συμβατικός

συμβᾰτ-ικός, ή, όν, (συμβαίνω II)

• tending or leading to agreement, disposed thereto, λόγοι Th. 6.103; οὐδὲν πράξαντες ξ. having effected nothing towards an agreement, Id. 8.91, cf. 71. Adv., -κῶς ἔχειν to be disposed for agreement, Plu. Flam. 5, etc.
• • • 2 convenient, ἔφοδοι Ptol. Tetr. 117.

συμβατικός, ή, όν, zur Uebereinkunft, Vereinigung, Versöhnung gehörig, dazu führend, λόγοι, Thuc. 6.103 ; οὐδὲν ξυμβατικὸν ἀπεκρίνατο, 8.71, 91 ; vgl. Plut. Aem. 6, Camill. 28 ; διάθεσις, Pol. 17.9.4 ; συμβατικῶς ἔχειν, Plut. Flamin. 5.

συμβατικός συμβᾰτικός, ή, όν συμβαίνω II

• tending to agreement, conciliatory, ξυμβ. λόγοι Thuc.; οὐδὲν πράξαντες ξυμβατικόν having effected nothing towards an agreement, Thuc.:—adv., -κῶς ἔχειν to be inclined to agreement, Plut.