φώς

φώς, gen. φωτός, ὁ: dual φῶτε, φωτοῖν: pl. φῶτες, φωτῶν, φωσί: poet. Noun (Com., only paratrag., as Ar. Pax 528, or pseudo-orac., Diph. 126.3 (hex.); also in late Prose, PRyl. 77.34 (ii A. D.)):—

• man, sts. coupled with ἀνήρ, δύο δʼ οὔπω φῶτε πεπύσθην, ἀνέρε κυδαλίμω . . Il. 17.377; ἀλλότριος φ. 5.214, cf. 11.462, 614, al.; in gen., equivalent to a possessive pronoun, his, χρόα φωτός 4.139, al.; in Trag. either of heroes, as A. Th. 499, S. Ant. 107 (lyr.), or of men generally, A. Pers. 242 (troch.); φῶτʼ ἄδικον Id. Ag. 398 (lyr.); φ. ἀνόσιος, ἀμαυρός, S. OC 281, 1018; ὦ σκῆπτρα φωτός, i.e. ἐμοῦ, ib. 1109; joined with other Nouns, φῶτʼ Ἀσκληπιοῦ υἱόν Il. 4.194, cf. 21.546, Od. 21.26; φωτί . . δέκτῃ 4.247; φῶτες Αἰγεΐδαι Pi. P. 5.75; κλωπὸς φωτός E. Rh. 709.
• • II man, opp. woman, Od. 6.129, S. Ant. 910, Tr. 177, etc.; but δύʼ οἰκτρὼ φῶτε, of a man and his wife, E. Hel. 1094; so of lovers, AP 5.248.5 (Iren.).
  • III mortal, opp. a god, πρὸς δαίμονα φωτὶ μάχεσθαι Il. 17.98; φωτῶν ἀλαὸν γένος A. Pr. 549 (lyr.); φῶτα βρότειον E. Ba. 542 (lyr.).

φώς, ὁ, gen. φωτός, plur. φῶτες, gen. φωτῶν, poet. = ἀνήρ, – der Mann, Hom. oft, bes. der tüchtige, tapfere Mann, Il. 4.194, 21.546, Od. 21.26. – der Sterbliche, im Ggstz der Götter, πρὸς δαίμονα φωτὶ μάχεσθαι Il. 17.98 ; so Pind. u. Tragg. oft ; der Mensch übh., τὸ φωτῶν ἀλαὸν γένος Aesch. Prom. 548 ; Soph. Aj. 293 ; vgl. Jacobs AP p. 110 ; dah. Eur. Hel. 1100 auch die Frauen. – Die Ableitung schwankt zwischen φημί, der mit Sprache Begabte, wie μέροψ, u. φύω, entweder der Erzeugende, der Mann, oder der Erzeugte, das Geschöpf, der Mensch.

φώς

φωτός, ὁ.

• • 1

    A person, a man, a wight: ἐρήτυε φῶτα ἕκαστον Il. 2.164, ήμάρτανε φωτός (his man) Il. 10.372. Cf. Il. 2.239, 565, Il. 3.53, 219, Il. 5.214, etc.: Od. 1.324, 355, Od. 2.384, Od. 4.247, Od. 6.187, etc.

  • 2

    Vaguely with a proper name (cf. ἀνήρ 1..e): φῶτʼ Ἡρακλῆα Od. 21.26.

    Sim. with words denoting a person: φῶτʼ Ἀσκληπιοῦ υἱόν Il. 4.194. Cf. Il. 21.546.

  • 3

    In genit. meaning little more than the possessive pronoun, his: ὲπέγραψε χρόα φωτός Il. 4.139. Cf. Il. 11.438, 462, 614: Od. 6.129, Od. 19.451.

  • 4

    With emphasis on the sex: πόσε φεύγετε φῶτα ἰδοῦσαι; (a man) Od. 6.199.

φώς (φωτός, φωτί, φῶτα, φῶτες, φωτῶν, φῶτας, φῶτες.)

• 1man οὐδὲ ματρὶ – φῶτες ἄγαγον (sc. σε) O. 1.46 ὁ μέγας δὲ κίνδυνος ἄναλκιν οὐ φῶτα λαμβάνει O. 1.81 φῶτας δʼ – δαμάσσαις διήρχετο κύκλον O. 9.91 “παῖδες ὑπερθύμων τε φωτῶν καὶ θεῶν” P. 4.13 “φῶτα κελαινεφέων πεδίων δεσπόταν” P. 4.52 ἵκοντο Θήρανδε φῶτες Αἰγείδαι P. 5.75 καὶ μὰν ἁ Σαλαμίς γε θρέψαι φῶτα μαχατὰν δυνατός N. 2.13 Κορινθίων ὑπὸ φωτῶν ἐν ἐσλοῦ Πέλοπος πτυχαῖς ὀκτὼ στεφάνοις ἔμιχθεν ἤδη N. 2.20 ὕμνος δὲ τῶν ἀγαθῶν ἐργμάτων βασιλεῦσιν ἰσοδαίμονα τεύχει φῶτα N. 4.85 ἑπτὰ γὰρ δαίσαντο πυραὶ νεογυίους φῶτας N. 9.24 “οἴχεται τιμὰ φίλων τατωμένῳ φωτί” N. 10.78 οἱ μὲν πάλαι, ὦ Θρασύβουλε, φῶτες ῥίμφα παιδείους ἐτόξευον μελιγάρυας ὕμνους I. 2.1 οὐκ ἐμέμφθη ῥυσίδιφρον χεῖρα πλαξίπποιο φωτός I. 2.21 ὅσσα δʼ ἐπʼ ἀνθρώπους ἄηται μαρτύρια φθιμένων ζωῶν τε φωτῶν ἀπλέτου δόξας I. 4.10 ἔδοξʼ ἦρα καὶ ἀθανάτοις ἐσλόν γε φῶτα καὶ φθίμενον ὕμνοις θεᾶν διδόμεν (Achilles) I. 8.60 πέτραι δʼ [ἔφ]α[ν]θεν ἀντὶ φωτῶν Δ. 4. 41. λαβὼν δʼ ἕν[α] φῷ[τ]ᾳ fr. 169. 20.

φώς , φωτός: man, wight; like ἀνήρ, but not so much a mark of distinction; freq. in apposition to a name, Il. 4.194. ἀλλότριος φώς, ‘somebody else.’

φώς used by Poets, just like ἀνήρ

• • Ia man, Hom., Trag.
  • IIa man, as opp. to a woman, Od., Soph.; δύʼ οἰκτρὼ φῶτε, of a man and his wife, Eur.
  • IIIa man, opp. to a god, Il., Aesch.