παρορμητικός
παρορμητικός, stimulative
παρορμ-ητικός, ή, όν,
- stimulative, Longin. 14.3; πρὸς γάμον Plu. Lyc. 15; π. ὀρέξεων, ἀφροδισίων, Xenocr. ap. Orib. 2.58.146, Dsc. 2.110; π. ῥήματα verbs denoting incitement, A.D. Synt. 289.16.
παρορμητικός, ή, όν, propre à exciter, à stimuler, Lgn 14 ; πρός τι, Plut. Lyc. 15, qui excite à qqe ch.
Étym. παρορμάω.
παρορμητικός, ή, όν, antreibend, anspornend, πρός τι, Plut. Lycurg. 15, u. Sp., auch adv.
παρορμητικός, ή, όν
παρορμάω
- stimulative, Plut.