πετεηνός
πετεηνός, flying, winged, fledged
πετεηνός, ή, όν :
1 qui peut voler ; τὰ πετεηνά, Il. 8, 247, etc. les volatiles, les oiseaux ||
2 qui est déjà en état de voler, Od. 16, 218.
Étym. πέτομαι, avec distension.
πετεηνός, ep. gedehnt statt πετηνός.
πετεηνός
-όν
[πετ-ες-ηνός, fr. πέτομαι.]
- 1
Able to fly, fledged Od. 16.218.
Winged.
Epithet of birds Il. 2.459, Il. 15.690.
- 2
Absol., in neut. pl., winged creatures, birds : αἰετόν, τελειότατον πετεηνῶν Il. 8.247 = Il. 24.315. Cf. Il. 15.238, Il. 17.675, Il. 21.253, Il. 22.139 : Od. 13.87.
- 1
πετεηνός (πέτομαι): flying, winged, fledged, Od. 16.218; as subst., πετεηνά, flying things, birds.