παροργισμός
παροργισμός, provocation; anger
παροργ-ισμός, ὁ,
- provocation: anger, LXX 3 Ki. 15.30, al., Ep.Eph. 4.26.
παροργισμός, οῦ (ὁ)
1 provocation, Spt. 3 Reg. 15, 30, etc. ||
2 irritation, NT. Eph. 4, 26.
Étym. παροργίζω.
παροργισμός, ὁ, = παρόργισμα, NT.
Strong 3950
†
irritation ("distinguished from ὀργή as implying a less permanent state"; ICC, Eph., 140; and v. Tr., Syn., § xxxvii): Eph 4:26.†
παροργισμός
from παροργίζω
παροργισμός, οῦ, ὁ,
- provocation; anger, NTest.