ὅδε

ὅδε, ἥδε, τόδε, demonstr. Pron.,

• this, formed by adding the enclit. -δε to the old demonstr. Pron. ὁ, ἡ, τό, and declined like it through all cases: Ep. dat. pl. τοῖσδεσσι, τοῖσδεσσιν, as well as τοῖσδε, Il. 10.462, Od. 2.47, al.; and τοῖσδεσι 10.268, 21.93; τοῖσδεσιν Democr. 175; τοισίδε Hdt. 1.32, al.: Aeol. gen. pl. τῶνδεων Alc. 126: Arg. gen. pl. τωνδεωνήν ( = τῶνδεων ἤν) Mnemos. 57.208(vi B. C.): nom. pl. neut. ταδήν ibid., IG 4.506.1; ταδή Sch. Ar. Ach. 744:—ὅδε, like οὗτος, is opp. ἐκεῖνος, to designate what is nearer as opp. to what is more remote; but ὅδε refers more distinctly to what is present, to what can be seen or pointed out, though this distinction is sts. not observed, e.g. ξύμπας Ἀχαιῶν λαός, ἐν δὲ τοῖσδʼ ἐγώ S. Ph. 1243 (v.l. τοῖς), cf. Ant. 449, and on the other hand, ἦ τόνδε φράζεις;—τοῦτον, ὅνπερ εἰσορᾷς Id. OT 1120: the forms ὁδί, ἡδί, etc. [ῑ], are freq. in Com. and Oratt., but are not used in Trag.: the ῑ may be separated from the ὅδε by the adversative δέ, as τὸν μὲν . ., τηνδεδί Ar. Av. 18, cf. Ec. 989.
• • I of Place, to point out what is present or before one, Ἕκτορος ἥδε γυνή this is, or here is, the wife of Hector, Il. 6.460: very freq. in Trag., ἀκτὴ μὲν ἥδε Λήμνου S. Ph. 1, cf. E. Tr. 4, Ion 5, Hel. 1, HF 4, Ba. 1; in Com., ἐγὼ σιωπῶ τῷδε; Ar. Ra. 1134, etc.; and in Prose, ὧν Θεόδωρος εἷς ὅδε Pl. Tht. 164e; of what belongs to this world, Id. Phdr. 250a, Smp. 211c.
  • • 2 with Verbs of action, = here, ἀνδρί, ὅστις ὅδε κρατέει who holds sway here, Il. 5.175; ἔγχος μὲν τόδε κεῖται ἐπὶ χθονός here it lies, 20.345, cf. 21.533, Od. 1.185, etc.; ἥδʼ ἡ κορώνη . . λέγει the crow here . ., v.l. in Ar. Av. 23: freq. in Trag., esp. to indicate the entrance of a person on the stage, καὶ μὴν Ἐτεοκλῆς . . ὅδε χωρεῖ here comes . ., E. Ph. 443, cf. S. OT 297, 531, 632, OC 32, 549; f.l. in E. Heracl. 80.
    • 3 with a pers. Pron., ὅδʼ ἐγὼ . . ἤλυθον here am I come, Od. 16.205; ἡμεῖς οἵδε περιφραζώμεθα let us here . ., 1.76; δῶρα δʼ ἐγὼν ὅδε . . παρασχέμεν here am I [ready] to provide . ., Il. 19.140: with a pr. n., ὅδʼ εἰμʼ Ὀρέστης E. Or. 380: with αὐτός, ὅδʼ αὐτὸς ἐγώ Od. 21.207, 24.321.
    • 4 also with τίς and other interrog. words, τίς δʼ ὅδε Ναυσικάᾳ ἕπεται; who is this following her? 6.276, cf. 1.225; τί κακὸν τόδε πάσχετε; what is this evil ye are suffering? 20.351; πρὸς ποῖον ἂν τόνδʼ . . ἔπλει; S. Ph. 572, cf. 1204.
    • 5 in Trag. dialogue, ὅδε and ὅδʼ ἀνήρ, = ἐγώ, Id. OT 534, 815, etc.; γυναικὸς τῆσδε, for ἐμοῦ, A. Ag. 1438; τῆσδέ γε ζώσης ἔτι S. Tr. 305; so ξὺν τῇδε χερί with this hand of mine, Id. Ant. 43, cf. OT 811.
    • 6 in Arist., τοδί designates a particular thing, ‘such and such’, τοδὶ διὰ τοδὶ αἱρεῖται EN 1151a35; τόδε μετὰ τόδε GA 734a28, cf. b9; Καλλίᾳ κάμνοντι τηνδὶ τὴν νόσον τοδὶ συνήνεγκε Metaph. 981a8; τόδε τὸ ἐν τῷ ἡμικυκλίῳ APo. 71a20; ἥδε ἡ ἰατρική, opp. αὐτὴ ἡ ἰ., Metaph. 997b30; τόδε τι a this, i.e. a fully specified particular, Cat. 3b10, al., cf. Gal. 6.113,171; τόδε τι καὶ οὐσία Arist. Metaph. 1060b1; πορευσόμεθα εἰς τήνδε τὴν πόλιν Ep. Jac. 4.13.
  • II of Time, to indicate the immediate present, ἥδʼ ἡμέρα S. OT 438, etc.: more strongly, κατʼ ἦμαρ . . τὸ νῦν τόδε Id. Aj. 753; τοῦδʼ αὐτοῦ λυκάβαντος Od. 14.161; but νυκτὸς τῆσδε in the night just past, S. Aj. 21; νυκτὶ τῇδε Id. El. 644; so τῆσδε τῆς ὁδοῦ on this present journey, Id. OT 1478, cf. Ant. 878 (cj.); also ἀπόλλυμαι τάλας ἔτος τόδʼ ἤδη δέκατον now for these ten years, Id. Ph. 312; τῶνδε τῶν ἀσκητῶν athletes of the present day, Pl. R. 403e.
  • • 2 ἐς τόδε elliptic c. gen., ἐς τόδʼ ἡμέρας E. Ph. 425; ἐς τόδε ἡλικίης Hdt. 7.38; πῶς ἐς τόδʼ ἂν τόλμης ἔβη; S. OT 125.
  • III in sentences beginning this is . ., the Engl. this is freq. represented by nom. pl. neut. τάδε ; ἐπεὶ οὐκ ἔρανος τάδε γʼ ἐστίν this is not an ἔρανος, Od. 1.226; ἆρʼ οὐχ ὕβρις τάδʼ; is not this insolence? S. OC 883; of persons, Ἀπόλλων τάδʼ ἦν this was A., S. OT 1329 (lyr.); οὐ γὰρ ἔσθʼ Ἕκτωρ τάδε E. Andr. 168; οὐκέτι Τροία τάδε Id. Tr. 100 (anap.); οὐ τάδε Βρόμιος Id. Cyc. 63 (lyr.); οὐκ Ἴωνες τάδε εἰσίν Th. 6.77; τάδʼ οὐχὶ Πελοπόννησος, ἀλλʼ Ἰωνία Inscr. ap. Str. 9.1.6.
  • • 2 to indicate something immediately to come, τόδε μοι κρήηνον ἐέλδωρ (which then follows) Il. 1.41, 504, cf. 455, al.; Ἀθηναίων οἵδε ἀπέθανον IG 1(2).943.2: hence, in historical writers, opp. what goes before (cf. οὗτος C.I.2), ταῦτα μὲν Λακεδαιμόνιοι λέγουσι . ., τάδε δὲ ἐγὼ γράφω Hdt. 6.53; ταῦτα μὲν δὴ σὺ λέγεις· παρʼ ἡμῶν δὲ ἀπάγγελλε τάδε X. An. 2.1.20, etc.; v. οὗτος B.I.2; opp. ἐκεῖνος, S. El. 784: rarely applied to different persons in the same sentence, νῦν ὅδε [Laius] πρὸς τῆς τύχης ὄλωλεν, οὐδὲ τοῦδʼ ὕπο [by Oedipus] Id. OT 948.
    • 3 as ‘antecedent’ to a defining Relat., ὃν πόλις στήσειε, τοῦδε χρὴ κλύειν Id. Ant. 666, cf. Tr. 23, Ph. 87, etc.: in Hom., in such cases, the δέ is separate, as ὃς δέ κε μηρίνθοιο τύχῃ . ., ὁ δʼ οἴσεται ἡμιπέλεκκα Il. 23.858, cf. Od. 11.148, 149, al. (but ὅδε sts. has its deictic force and the relat. clause merely explains, as νήσου τῆσδʼ ἐφʼ ἧς ναίει S. Ph. 613, cf. Il. 2.346, X. An. 7.3.47, etc.).
  • IV Adverbial usage of some cases:
  • • 1 τῇδε,
    • • a of Place, here, on the spot, Il. 12.345, Od. 6.173, etc.; so τῶν τε ὑπὸ γῆς θεῶν καὶ τῶν τ. Pl. Lg. 958d.
      • b of Manner, thus, A. Eu. 45; ὅρα δὲ καὶ τ., ὅτι . . Pl. Phd. 79e, cf. R. 433e, etc.
    • 2 acc. neut. τόδε with ἱκάνω, etc., hither, to this spot, Il. 14.298, Od. 1.409, al.; also δεῦρο τόδε Il. 14.309, Od. 17.444, 524.
    • • b therefore, on this account, τόδε χώεο 23.213: so also acc. pl. neut., τάδε γηθήσειε on this account, Il. 9.77.
    • 3 dat. pl. neut., τοισίδε in or with these words, τοισίδε ἀμείβεται Hdt. 1.120; τοισίδε προέχει in these respects, ib. 32.

ὅδε, ἥδε, τόδε (eigtl. *τόσδε, demonstrat. zu dem ebenfalls nicht mehr vorkommenden *πός), gen. τοῦδε, τῆσδε, τοῦδε, usw., in der Deklination mit dem Artikel übereinstimmend, ep. dat. plur. neben τοῖσδε auch τοῖσδεσσι u. τοῖσδεσσιν, Il. 10.462, Od. 2.47, 165, 13.258, u. τοῖσδεσι, 10.268, 21.93;
dieser, diese, dieses, lebhafter als οὗτος hinzeigend, der da, Hom. u. Folgde, sowohl allein stehend, als mit einem Nomen verbunden, welches dann gewöhnlich, bes. in Prosa, den Artikel hat. – Oft kann es geradezu durch hier übersetzt werden, ἀνδρὶ ὅστις ὅδε κρατέει, der hier herrscht, Il. 5.175, ἔγχος μὲν τόδε κεῖται ἐπὶ χθονός, liegt hier auf der Erde, 20.345 ; νηῦς δέ μοι ἥδʼ ἕστηκεν ἐπʼ ἀγροῦ νόσφι πόληος, in die Ferne zeigend, das Schiff steht hier, Od. 1.185 ; auch neben κεῖνος, jener dort, Il. 19.344, vgl. Od. 18.44, 20.34, 22.367, 24.308 ; ῥεῖ πολὺς ὅδε λεώς, Aesch. Spt. 80 ; κήρυκʼ ἀπʼ ἀκτῆς τόνδʼ ὁρῶ, da sehe ich den Herold, Ag. 479 ; Ch. 720 ; κλῇθρα γὰρ πυλῶν τάδε διοίγεται, Soph. O.R. 1294 ; ἐς δέον πάρεσθʼ ὅδε Κρέων, 1416 ; πέλας γὰρ ἄνδρα τόνδε νῷν ὁρῶ, O.C. 29, u. so gewöhnlich dann ohne Artikel ; auch in Prosa, Χαιρεφῶν ὅδε, Plat. Gorg. u. A. – Das Hinweisen auf das zunächst Vorliegende tritt bes. hervor in der Vrbdg οὐκ ἔρανος τάδε γʼ ἐστίν, das hier ja ist nicht ein freundschaftliches Mahl, Od. 1.226, was, von den Tragg. öfter gebraucht, auch auf Personen angewendet wird, οὐ γὰρ ἔσθʼ Ἕκτωρ τάδε, Eur. Andr. 168 ; so Thuc. οὐκ Ἴωνες τάδε εἰσὶν οὐδὲ Ἑλλησπόντιοι, 6.77. – So steht es auch mit dem persönlichen Pron. verbunden, ὅδʼ ἐγώ, ich hier, Od. 16.205, ἀλλʼ ἄγετʼ ἡμεῖς οἵδε περιφραζώμεθα, laßt uns hier beratschlagen, 1.76 ; δῶρα δʼ ἐγὼν ὅδε πάντα παρασχεῖν, sc. εἰμί, ich bin hier, dir alle Gaben darzubringen, Il. 19.140 ; vgl. Aesch. Ch. 216 ; Eur. Or. 374 ; u. verstärkt, ὅδʼ αὐτὸς ἐγώ, ich selbst hier, Od. 21.207, 24.321 ; dah. auch ἀνὴρ ὅδε oft bei den Tragg. = ich hier ; τῆς δέ γε ζώσης, Soph. Tr. 304, 1009, vgl. Phil. 1025, O.R. 534, 815 ; ὅδʼ εἴμʼ Ὀρέστης, ὃν ἱστορεῖς, Eur. Or. 374 ; vgl. εἰ τὸν νεκρὸν σὺν τῇδε κουφιεῖς χερί, Soph. Ant. 43, mit dieser Hand hier, mit meiner Hand. – Dieselbe örtliche Beziehung tritt in der Frage nach τίς hervor, τίς ὅδε Ναυσικάᾳ ἕπεται ; wer folgt hier der Nausikaa ? Od. 6.276 ; τί κακὸν τόδε πάσχετε ; was leidet ihr hier ? 20.351 ; vgl. 1.225, 20.191. – So wird auch absolut τόδε gebraucht, hierher, Il. 14.298, 24.172, Od. 1.409, 19.407 ; auch δεῦρο τόδε, Il. 14.309, Od. 17.444, 524 ; ähnl. ἐς τόδε τόλμης ἔβη, Soph. O.R. 125 ; ἐς τόδε χρόνου, ἡμέρας u. ä., s. Schaefer Dion.Hal. C.V. 144.
Bei Orts- u. Zeitbestimmungen kann es zuweilen durch unser gerade wiedergegeben werden, αὐτοῦ τῷδʼ ἐνὶ δήμῳ, gerade hier im Volke, Od. 2.317, vgl. 10.271 ; τανῦν τάδε, gerade jetzt, Her. 7.104. – Auf die Zeit bezogen drückt es die unmittelbare Gegenwart aus, τῇδʼ ἐν ἡμέρᾳ, an diesem Tage, Soph. O.C. 1608, d.i. heute ; so bes. auch τἀπὸ τοῦδε, von jetzt an, in Zukunft, Aj. 1355, ἐκ τοῦδε, Ant. 574, ἐκ τῶνδε, Aj. 820, vgl. τὰ δεύτερα ἐκ τῶνδε λέγοιμι O.R. 282. – im Ggstz von ἐκεῖνος geht es auf das Rähere, ἀπήλλαγμαι φόβου πρὸς τῆσδʼ ἐκείνου τε, Soph. El. 774, Ant. 566, obwohl in καὶ νῦν ὅδε πρὸς τῆς τύχης ὄλωλεν, οὐδὲ τοῦδʼ ὕπο, O.R. 948, die beiden ὅδε auf verschiedene Personen gehen ; dem οὗτος steht es gegenüber Plat. Men. 81d ; vgl. σοὶ τοῖσδέ τʼ οὐδὲν εἴργεται· τούτους δʼ ἔα, Soph. Trach. 343 ; εἰ τάδʼ ἐν τούτοις Ant. 39 ; bei Hom. schon, Il. 8.109. – Gew. bezieht es sich auf das zunächst Folgende, während οὗτος auf das Vorige zurückweist, nur einzeln findet sich des lebhaftern Ausdrucks wegen βαρεῖαν ὁ ξένος φάτιν τήνδʼ εἶπε, Soph. Phil. 1035 ; dagegen schon bei Hom. μέμνημαι τόδε ἔργον, Il. 9.527, was v. 529 beschrieben wird ; εὖ νῦν τόδʼ ἴσθι, μηδέπω μεσοῦν κακόν, Aesch. Pers. 427, dies wisse, nämlich daß das Uebel noch nicht die Hälfte erreicht hat, wie ἀνδρῶν τάδʼ ἐστὶν σφάγια καὶ χρηστήρια θεοῖσιν ἔρδειν, Spt. 212, Pers. 348 : u. mit folgendem Relativum, νήσου τῆσδʼ, ἐφʼ ἧς ναίει τὰ νῦν, Soph. Phil. 609 ; vgl. Il. 2.346, Od. 1.403 ; – ταῦτα μὲν Λακεδαιμόνιοι λέγουσι, was eben angeführt worden, τάδε δὲ ἐγὼ γράφω, was nun folgt, Her. 6.53, vgl. 58, 7.133 ; Xen. An. 2.1.20 Κλέαρχος δὲ πρὸς ταῦτα εἶπεν· ἀλλὰ ταῦτα μὲν δὴ σὺ λέγεις· παρʼ ἡμῶν δὲ ἀπάγγελλε τάδε, ὅτι –, wo Krüger richtig aus den mss. τάδε hergestellt hat ; auch Plat. vrbdt εἰ διδακτόν ἐστιν ἀρετὴ πάλαι σκοποῦμεν· τοῦτο δὲ σκοποῦντες τόδε σκοποῦμεν, ἆρα, Men. 93b ; ἆρʼ οὖν οὐχ ἥδε ἀρχὴ ὁμολογίας, ἐρέσθαι, Rep. V.462a ; τόδε δέ μοι λέγε, ἆρα, I.351d ; περὶ τοῦδε, ὃν κόσμον λέγομεν, Phil. 29d ; Legg. I.627e ; so bei Xen. oft εἶπε τάδε, er sagte Folgendes. – Zuweilen steht der Relativsatz vorauf, so daß ὅδε sich auf diesen zurückbezieht, ὅστις γὰρ ἐν πολλοῖσιν ὡς ἐγὼ κακοῖς ζῇ, πῶς ὅδʼ οὐχὶ κατθανὼν κέρδος φέρει ; Soph. Ant. 460. – Anders ist Xen. An. 7.3.47, τάδε δή, ὦ Ξενοφῶν, ἃ σὺ ἔλεγες· ἔχονται οἱ ἄνθρωποι, da haben wir, was du sagtest, da trifft das ein.
Von einzelnen Casus bemerke man : τῇδε, wie τῇ, dem Fragewort πῇ entsprechend, hier an dieser Stelle, hier, νῦν δʼ ἐνθάδε κάββαλε δαίμων, ὄφρʼ ἔτι που καὶ τῇδε πάθω κακόν, Od. 6.172, 12.186, Il. 12.345 ; u. in Prosa, πάντα τά τʼ ἐν Λακεδαίμονι καὶ τὰ τῇδε, Plat. Legg. I.630d, öfter ; auφ diese Weise, so, Il. 17.512, τῇδε τελευτᾶν Aesch. Ch. 405, τῇδε γὰρ τρανῶς ἐρῶ Eum. 45 ; u. in Prosa, Plat. Prot. 352a, Phaedr. 261e u. öfter ; auffallender noch in Vrbdgn wie ὅρα δὲ καὶ τῇδε, ὅτι, Phaed. 79e ; τί δὲ τῇδε ; δοκεῖ σοι …, wie denn so ? 92e ; εἰ ἡμῖν καὶ τῇδε ὁμολογεῖς εἴτε καὶ οὔ, Crat. 437e, vgl. Apol. 40c ; – ferner τόδε ; außer der schon erwähnten Bdtg »hierher« ist es auch = deshalb, darum, Od. 20.217, 23.213 ; – so auch τάδε, Il. 9.77 ; – τοῖσδε, τοισίδε, auf diese Weise, mit diesen Worten, Her. 1.32, 120.

ὅδε , ἥδε, τόδε

[-δε 3.]

Genit. τοῦδε, τῆσδε, τοῦδε.

Dat. pl. masc. and neut. τοίσδεσσι Il. 10.462 : Od. 2.47, 165, Od. 13.258. Masc τοίσδεσι Od. 10.268, Od. 21.93.

• • 1

    This person or thing (in reported speech generally (and properly) referring to what belongs to or concerns the speaker ; cf. οὗτος) : τοῦδʼ ἕνεκα Il. 1.110, τήνδε θεῷ πρόες 127. Cf. Il. 1.257, 275, 302, Il. 2.5, 236, etc. : Od. 1.169, 371, 396, Od. 2.162, 191, etc.

  • 2

    With sb., etc., this : τόδʼ ἐέλδωρ Il. 1.41. Cf. Il. 1.214, 234, 287, Il. 2.252, etc. : Od. 1.232, Od. 2.93, 280, 317, etc.

  • 3

    In deictic or predicative sense = here : Ἕκτορος ἥδε γυνή (this is . . .) Il. 6.460. Cf. Il. 5.175, Il. 9.688, Il. 15.286, Il. 19.140, etc. : ξείνω δή τινε τώδε (here are . . .) Od. 4.26. Cf. Od. 1.185, Od. 6.206, Od. 11.141, Od. 16.205, etc.

  • 4

    In dat. sing. fem. τῇδε, here : τῇδε τετεύξεται ὄλεθρος Il. 12.345. Cf. Il. 17.512, Il. 24.139 : Od. 5.113, Od. 6.173, Od. 12.186.

ὅδε (ὅδʼ(ε), τοῦδε, τῷδε, τόνδʼ(ε), τῶνδʼ(ε), τούσδε; τᾶσδʼ(ε), τᾷδʼ(ε), τάνδʼ(ε); τόδε, τῷδε, τόδε.)

• • a this here, this before you, this present
  • • α adj. ἐν τᾷδε Διὸς ἀρχᾷ O. 2.58 δέξαι τόνδε κῶμον O. 4.9 ἀγὼν ἐς φάος τόνδε δᾶμον ἀστῶν O. 5.14 αἰτήσων πόλιν εὐανορίαισι τάνδε κλυταῖς δαιδάλλειν O. 5.20 τᾶσδέ ποτε χθονὸς οἰκιστὴρ O. 7.30 τόνδε κῶμον καὶ στεφαναφορίαν δέξαι O. 8.10 τάνδʼ ἁλιερκέα χώραν O. 8.25 τόνδʼ ἀνέρα O. 9.110 τόνδε λαὸν O. 13.27 “φίλτρον τόδʼ ἱππεῖον δέκευ” O. 13.68 ἰδοῖσα τόνδε κῶμον O. 14.16 ὔμμιν τόδε φέρων μέλος P. 2.3 τόδε μέλος nom. P. 2.67 “τᾶσδʼ ἐξ ἁλιπλάκτου ποτὲ γᾶς” i. e. from Thera P. 4.14 “ἐν τᾷδʼ νάσῳ” P. 4.42 “τάνδε νᾶσον ἐλθόντες” P. 4.51 δέδεξαι τόνδε κῶμον ἀνέρων P. 5.22 πόλιν τάνδε κόμιζε P. 8.99 ἵκεο βᾶσσαν τάνδε” P. 9.52 τρὶς δὴ πόλιν τάνδʼ εὐκλείξαι (Cyrene? Thebes?) P. 9.91 τόδʼ ἔζευξεν ἅρμα Πιερίδων P. 10.65 δέξαι στεφάνωμα τόδʼ P. 12.5 καὶ ὅδʼ ἀνὴρ N. 2.3 τάνδε νᾶσον Aigina N. 3.68 ἐγὼ τόδε τοι πέμπω μεμιγμένον μέλι N. 3.76 τῷδε μέλει κλιθείς N. 4.15 καὶ τόδʼ μέλος N. 4.44 νᾶσον εὐκλέα τάνδε N. 6.46 δάπεδον ἂν τόδε N. 7.83 τοῦδʼ ἀνδρὸς I. 1.34 τούσδʼ ὕμνους I. 2.45 τόνδε πορὼν γενεᾷ θαυμαστὸν ὕμνον I. 4.21 ὅδʼ ἀνήρ I. 4.70 τάνδʼ ἐς εὔνομον πόλιν I. 5.22 τάνδʼ νᾶσον I. 6.21 “ἀνδρὶ τῷδε” (v. l. τόνδε: Telamon) I. 6.46 “ὥσπερ τόδε δέρμα με νῦν περιπλανᾶται θηρός” Herakles speaks I. 6.47 τάνδε πόλιν I. 6.65 Ἰάονι τόνδε λαῷ [παι]ᾶνα [δι]ώξω Pae. 2.3 ὑπὸ σπλάγχ[νοις] φέροισα τόνδʼ ἀνέρʼ” Paris Πα. 8A. 19. τῷδʼ ἐν ἄματι τερπνῷ Pae. 15.1 τῶνδʼ ἀνδρῶν ἕνεκεν μερίμνας σώφρονος i. e. Aioladas and Pagondas, for whom the partheneion was composed Παρθ. 2. 62.
    • β subs. “καὶ ἐμοὶ θάνατον σὺν τῷδʼ ἐπίτειλον, ἄναξ” Kastor N. 10.77 “τόνδε δʼ ἔπειτα πόσις σπέρμα θνατὸν ματρὶ τεᾷ πελάσαις στάξεν ἥρως” Kastor N. 10.80 esp., m. pl., of the audience, Μοῖρʼ ἅ τε πατρώιον τῶνδʼ ἔχει τὸν εὔφρονα πότμον the Emmenidai O. 2.36 θεὸς τῶνδε κείνων τε κλυτὰν αἶσαν παρέχοι φιλέων (Boeckh: τῶν δʼ ἐκείνων codd.: τῶν τε κείνων Heyne: the Stymphalians) O. 6.102 πόλιός θʼ ὑπὲρ φίλας ἀστῶν θʼ ὑπὲρ τῶνδʼ the Aiginetans N. 8.14
  • b prospective, pointing to what follows.
  • • α adj., τῶν δʼ Ὁμήρου καὶ τόδε συνθέμενος ῥῆμα P. 4.277 καὶ τόδʼ ἐξαύδασʼ ἔπος N. 10.80
    • β subs., εἶπεν καὶ τόδε P. 4.86 “ἀλλʼ ἄγε τῶνδέ τοι ἔμπαν αἵρεσιν παρδίδωμʼ” N. 10.82 θρασύ μοι τόδʼ εἰπεῖν, φαενναῖς ἀρεταῖς ὁδὸν κυρίαν λόγων οἴκοθεν N. 7.50
    • γ frag. ]ωτον τόδε κα[ Πα. 22. d + e. 7.

ὅδε , pl. dat. τοῖσδε and τοίσδεσ(σ)ι: demonstr. pron., this here, ‘he, she, it here,’ pointing out a person or thing that is either actually (locally) present, or is a subject of present consideration or interest; hence the word is often ‘deictic,’ i. e. appropriately accompanied by a gesture, καί ποτέ τις εἴπῃσιν.. Ἕκτορος ἥδε γυνή, see, ‘this’ is the wife of Hector, Il. 6.460; νηῦς μοι ἥδʼ ἕστηκεν ἐπʼ ἀγροῦ, is stationed ‘here,’ just outside the town, Od. 1.185; ἡμεῖς οἵδε, ‘we here,’ Od. 1.76; freq. referring to what follows, Il. 1.41, Od. 15.211; and sometimes anticipating a relative, Il. 2.346.

ὅδε

• demonstr. Pron., this, formed by adding the enclit. -δε to the old demonstr. Pron. τό, and declined like it: Epic dat. pl. τοῖσδεσσι, τοῖσδεσσιν and τοῖσδεσι; Ionic τοισίδε:—ὅδε, like οὗτος opp. to ἐκεῖνος, to designate the nearer as opp. to the more remote; but ὅδε is also deictic, i. e. refersto what can be pointed out. This deictic force is more emphat. in the forms ὁδί, ἡδί, etc. [ῑ], which belong to Com. and Oratt., and are never used in Trag.:
• • Iof Place, like French voici, to point out what is before one, Ἕκτορος ἥδε γυνή here is the wife of Hector, Il., etc.:—also with Verbs, here, ὅστις ὅδε κρατέει who holds sway here, Il.; ἔγχος μὲν τόδε κεῖται here it lies, Il.:—in Trag., to indicate the entrance of a person on the stage, καὶ μὴν Ἐτεοκλῆς ὅδε χωρεῖ and see here comes . ., Eur.; ὅδʼ εἰμʼ Ὀρέστης here I am—Orestes, Eur.
  • • 2so also with τίς interrog., τίς ὅδε Ναυσικάᾳ ἕπεται; who is this following her.? Od.
    • 3in Trag., ὅδε and ὅδʼ ἀνήρ, emphatic for ἐγώ; so, τῇδε χερί with this hand of mine, Soph.
  • IIof Time, to indicate the immediate present, ἥδʼ ἡμέρα Soph., etc.; τοῦδʼ αὐτοῦ λυκάβαντος on this very day, Od.; νυκτὸς τῆσδε in the night just past, Soph.
  • • 2ἐς τόδε, elliptic c. gen., ἐς τόδʼ ἡμέρας Eur.; ἐς τόδε ἡλικίης Hdt.
  • IIIin a more general sense, to indicate something before one, οὐκ ἔρανος τάδε γʼ ἐστίν these preparations which I see are not an ἔρανος, Od.,; Ἀπόλλων τάδʼ ἦν this was Apollo, Soph.
  • • 2to indicate something immediately to come, ταῦτα μὲν Λακεδαιμόνιοι λέγουσι, τάδε δὲ ἐγὼ γράφω Hdt.
  • IVAdverbial usage of some cases:
  • • 1fem. dat. τῇδε, of Place, here, on the spot, Lat. hac, Hom., etc.:—of Way or Manner, thus, Il., Attic
    • 2acc. neut. τόδε, hither, to this spot, Hom.; δεῦρο τόδε Hom.
    • • btherefore, on this account, Od.; acc. neut. pl., τάδε Od.
    • 3neut. dat. pl. τοῖσδε and τοισίδε, in or with these words, Hdt.