παραφρονέω
παραφρονέω, to be beside oneself, be deranged
Could not find παραφρονήσῃ in Logeion dictionaries.
παραφρονήσῃ aorist middle subjunctive 2nd singular, future middle indicative 2nd singular, aorist active subjunctive 3rd singular of παραφρονέω
παραφρον-έω,
- to be beside oneself, deranged, Hdt. 1.109, 3.34, 35, A. Th. 806, S. Ph. 815, Ar. Nu. 844, Antipho 2.2.9, etc.: poet. παραιφρ- Theoc. 25.262 (v.l.).
- 2 to be delirious, v.l. in Hp. Prog. 10.
παραφρονέω-ῶ, être hors de son bon sens, déraisonner, être fou, Hdt. 1, 109, etc. ; Hpc. Progn. 39 ; Eschl. Sept. 806 ; Soph. Ph. 815, etc. ||
➳ Poét. παραιφρονέω, Thcr. Idyl. 25, 262.
Étym. παράφρων.
παραφρονέω, von Sinnen od. von Verstande sein, sinnlos, wahnsinnig sein ; παραφρονῶ φόβῳ λόγου, Aesch. Spt. 788 ; Soph. Phil. 804 ; Ar. Vesp. 8 u. öfter ; Her. 3.34, 35 u. sonst ; Antiph. 2 β 9 ; Plat. Legg. X.899 u. Folgde ; in poet. Form Theocr. 25.262, ὀδύναισι παραιφρονέοντα βαρείαις.
Strong 3912
to be beside oneself, be deranged: II Co 11:23.†
παραφρονέω
παράφρων
- to be beside oneself, be deranged or mad, Hdt., Aesch., etc.; poet. παραιφρ-, Theocr.