λιτουργός
λιτουργός -οῦ, ὁ [λιτός, ἔργον ] wicked Hsch. Greg. Carm. 2.1.85.5 (PG 37.1431.12: prob. f.l. for λειτουργός ).
λιτουργός, ός, όν, méchant, Sim. am. fr. 7, 12.
Étym. λιτός, ἔργον.
λιτουργός, eigtl. λειτουργός, aber nur in der Bdtg von λεωργός, πανοῦργος, Gramm. Bei Hesych. steht dafür λιτούριος, was wohl zu ändern ist.