πετεινός
πετεινός, able to fly, full fledged
Could not find πετεινὸν in Logeion dictionaries.
πετεινὸν neuter nominative singular, neuter accusative singular, masculine accusative singular of πετεινός
πετεινός, ή, όν, also πετηνός (v. fin.), and πτηνός (v. sub voc.), Ep. and poet. πετεηνός (also πετεεινός AP 9.337 (Leon.), 363.22 (Mel.)):—
- able to fly, full-fledged, of young birds, πάρος πετεηνὰ γενέσθαι Od. 16.218; of birds generally, able to fly, winged, πετηνῶν . . ὑπʼ οἰωνῶν A. Th. 1025; πετηνοῖς γυψί E. Rh. 515; also π. ἵππος Men. Pk. 342: abs., πετεηνά winged fowl, αἰετὸς . . τελειότατος πετεηνῶν Il. 8.247, al.; πετεινόν a bird, Thgn. 1097; τὰ πετεινά (with v.l. πετηνά) Hdt. 1.140, 2.123, 3.106, Lycurg. 132.—Thom.Mag. p.272 R. rejects the form πετεινός: Πετηνή is the name of an Att. ship in IG 2(2).1611.138.
πετεινός, ή, όν, c. le préc. Thgn. 1097 ; Hdt. 1, 140 ; 2, 123 ; 3, 106.
πετεινός, att. statt πετηνός, s. Thom.Mag. u. Porson Eur. Hec. praet. p. VIII ; οἰωνοί, Aesch. Spt. 1011 ; πετεινοῖς γυψί, Eur. Rhes. 515, aber auch bei Theogn. 1097, wie Her. 2.123 ; sp.D. wie Archi. 8 (VI.179).
πετεινός, ή, όν
- able to fly, full fledged, of young birds, Od.:—of birds generally, able to fly, winged, Il.:—absol., πετεηνά winged fowl, Il.; so, τὰ πετεινά birds, Hdt.