πετεινός

πετεινός, ή, όν, also πετηνός (v. fin.), and πτηνός (v. sub voc.), Ep. and poet. πετεηνός (also πετεεινός AP 9.337 (Leon.), 363.22 (Mel.)):—

• able to fly, full-fledged, of young birds, πάρος πετεηνὰ γενέσθαι Od. 16.218; of birds generally, able to fly, winged, πετηνῶν . . ὑπʼ οἰωνῶν A. Th. 1025; πετηνοῖς γυψί E. Rh. 515; also π. ἵππος Men. Pk. 342: abs., πετεηνά winged fowl, αἰετὸς . . τελειότατος πετεηνῶν Il. 8.247, al.; πετεινόν a bird, Thgn. 1097; τὰ πετεινά (with v.l. πετηνά) Hdt. 1.140, 2.123, 3.106, Lycurg. 132.—Thom.Mag. p.272 R. rejects the form πετεινός: Πετηνή is the name of an Att. ship in IG 2(2).1611.138.

πετεινός, att. statt πετηνός, s. Thom.Mag. u. Porson Eur. Hec. praet. p. VIII ; οἰωνοί, Aesch. Spt. 1011 ; πετεινοῖς γυψί, Eur. Rhes. 515, aber auch bei Theogn. 1097, wie Her. 2.123 ; sp.D. wie Archi. 8 (VI.179).

πετεινός, ή, όν

• able to fly, full fledged, of young birds, Od.:—of birds generally, able to fly, winged, Il.:—absol., πετεηνά winged fowl, Il.; so, τὰ πετεινά birds, Hdt.