μαντευτικός
μαντευτικός, of or for divination
μαντ-ευτικός, ή, όν,
- of or for divination: ἡ -κή (sc. τέχνη), = μαντεία, f.l. in E. Ba. 299 as cited by Plu. Def.orac. 2.432e.
μαντευτικός, zum Wahrsagen gehörig, geschickt, Hesych.; ἡ μ., prophetische Kraft, Plut. def. Or. 40.