ἀνανεύω
ἀνανεύω, to throw the head back
Could not find ἀνένευσʼ in Logeion dictionaries.
ἀνένευσʼ aorist active indicative 3rd singular, aorist active indicative 1st singular of ἀνανεύω
- throw the head back in token of denial, make signs of refusal, opp. κατανεύω, ἐπινεύω, ὡς ἔφατʼ εὐχομένη, ἀνένευε δὲ Παλλὰς Ἀθήνη Il. 6.311; ἀνένευε καρήατι 22.205; ὀφρύσι Od. 9.468, cf. Hdt. 5.51, Ar. Lys. 126, Pl. R. l.c., etc.
- 2 c. acc. rei, deny, refuse, ἕτερον μὲν ἔδωκε πατήρ, ἕτερον δʼ ἀνένευσε Il. 16.250: c. fut. inf., σόον δʼ ἀνένευσε μάχης ἒξ ἀπονέεσθαι 16.252:—Pass., ἀνανενευμένη rejected, Ph. 1.146.
- 3 later, c. gen. rei, look up from, Alciphr. 3.53; go back from, ἀπὸ τοῦ ψεύδους Arr. Epict. 2.26.3.
- II generally, throw the head up: hence ἀνανενευκώς upright, [τὰς σαρίσας] ἀ. φέρουσι Plb. 18.13.3, cf. 1.23.5. Astron., tilt back, of the pole, opp. κατανεύω, Eudox. Ars 6.
I
1 echar la cabeza hacia atrás en señal de negación negar con la cabeza abs.
ὣς ἔφατ' εὐχομένη, ἀνένευε δὲ Παλλὰς Ἀθήνη
τί μοιμυᾶτε κἀνανεύετε;
ἀνανεύοντος δὲ τοῦ Κλεομένεος
κατανεύσομαι καὶ ἀνανεύσομαι
αἰτεύμενος οὐκ ἀνανεύων
γενήτης ἀνένευεν
ἀμειβόμενοι δὲ μαθηταὶ οὐδὲν ἔχειν ἀνένευον
• c. instrum. y dat. de pers.
λαοῖσιν δ' ἀνένευε καρήατι δῖος Ἀχιλλεύς
τῷ δὲ] Ζεὺ[ς] ἀθανάτῳ ἀ[νένευσε] καρήατι
ἀνὰ δ' ὀφρύσι νεῦον ἑκάστῳ
2 negarse c. giro prep.
οὐκ ἀνανεύσω πρὸς τὴν εὐχήν
πρὸς μηδὲν ἀνανεῦσαι
• disentir
ἀπὸ τοῦ ψεύδους ἀνανεῦσαι
• fig. apartarse
Κόμμοδος δὲ ἀπὸ τῶν εὐθυμιῶν καὶ παιδιῶν ἀνανεύων
τῆς πλάνης ἀνανεύσας
3 negar, rechazar c. ac.
ἕτερον δ' ἀνένευσε
τὰ] δέκα τ[ά]λαντ'
• c. inf.
σόον δ' ἀνένευσε μάχης ἒξ ἀπονέεσθαι
• v. pas.
Λεία δὲ ἀνανενευμένη
rechazada Lea
II
1 levantar la cabeza c. gen.
ἀνανεύσας δὲ τῆς λοπάδος
ἀνανεύσατε δὲ τῆς γῆς εἰς αἰθέρα
μηδὲ ὅλως ἀνανεύσας
sin siquiera levantar la cabeza
• fig. reponerse
τοῦ λιμοῦ
• abs. tender hacia arriba
ἡ ψυχή
2 de cosas, en perf. estar erguido, estar enhiesto
συνθεωροῦντες ἀνανενευκότας τοὺς κόρακας
viendo las máquinas de abordaje enhiestas(τὰς σαρίσας) ἀνανενευκυίας φέρουσι
2) den Kopf aufrichten, Ael. N.A. 13.17 ; ἀνανενευκώς, aufgerichtet dastehen, Pol. 1.23, 18.3.
[ἀνα- 1.]
- 1
To throw up the chin in token of refusal (cf. κατανεύω) Il. 6.311 (app. the statue is supposed to move its head).
- 2
With infin. of what is refused: σόον ἀπονέεσθαι Il. 16.252.
With acc. ἕτερον Il. 16.250.
- 3
To make the motion in prohibition Il. 22.205: Od. 21.129.
- 1
- 1to throw the head back, in token of denial (which we express by shaking the head), Hom., Hdt., etc.
- 2c. acc. rei, to deny, refuse, Il.