παραφρονέω
παραφρονέω, to be beside oneself, be deranged
Could not find παραφρονήσαντες in Logeion dictionaries.
παραφρονήσαντες aorist active participle masculine nominative plural, aorist active participle masculine vocative plural of παραφρονέω
παραφρον-έω,
- to be beside oneself, deranged, Hdt. 1.109, 3.34, 35, A. Th. 806, S. Ph. 815, Ar. Nu. 844, Antipho 2.2.9, etc.: poet. παραιφρ- Theoc. 25.262 (v.l.).
- 2 to be delirious, v.l. in Hp. Prog. 10.
παραφρονέω-ῶ, être hors de son bon sens, déraisonner, être fou, Hdt. 1, 109, etc. ; Hpc. Progn. 39 ; Eschl. Sept. 806 ; Soph. Ph. 815, etc. ||
➳ Poét. παραιφρονέω, Thcr. Idyl. 25, 262.
Étym. παράφρων.
παραφρονέω, von Sinnen od. von Verstande sein, sinnlos, wahnsinnig sein ; παραφρονῶ φόβῳ λόγου, Aesch. Spt. 788 ; Soph. Phil. 804 ; Ar. Vesp. 8 u. öfter ; Her. 3.34, 35 u. sonst ; Antiph. 2 β 9 ; Plat. Legg. X.899 u. Folgde ; in poet. Form Theocr. 25.262, ὀδύναισι παραιφρονέοντα βαρείαις.
Strong 3912
to be beside oneself, be deranged: II Co 11:23.†
παραφρονέω
παράφρων
- to be beside oneself, be deranged or mad, Hdt., Aesch., etc.; poet. παραιφρ-, Theocr.