φημί
φημί, φημί, φήσω, ἔφησα, -, -, -, say, assert, affirm
- II φάσκω supplied all moods of pres. except the indic., also impf. ἔφασκον; cf. ἠμί. [ᾰ, except in φᾱσι, and in masc. and fem. part. φάς, φᾶσα: in inf. φάναι ᾰ always; φᾶναι is corrupt in Eub. 119.11 codd. Ath.]:—
- say, affirm, assert, either abs., or folld. by inf., e. g. Λυσίθευς Μικίωνα φιλῖν ( = -εῖν) φησι IG 1(2).924, cf. 57.48, or acc. et inf.; the inf. is freq. omitted, σὲ κακὸν καὶ ἀνάλκιδα φήσει (sc. εἶναι) Il. 8.153; also Κορινθίους τί φῶμεν; what shall we say of them? X. HG 3.5.12; φ. πρός τινα, πρὸς ξεῖνον φάσθαι ἔπος ἠδʼ ἐπακοῦσαι Od. 17.584: less freq. c. dat., αὐτοῖς Ev.Matt. 13.28; κατά τινος φ. to speak against him, X. Ap. 25: sts. folld. by ὡς, Lys. 7.19, v.l. in X. HG 6.3.7; by ὅτι, Pl. Grg. 487d, Corn. ND 30; by an interrog. clause, μή ποτε φάσῃς ὅ τι γίνεται αὔριον Simon. l.c.; by part., dub. in Pl. Grg. 481c (fort. leg. θῶμεν); also parenthetic, τίνες, φῄς, ἦσαν οἱ λόγοι; Pl. Phd. 59c.
- b since what one says commonly expresses a belief or opinion, think, deem, suppose, φῆ γὰρ ὅ γʼ αἱρήσειν Πριάμου πόλιν Il. 2.37; φαίης κε ζάκοτόν τέ τινʼ ἔμμεναι ἄφρονά τε you would say, would think, he was . ., 3.220; ἶσον ἐμοὶ φάσθαι to say he is (i. e. fancy himself) equal to me, 1.187, 15.167; μὴ . . φαθὶ λεύσσειν think not that you see, Theoc. 22.56; τί φῄς; what say you? i.e. what think you? (v. infr. II.5); λέγʼ ἀνύσας ὅ τι φῄς Ar. Pl. 349:—so φ. δεῖν, φ. χρῆναι, deem it right, And. 3.34, Isoc. 3.48.
- c say, i.e. write, of an author, ὡς ἔφημεν Gal. 1.158, etc.—The Med. has all these senses as well as the Act.
- II Special Phrases:
- 1 φασί, they say, it is said, Il. 5.638, Od. 6.42, etc.; parenthetically, Arist. EN 1109a35, Men. Epit. 223, etc.: Prose writers use φησί when quoting, D. 23.89, etc.; φησίν saith He, 1 Ep.Cor. 6.16; esp. of an opponentʼs objection, Plu. Cons.Apoll. 2.112c; even after a plural, ὅ τοίνυν μέγιστον ἔχειν οἴονται . . καὶ αὐτός, φησί, τῶν εἰσιόντων ἦσθα Lib. Or. 52.39; "τὸν δὲ μετʼ εἰσενόησα, ἔφη Ὅμηρος as H. said, Pl. Prt. 315b.
- 2 joined with a synon. Verb, ἔφη λέγων, ἔφησε λέγων, Hdt. 3.156, 6.137, etc.; ἔλεγε φάς Id. 1.122; λέγει οὐδέν, φαμένη . . Id. 2.22; τί ἐροῦμεν ἢ τί φήσομεν; D. 8.37, cf. 25.100; τί φῶ; τί λέξω; E. Hel. 483.
- 3 in repeating dialogues the Verb commonly goes before its subject, ἔφην ἐγώ, ἔφη ὁ Σωκράτης, said I, said S., but the order is sts. inverted, ἐγὼ ἔφην, ὁ Σωκράτης ἔφη, I said, S. said.
- 4 inserted parenthetically, though the sentence has been introduced by λέγει, εἶπεν, etc., ὁ Ἰσχόμαχος . . εἶπεν· ἀλλὰ παίζεις μὲν σύ γε, ἔφη X. Oec. 17.10, cf. Pl. Chrm. 164e; ἡ κρίσις . . διαρρήδην λέγει διότι, φησίν, ἔδοξε τἀληθῆ εἰσαγγεῖλαι Lys. 13.50.
- 5 τί φημί; S. OT 1471, and τί φῄς; Ph. 804, E. Hel. 706 (dub.), are used extra metrum, as exclamations.
- 6 κυριώτατα φάναι, in parenthesis, strictly speaking, Ph. 2.374; ὡς οὕτω φάναι, = ὡς εἰπεῖν, ἅπασαι ὡς οὕτω φάναι practically all, Gal. Vict.Att. 9; συνελόντα (v.l. -όντι) φάναι, = συνελόντι εἰπεῖν, Id. 16.502.
- 7 Οἰδίπουν . . ἂν μόνον φῶ if I only mention Oedipus, Antiph. 191.6, cf. Pl. Cra. 411a, 435a.
- III like κατάφημι, say yes, affirm, assert, καὶ τοὺς φάναι and they said yes, Hdt. 8.88; καί φημι κἀπόφημι S. OC 317; ἔγωγέ φημι Pl. Grg. 526c; φάναι τε καὶ ἀπαρνεῖσθαι Id. Tht. 165a: c. inf., φῂς ἢ καταρνεῖ μὴ δεδρακέναι τάδε; S. Ant. 442; but οὔ φημι means say no, deny, refuse, c. inf., ἡ Πυθίη οὐκ ἔφη χρήσειν said she would not . ., Hdt. 1.19, cf. 8.2; οὐκ ἔφασαν ἐπιτρέψαι Lys. 13.15, 47 (leg. -τρέψειν): c. acc. et inf., οὔ φημʼ Ὀρέστην σʼ ἐνδίκως ἀνδρηλατεῖν A. Eu. 221, cf. Hdt. 2.63: abs., κἂν μὲν μὴ φῇ if he says no, Ar. Av. 555 (anap.); ἢ φάθι ἢ μὴ ἃ ἐρωτῶ answer me yes or no, Pl. Grg. 475e; so in answers, φημί or οὕτως φημί yes, Id. Phdr. 270c, al., Grg. 500e; οὐκ ἔφη he said no, Id. Phd. 118a.— In this sense Att. writers, besides pres., mostly use fut. φήσω and aor. ἔφησα, but in impf., inf., and part. pres., to avoid ambiguity, they prefer ἔφασκον, φάσκειν, φάσκων (v. φάσκω): φάναι is distd. fr. φάσκειν, e.g. ἔφη σπουδάζειν he said he was in haste, ἔφασκε σπουδάζειν he alleged he was in haste; but ἔφησθα is found in this sense, X. An. 1.6.7.
- IV command, order, ἔφην τῷ Ὀρθοβούλῳ ἐξαλεῖψαί με Lys. 16.13 (so ἔφασαν, v. l. for ἔφρασαν in X. Cyr. 4.6.11).
1. zeggen, spreken:
2. vermelden, noemen:
3. bevestigen, ja zeggen:
4. poët. menen, denken, geloven:
1) sagen, sprechen, erzählen, Hom. u. Folgde überall, sowohl absolut, als c. accus., φάτο μῦθον, φάτο ἀγγελίην, oft bei Hom., wie ἔπος φάσθαι, Il. 9.100, 11.788 ; ψεῦδος φάναι, Etwas für eine Täuschung erklären, Il. 2.81. Auch = meinen, denken, eigtl. bei sich, in der Seele sagen, wie Il. 2.37 auf τἀ φρονέοντʼ ἀνὰ θυμόν – folgt φῆ γὰρ ὅ γʼ αἱρήσειν Πριάμου πόλιν. Il. 16.61 ἤτοι ἔφην γε οὐ πρὶν μηνιθμὸν καταπαυσέμεν, ich gedachte zu beenden, Scholl. Aristonic. ὅτι τὸ ἔφην γε ἀνεὶ τοῦ διενοήθην. Mehrmals bei Homer φαίης κε statt φαίη τις ἄν oder ἔφη τις ἄν, »es meint wohl Jemand«, oder »es meinte wohl Jemand«, oder »es würde wohl Jemand« ἔμμεναι, Scholl. Aristonic. ὅτι τὸ φαίης τὴν φαντασίαν ἔχει ὡς πρὸς τῆν Ἑλένην λεγόμενον· κατά γε μέντοι Ὁμηρικὴν συνήθειαν ἐκληπτέον ἐν ἴσῳ τῷ ἔφη τις ἄν, ὡς ἔχει τὸ, » ἔνθʼ οὐκ ἂν βρίροντα ἴδοις (Il. 4.223)« ἀντὶ τοῦ ἴδοι τις ἄν, vgl. Scholl. Aristonic. Il. 3.392, 4.223, 429, 14.58, 15.697, Od. 7.293. An vielen Stellen bleibt es unentschieden, ob eine wirkliche Rede oder eine innerliche Meinung damit ausgedrückt ist, oder es fällt vielmehr beides zusammen, ἶσον ἐμοὶ φάσθαι, sich mir gleich zu stellen, Il. 1.187, 15.167. So τί φῄς ; πῶς φῄς ; was meinst du ? wie meinst du ? als Ausdruck des Erstaunens, vgl. Valcken Eur. Phoen. 923 ; Soph. O.R. 746, O.C. 536, El. 665 u. sonst ; οὐκ οἶδά πω τί φῄς Phil. 576 ; φράζε δὴ τί φῄς O.R. 655 ; μὴ φάθι λεύσσειν Theocr. 22.56 ; auch in Prosa, z.B. bei Plat. nicht selten. – Häufig wird bes. bei Prosaikern φησί u. φασί parenthetisch eingeschoben, wie unser sagt man, heißt es, sagt das Sprüchwort, vgl. Wolf Dem. Lept. p. 288 u. Schaefer Dion.Hal. C.V. p. 29. – So wird auch nach einem vorangegangenen λέγει oder εἶπεν bei Anführung der eigentlichen Rede völlig pleonastisch φησί oder ἔφη hinzugesetzt, vgl. Heind. Plat. Charm. 164e ; Crat. 408a ; Xen. Mem. 1.6.4 ; Jacobs AP p. 779. Aehnlich ist ἔφη λέγων oder ἔλεγεν φάς verbunden, bes. bei Her., s. 3.156, 5.36, 49 ; doch auch bei den Attikern.
2) bejahen, behaupten, zugeben, versichern, absolut mit dem acc., Hom. u. Folgende ; dagegen οὔ φημι oder selten φημὶ οὐχί, nein sagen, verneinen, leugnen, οὐκ ἔφα τις θεοὺς βροτῶν ἀξιοῦσθαι μέλειν Aesch. Ag. 1598 ; οὔ φημʼ Ὀρέστην σʼ ἐνδίκως ἀνδρηλατεῖν Eum. 212 ; φονέα σέ φημι τἀνδρὸς κυρεῖν Soph. O.R. 362, u. sonst ; καί φημι κἀπόφημι O.C. 318 ; φῂς ἢ καταρνεῖ μὴ δεδρακέναι τόδε Ant. 438 ; οὔ φησʼ ἐάσειν τόνδε τὸν νεκρὸν ταφῆς ἄμοιρον Aj. 1305 ; Eur. Hec. 130 ; οὔ φημι Ar. Ran. 1165 ; φάναι (sc. χρή) Πέρσας λέγειν ἀληθέως, man muß zugeben, Her. 3.35 ; vgl. 6.86 ; φάναι τε καὶ ἀπαρνεῖσθαι Plat. Theaet. 165a. In dieser bestimmten Bdtg branchen die Attiker bes. das fut. φήσω und den aor. ἔφησα, während im praes., wenn φάναι zweideutig sein könnte, lieber φάσκειν gebraucht wird ; auch φάμενος, def. οὐ φάμενος, verneinend, leugnend ; selten so ἔφη, Xen. An. 1.6.7. – In der Antwort ist φημί »ja«, »ja wohl«, Plat. Phaedr. 270c ; ὁ δʼ οὐκ ἔφη, er sagte nein, verneinte es, Phaed. 117e u. oft.
Das α ist kurz, mit Ausnahme von φασίν u. vom partic., φάς, φᾶσα, inf. lang Eubul. bei Ath. I.8c, φᾶναι, was jedoch verderbt scheint.
(Enclitic in pres. indic. act. except 2 sing.)
1 sing. pres. φημί Il. 2.129, Il. 5.652, Il. 6.98, etc. : Od. 2.171, Od. 4.141, Od. 5.290, etc.
2 sing. φῄς Il. 4.351, Il. 14.265, Il. 17.174 : Od. 1.391, Od. 7.239. φῇσθα Od. 14.149.
3 sing. φησί Il. 1.521, Il. 14.366, Il. 15.107, etc. : Od. 1.215, Od. 5.105, Od. 17.352, etc.
1 pl. φαμέν Il. 15.735.
2 pl. φατέ Od. 16.93, Od. 17.196.
3 pl. φασί Il. 2.783, Il. 4.375, Il. 5.635, etc. : Od. 1.33, Od. 3.84, Od. 4.201, etc.
3 sing. subj. φήῃ Od. 11.128, Od. 23.275. φῇσι Od. 1.168. φῇ Od. 19.122.
Opt. φαίην Il. 6.285 : Od. 20.326.
2 sing. φαίης Il. 3.220, 392, Il. 4.429, Il. 15.697, Il. 17.366 : Od. 3.124.
3 sing. φαίη Od. 18.218, Od. 23.135.
1 pl. φαῖμεν Il. 2.81, Il. 24.222.
Pple. φάς Il. 9.35.
Nom. pl. masc. φάντες Il. 3.44, Il. 14.126.
Impf. ἔφην Il. 16.61, Il. 20.348 : Od. 4.171, Od. 11.430, 540, Od. 14.176. φῆν Il. 18.326 : Od. 2.174.
2 sing. ἔφης Il. 22.280, 331. φῆς Il. 5.473 : Od. 14.117. ἔφησθα Il. 1.397, Il. 16.830 : Od. 3.357, Od. 23.71. φῆσθα Il. 21.186.
3 sing. ἔφη Il. 1.584, Il. 2.265, Il. 5.111, etc. : Od. 2.377, Od. 12.390, Od. 17.409, etc. φῆ Il. 2.37, Il. 21.361, Il. 24.608 : Od. 4.504, Od. 8.567, Od. 11.237, etc.
1 pl. ἔφαμεν Od. 24.24. φάμεν Il. 8.229, Il. 23.440 : Od. 4.664, Od. 9.496, Od. 16.347.
2 pl. φάτε Od. 17.25.
3 pl. ἔφασαν Il. 15.700 : Od. 10.35, 46, Od. 20.384. φάσαν Il. 2.278, Il. 4.374 : Od. 9.500, Od. 10.67, Od. 12.192, Od. 21.366, Od. 22.31. ἔφαν Il. 3.161, 302, Il. 7.206, etc.: Od. 9.413, Od. 10.422, Od. 17.488, etc. φάν Il. 6.108 : Od. 2.337, Od. 7.343, Od. 18.342.
3 sing. fut. φήσει Il. 8.148, 153.
Mid. 2 pl. pres. φάσθε Od. 6.200, Od. 10.562.
Imp. φάο Od. 16.168, Od. 18.171.
3 sing. φάσθω Od. 20.100.
Pple. φάμενος Il. 5.290.
Pl. φάμενοι Od. 10.446.
Fem. φαμένη Il. 5.835, Il. 22.247, 460 : Od. 11.150, Od. 13.429, Od. 18.206, Od. 23.85.
Infin. φάσθαι Il. 1.187, Il. 9.100, Il. 11.788, etc. : Od. 8.549, Od. 9.504, Od. 11.443, etc.
Impf. ἐφάμην Il. 3.366, Il. 5.190, Il. 8.498, etc. : Od. 4.382, Od. 9.272, Od. 10.70, etc.
3 sing. ἔφατο Il. 1.33, Il. 2.807, Il. 4.326, etc. : Od. 1.42, Od. 2.267, Od. 5.301, etc. φάτο Il. 1.188, Il. 2.182, Il. 3.28, etc. : Od. 1.420, Od. 2.296, Od. 4.37, etc.
3 pl. ἔφαντο Il. 6.510, Il. 12.106, 125, Il. 17.379 : Od. 1.194, Od. 4.638, Od. 13.211. φάντο Od. 24.460.
(ἀπο-, ἐκ-, μετα-, παρα-, προσ-)
In act. and mid.
- 1
To utter speech, speak, say : ὣς ἔφη Il. 1.584, ὣς φάμενος Il. 5.290. Cf. Il. 1.188, Il. 2.278, Il. 3.161, Il. 21.361, etc. : Od. 1.42, Od. 2.35, 377, Od. 4.382, Od. 10.46, etc.
- 2
To utter, speak, say, tell : ἔπος ἔφατο Il. 1.361. Cf. Il. 9.100, Il. 18.17, Il. 21.393, etc. : μῦθόν κε φαίην Od. 20.326. Cf. Od. 2.384, Od. 3.357, Od. 16.168, etc.
- 3
To speak out, make disclosure Od. 8.549, Od. 21.194.
To say, communicate, reveal, disclose : τὸ μὲν φάσθαι, τὸ δὲ καὶ κεκρυμμένον εἶναι Od. 11.443.
- 4
To say, state, assert, declare : ὡς φάσαν οἵ μιν ἴδοντο πονεύμενον Il. 4.374.
With infin. : κρονίωνι λοιγὸν ἀμῦναι Il. 1.397, ἄτερ λαῶν πόλιν ἑξέμεν Il. 5.473. Cf. Il. 2.129, Il. 4.351, Il. 6.206, Il. 8.229, Il. 17.174, etc. : Od. 1.33, Od. 2.171, Od. 4.504, Od. 7.239, Od. 8.567, Od. 9.504, Od. 11.540, etc.
With omission of the infin. : εἴ δε κακὸν φήσει Il. 8.153.
- 5
In 3 pl. pres. with indefinite subject understood, they say, men say, it is said.
With infin. : περὶ ἄλλων φασὶ γενέσθαι Il. 4.375, ζώειν ἔτι φασὶ μενοίτιον Il. 16.14. Cf. Il. 2.783, Il. 5.635, Il. 6.100, Il. 9.401, etc. : Od. 1.189, Od. 3.188, Od. 4.387, Od. 6.42, Od. 13.249, etc.
Sim. in 3 pl. impf. mid. : ἔφαντό μιν ἐπιδήμιον εἶναι Od. 1.194.
- 6
With neg., to declare that . . . not . . . (cf. φάσκω 1) : ἡμίονον δʼ οὔ φημί τινʼ ἀξέμεν ἄλλον Il. 23.668. Cf. Il. 23.579, etc. : Od. 8.138, etc.
To refuse : οὔ φησιν δώσειν Il. 7.393.
- 7
To deem, suppose, think.
With infin. : αἱρήσειν πόλιν Il. 2.37, ἀθανάτων τίνʼ κατελθέμεν Il. 6.108, δηΐφοβον παρεῖναι Il. 22.298. Cf. Il. 3.44, 366, Il. 4.429, Il. 5.190, Il. 8.498, etc. : Od. 1.391, Od. 4.171, Od. 6.200, Od. 9.496, Od. 11.430, Od. 13.357, etc.
With omission of the infin. : ψεῦδός κεν φαῖμεν Il. 2.81=Il. 24.222. Cf. Il. 5.184, Il. 14.126.
Without construction : ἦ τοι ἔφης γε Il. 22.280.
- 8
To have such and such an opinion of oneself, think so and so of oneself, be minded so and so : ἶσον ἐμοὶ φάσθαι Il. 1.187, Il. 15.167. Cf. Il. 14.366, Il. 15.183.
- 1
Strong 5346
to declare, say: freq. in quoting the words of another, Mt 13:29 26:61, Lk 7:40 22:58, Jo 1:23, al.; interjected into the recorded words (cl.), Mt 14:8, Ac 23:35, al.; φησί, impersonal (Bl., § 30, 4), I Co 6:16 (Lft., Notes, 217; but cf. Bl., l.c.), II Co 10:10 (WH, mg., φασίν), He 8:5; joined with synon. verb (cf. LS, s.v., II, 2), ἀποκριθεὶς αὐτῷ ἔφη, Lk 23:3; seq. πρός, Lk 22:70, al.; c. acc rei, I Co 10:15 10:19; acc. et inf., Ro 3:8; seq. ὅτι (Bl., § 70, 3), I Co 10:19 15:50 (cf. σύν-φημι)
- IRadical sense: to declare, make known; and so, to say, affirm, assert, either absol., or foll. by inf. or by acc.; the inf. is often omitted, σὲ κακὸν καὶ ἀνάλκιδα φήσει (sc. εἶναι) Il.; but also, Κορινθίους τί φῶμεν; what shall we say of them? Xen.:—then, since what one says commonly expresses a belief or opinion, to think, deem, suppose, Il.; φαίης κε ζάκοτόν τέ τινʼ ἔμμεναι ἄφρονά τε you would say, would think, he was . ., Il.; μὴ φαθὶ λεύσσειν think not that you see, Theocr.
- IISpecial Phrases:
- 1φασί, they say, it is said, Hom., Attic; but in Prose also φησί, like French on dit, Dem.; (so Lat. inquit, ait).
- 2φημί is sometimes joined with a synon. Verb. e.g. ἔφη λέγων, ἔφησε λέγων Hdt.; λέγει οὐδὲν φαμένη Hdt.
- 3in repeating dialogues, the Verb commonly goes before its subject, ἔφην ἐγώ, ἔφη ὁ Σωκράτης said I, said Socrates; but the order is sometimes inverted, ἐγὼ ἔφην, ὁ Σωκράτης ἔφη I said, Socrates said.
- IIIin a more definite sense, like κατάφημι, to say yes, affirm, Hom., Attic; καὶ τοὺς φάναι and they said yes, Hdt.; καί φημι κἀπόφημι Soph.; whereas οὔ φημι means to say no, deny, refuse, ἡ Πυθίη οὐκ ἔφη χρήσειν said she would not answer, Hdt.; ἐὰν μὴ φῆι if he say no, Ar.; φάθι ἢ μή say yes or no, Plat.
-
…; οὐ ψυχῆς φήσομεν ἔργον εἶναι ; μάλιστά γʼ, ἔφη. οὐκοῦν καὶ ἀρετήν φαμέν τινα ψυχῆς εἶναι ; φαμέν. ἆρʼ οὖν ποτε, ὦ Θρασύμαχε, ψυχὴ τὰ αὑτῆς ἔργα εὖ ἀπεργάσεται στερομένη τῆς οἰκείας ἀρετῆς, ἢ…
Plato, Republic
-
…πειρῶ ἔτι πρὸς τούτοις ἀποκρίνασθαι · ὁ δίκαιος τοῦ δικαίου δοκεῖ τί σοι ἂν ἐθέλειν πλέον ἔχειν ; οὐδαμῶς, ἔφη · οὐ γὰρ ἂν ἦν ἀστεῖος, ὥσπερ νῦν, καὶ εὐήθης. τί δέ ; τῆς δικαίας πράξεως ;…
Plato, Republic
-
…ἐπʼ ὠφελίᾳ μέντοι τῶν φίλων καὶ ἐπὶ βλάβῃ τῶν ἐχθρῶν. οὐχ οὕτως ἔλεγες ; οὐ μὰ τὸν Δίʼ, ἔφη, ἀλλʼ οὐκέτι οἶδα ἔγωγε ὅτι ἔλεγον · τοῦτο μέντοι ἔμοιγε δοκεῖ ἔτι, ὠφελεῖν μὲν τοὺς φίλους ἡ δικαιοσύνη…
Plato, Republic
-
…οὐχ οὕτως ἔχουσιν καὶ ἄλλοις, καὶ δὴ καὶ Σοφοκλεῖ ποτε τῷ ποιητῇ παρεγενόμην ἐρωτωμένῳ ὑπό τινος · πῶς, ἔφη, ὦ Σοφόκλεις, ἔχεις πρὸς τἀφροδίσια ; ἔτι οἷός τε εἶ γυναικὶ συγγίγνεσθαι ; καὶ ὅς, εὐφήμει ,…
Plato, Republic
-
…, ὦ Σοφόκλεις, ἔχεις πρὸς τἀφροδίσια ; ἔτι οἷός τε εἶ γυναικὶ συγγίγνεσθαι ; καὶ ὅς, εὐφήμει, ἔφη, ὦ ἄνθρωπε · ἁσμενέστατα μέντοι αὐτὸ ἀπέφυγον, ὥσπερ λυττῶντά τινα καὶ ἄγριον δεσπότην ἀποδράς. εὖ οὖν μοι…
Plato, Republic
-
…ἦν ἀστεῖος, ὥσπερ νῦν, καὶ εὐήθης. τί δέ ; τῆς δικαίας πράξεως ; οὐδὲ τῆς δικαίας, ἔφη. τοῦ δὲ ἀδίκου πότερον ἀξιοῖ ἂν πλεονεκτεῖν καὶ ἡγοῖτο δίκαιον εἶναι, ἢ οὐκ ἂν ἡγοῖτο ; ἡγοῖτʼ ἄν…
Plato, Republic
-
…εἶναι καίτοι ἔμοιγε ἀπηγόρευες ὅπως μὴ τοῦτο ἀποκρινοίμην πρόσεστιν δὲ δὴ αὐτόθι τὸ τοῦ κρείττονος. σμικρά γε ἴσως, ἔφη, προσθήκη. οὔπω δῆλον οὐδʼ εἰ μεγάλη · ἀλλʼ ὅτι μὲν τοῦτο σκεπτέον εἰ ἀληθῆ λέγεις, δῆλον .…
Plato, Republic
-
…ποιήσασθαι τὸν Ἀγόρατον ὡς τάχιστα, καὶ παρορμίσαντες δύο πλοῖα Μουνιχίασιν ἐδέοντο αὐτοῦ παντὶ τρόπῳ ἀπελθεῖν Ἀθήνηθεν, καὶ αὐτοὶ ἔφασαν συνεκπλευσεῖσθαι, ἕως τὰ πράγματα κατασταίη, λέγοντες ὅτι, εἰ κομισθείη εἰς τὴν βουλήν, βασανιζόμενος ἴσως ἀναγκασθήσεται ὀνόματα…
Lysias, Speeches
-
…μὲν βούληται, ἀποδέδωκεν ὃ ἐγὼ πράττομαι ἀργύριον · ἐὰν δὲ μή, ἐλθὼν εἰς ἱερόν, ὀμόσας ὅσου ἂν φῇ ἄξια εἶναι τὰ μαθήματα, τοσοῦτον κατέθηκε. τοιοῦτόν σοι, ἔφη, ὦ Σώκρατες, ἐγὼ καὶ μῦθον καὶ…
Plato, Protagoras
-
…πρῶτοί μου κατήγοροι κατηγόρουν αὕτη ἔστω ἱκανὴ ἀπολογία πρὸς ὑμᾶς · πρὸς δὲ Μέλητον τὸν ἀγαθὸν καὶ φιλόπολιν, ὥς φησι, καὶ τοὺς ὑστέρους μετὰ ταῦτα πειράσομαι ἀπολογήσασθαι. αὖθις γὰρ δή, ὥσπερ ἑτέρων τούτων ὄντων κατηγόρων, λάβωμεν…
Plato, Apology