι, Od. 11.34. Homer personifiziert die Λιταί ; die reuigen Bitten, als Zeusʼ Töchter, die der Ate nachwandelnd wieder gut machen, was diese gefehlt hat, Il. 9.502 ff., worauf sich Automed. 9 (XI.361) bezieht ; Λιταί war der Titel des neunten Buchs der Il., Plat. Crat. 428b. – Λιταῖς ἔπεισε, Pind. Ol. 2.88 ; so im plur. auch bei den Tragg., κλύετε πανδίκους χειροτόνους λιτάς Aesch. Spt. 156, ἤρθην φόβῳ πρὸς μακάρων λιτάς, Flehen zu den seligen Göttern, ib. 176, εὔχετο λιταῖσι Pers. 491 ; ἐν λιταῖς στείλαντες, durch Bitten, Soph. Phil. 60, καὶ σὲ λιταῖς σεβίζει O.C. 1554, auch σοὶ προστροπαίους λιτὰς ἔχων, sich mit Bitten an dich wendend, 1311 ; Eur., der einmal auch den sing. zu haben scheint, ἐμᾶς λιτᾶς εἰσάκουσον, Or. 1233, wo jetzt ἐμὰς λιτάς gelesen wird ; einzeln auch bei sp.D.; καταβαίνειν εἰς λιτάς, Her. 1.116.

λιτή

-ῆς, ἡ

[λιτ-, λίσσομαι.]

A prayer : εὐχωλῇσι λιτῇσί τε ἐλλισάμην (the two words hardly to be distinguished) Od. 11.34.

Personified : λιταί εἰσι (there are such beings as...) Διὸς κοῦραι Il. 9.502 (i.e. prayers of repentance, for forgiveness, addressed by an offender to the person injured).

λιτή λῐτή, ἡ, λίτομαι

• • Ia prayer, entreaty, mostly in pl., Od., Hdt., Trag.
  • IIΛιταί, Prayers of sorrow and repentance, personified in Il. 9. 502 sq.