Logeion | ἀναίνομαι

ἀναίνομαι, impf. ἠναινόμην, Ep. ἀναινόμην, late also ἀνηνόμην Agath. 1.13: aor. ἀνηνάμην Alciphr. 3.37, subj. ἀνήνηται, inf. ἀνήνασθαι:

- - 1 c. acc., refuse or reject with contempt, spurn, σὲ δʼ ἀναίνεται ἠδὲ σὰ δῶρα Il. 9.679; ὃς δέ κʼ ἀνήνηται [σφέας] ib. 510; τῶν ἄλλων οὔτινα ἀναίνομαι on no one of the rest do I turn my back, Od. 8.212; and without a notion of contempt, πρὶν μὲν ἀναίνετο ἔργον ἀεικές refused, declined to do it, ib. 3.265; χαλεπόν κεν ἀνήνασθαι δόσιν εἴη ʼtwould be hard to refuse a gift, ib. 4.651; ὡς μηδὲν ἀναίνοιντο ἔργον X. Cyr. 2.1.31.
  - 2 renounce, disown, φάος . . οὐκ ἠναίνετο A. Ag. 300; οὐδʼ οἷόν τʼ ἀνήνασθαι πόσιν E. Med. 237; of sexual favours, φιλότητα καὶ εὐνήν Hom. Epigr. 12.2; ἀναίνεται δὲ λέκτρα E. Hipp. 14, cf. El. 311, Pl.Com. 181, Men. 446; ἡμᾶς . . ἀναίνοιτʼ ἂν ἡ τοῦ διαλέγεσθαι δύναμις Pl. Phlb. 57e; εἰ . . ἀναίνει Φορμίωνα κηδεστήν D. 36.31.
- II c. inf., refuse, decline to do, ἠναίνετο λοιγὸν ἀμῦναι Il. 18.450; ἕζεσθαι μὲν ἀνήνατο 23.204; and with pleon. neg., ἀναίνετο μηδὲν ἑλέσθαι he declined to take anything, 18.500; οὐκ ἀναίνομαι θανεῖν A. Ag. 1652, cf. Supp. 801; εἰ . . ἀναίνεται εἰ ἐγὼ ἔσομαι ὑὸς Μενεκλέους repudiates the prospect of my being . ., Is. 2.27.
- III abs., refuse, αἴδεσθεν μὲν ἀνήνασθαι Il. 7.93; deny, οὐδʼ αὐτὸς ἀ. 9.116; ἐπειδὴ πάμπαν ἀναίνεαι Od. 14.149; ἀναινόμενος ταῦτα D. 61.48.
- IV c. part., disown doing or having done, νικώμενος λόγοισιν οὐκ ἀναίνομαι I am not ashamed, A. Ag. 583; ἀναίνομαι τὸ γῆρας ὑμῶν εἰσορῶν I am ashamed to look on your old age, E. Ba. 251; θανοῦσα δʼ οὐκ ἀναίνομαι IA 1503, cf. HF 1124.—Chiefly poet., once in Pl.

1 c. ac. de cosa rechazar, rehusar δόσιν Od.4.651, 18.287, δῶρα Hes.Fr.76.6, ἔργον Od.3.265, X.Cyr.2.1.31, μύθους h.Cer.330, γάμον Thgn.1289, λέκτρα E.Hipp.14, ταῦτα D.61.48, σκιᾶς ὄνομα Plu.2.709c, δόρυ Nonn.D.35.167, cf. Pl.Com.181, Men.Fr.378, τὴν ὁμιλίαν Ael.NA 15.19, φάος δὲ τηλέπομπον οὐκ ἠναίνετο φρουρά la guardia no rehusó la luz viajera A.A.300, χροιὴν πάμπαν ἀνηνάμενοι rechazando e.d. distando totalmente del color Androm.36.

2 c. ac. de pers. rechazar, no hacer caso, dejar de lado σὲ δ' ἀναίνεται ἠδὲ σὰ δῶρα Il.9.679, (κούρας Διός) Il.9.510, τῶν δ' ἄλλων οὔ πέρ τιν' ἀναίνομαι Od.8.212, πόσιν E.Med.237, γυναῖκας E.El.311, εἰ ... ἀναίνει Φορμίωνα κηδεοτήν si rechazas a Formión como pariente D.36.31, εἴ κεν ὁδοῦ ζαχρεῖον ἀνήνηταί τις ὁδίτην si alguno no hace caso de un caminante muy necesitado de (conocer) la ruta Theoc.25.6

• fig. ἡμᾶς ... ἀναίνοιτ' ἂν ἡ τοῦ διαλέγεσθαι δύναμις, εἰ ... el poder dialéctico nos volvería la espalda, si ... Pl.Phlb.57e.

3 c. inf. y part. negar, negarse a, no querer c. inf. ἕζεσθαι Il.23.204, λοιγὸν ἀμῦναι Il.18.450, μηδὲν ἑλέσθαι Il.18.500, αὐταρχεῖν Pi.Fr.52d.36, οὐδὲ γυνὴ ... ἀναίνεται εἶναι ἄκοιτις Thgn.187, cf. Phalar.Ep.51, οὐκ ἀναίνομαι θανεῖν A.A.1652, κοὐκ ... θεραπεύειν μέλη E.Or.221, κοσμεῖν Aristid.1.183

• c. part. νικώμενος λόγοισιν οὐκ ἀναίνομαι no niego haber sido vencido por tus razones A.A.583, ἀναίνομαι ... τὸ γῆρας ὑμῶν εἰσορῶν E.Ba.251, θανοῦσα δ' οὐκ ἀναίνομαι E.IA 1503, ἀ. ... ὑπουργῶν D.Chr.3.73.

4 abs. rehusar, decir que no, resistirse αἴδεσθεν μὲν ἀνήνασθαι les dio vergüenza negarse, Il.7.93, cf. 9.585, 11.647, Od.10.18, 14.239, πύλας ... ψυχὰς εἴργουσιν καίπερ ἀναινομένας las puertas (de Hades) encierran a las almas aunque se resistan Thgn.710, ἦσαν οἱ καὶ ἀνῄνοντο Agath.1.13.4, ἐγὼ δὲ ἀνηνάμην Alciphr.2.35

• estar en desacuerdo εἰ μὲν γὰρ περὶ τοῦ ὀνόματός μοι διαφέρεται καὶ ἀναίνεται Is.2.27.
•Cf. αἶνος.

ἀν·αίνομαι (seul. prés., impf. ἠναινόμην et ao. 1 ἠνηνάμην)

1 refuser ou repousser avec dédain, dédaigner, acc. τινα ou τι, Il. 9, 679, etc. ; Od. 8, 212, qqn ou qqe ch. ||

2 p. ext. sans idée de dédain, refuser, en gén. Od. 4, 651 ; Xén. Cyr. 2, 1, 31 ; avec un inf. Il. 18, 450 ; Eschl. Ag. 1652, etc. ; ἀναίνομαι γυναῖκας οὖσα παρθένος, Eur. El. 310, n’étant épouse que de nom, j’évite de me mêler aux femmes ; avec une nég. ἀναίνετο μηδὲν ἑλέσθαι, Il. 23, 500, il niait avoir rien reçu ; avec un part. θανοῦσα δ’ οὐκ ἀναίνομαι, Eur. I.A. 1503, et je ne refuse pas de mourir ; abs. Il. 7, 93 ; Mén. (Harp.) ||

3 renier, désavouer, acc. Eschl. Ag. 300 ; en prose att. Plat. Phil. 57e ; Dém. 954, 7 ; d’où nier, avec un part. οὐκ ἀναίνομαι νικώμενος, Eschl. Ag. 583, je ne nie pas que je sois vaincu ||

4 p. suite, reculer devant, avoir honte, éprouver du dégoût : ἀναίνομαι δὲ Κάστορα, Eur. El. 344, je fuis le souvenir de Castor, j’en ai honte ; cf. Eur. Bacch. 251 ||

➳ Impf. poét. ἀναινόμην, Il. 18, 500 ; postér. ἀνῃνόμην, Agath. 1, 13 ; 2, 7. Ao. poét. ἀνηνάμην, Il. 23, 204 ; en prose réc. Alciphr. 3, 37.

Étym. ἀν-, αἶνος.

ἀναίνομαι [~ αἶνος] imperf. ἠναινόμην, poët. ἀναινόμην; aor. ἠνηνάμην en ἀνηνάμην
1. met acc. weigeren, afwijzen; met acc. van zaak: χαλεπόν κεν ἀνήνασθαι δόσιν εἴη het is best moeilijk iemand een geschenk te weigeren Od. 4.651; οὐ ... καλὸν ἀνήνασθαι δόσιν ἐστίν het is niet mooi om een geschenk af te slaaan Od. 18.287; ἀναίνεται ... λέκτρα hij wijst het huwelijk af Eur. Hipp. 14; met acc. van pers. vermijden: ἀναίνομαι γυναῖκας οὖσα παρθένος als meisje vermijd ik de gehuwde vrouwen Eur. El. 311.
2. met pred. ptc. het spijtig vinden dat: ἀναίνομαι ... τὸ γῆρας ὑμῶν εἰσορῶν het doet me pijn jullie ouderdom aan te moeten zien Eur. Ba. 251; θανοῦσα οὐκ ἀναίνομαι ik vind het niet erg dat ik sterf Eur. IA 1503.
3. met inf. weigeren: ἠναίνετο λοῖγον ἀμῦναι hij weigerde het verderf af te wenden Il. 18.450; ontkennen: ἀναίνετο μηδὲν ἑλέσθαι hij ontkende dat hij iets had aangenomen Il. 18.500; ellipt.: οὐδ’ αὐτὸς ἀναίνομαι ook zelf ontken ik het niet Il. 9.116.

ἀναίνομαι, aor. ἠνηνάμην, ἀνήνασθαι, die Sp. haben auch ἀνηνόμην als impf. (ἀν privat.; ohne Zstzg mit αἶνος, s. Buttmann Lexil. I.274 ; eigtl. verneinen, u. med. in Beziehung auf mich, daher), verweigern, versagen, abschlagen, ἔργον ἀεικές, eine ungebührliche Handlung zurückweisen, Od. 3.265 ; wie οὐδὲν ἔργον ἀν., sich jeder Arbeit unterziehen, Xen. Cyr. 2.1.31 ; δόσιν, ein Geschenk verweigern, Od. 4.651 ; bei Personen, τῶν ἄλλων οὔ πέρ τινʼ ἀναίνομαι οὐδʼ ἀθερίζω 8.212 ; Il. 9.679 ; γυναῖκας, Κάστορα, Eur. El. 311 ; vgl. Plat. Phil. 57e ; Dem. 36.31 Φορμίωνα κηδεστήν, den Phormion nicht zum Schwager haben wollen ; εἴ κεν ἀνήνηται ὁδίτην Theocr. 25.6 ; – Mit dem inf., ἠναίνετο λοιγὸν ἀμῦναι, er weigerte sich, Il. 1S, 450 ; Aesch. Ag. 1637, Suppl. 782 ; mit pleonastisch hinzutretender Negation, ἀναίνετο μηδὲν ἑλέσθαι, er weigerte sich, etwas zu nehmen, Il. 18.500 ; auch oft absol., sich weigern, Hom. – Mit dem partic., θανοῦσα δʼ οὐκ ἀναίνομαι Eur. I.A. 1503, wo es dann in die Bdtg sich schämen übergeht ; οὐκ ἀναίνομαι νικώμενος, ich schäme mich nicht, besiegt zu sein, Aesch. Ag. 569 ; ἀναίνομαι τὸ γῆρας ὑμῶν εἰσορῶν νοῦν οὐκ ἔχον, ich ärgere mich, euer Alter unverständig zu sehen, Eur. Bacch. 248 ; absolut in dieser Bdtg Herc.Fur. 1124. – sp.D. meiden, Call. Del. 46.

ἀναίνομαι

3 sing. aor. ἀνήνατο Il. 23.204: Od. 10.18.

3 sing. subj. ἀνήνηται Il. 9.510.

Infin. ἀνήνασθαι Il. 7.93: Od. 4.651, Od. 14.239, Od. 18.287. (ἀπ-.)

- 1
  To refuse: δόσιν (i.e. to give it) Od. 4.651, Od. 18.287.
  
  To refuse to do something.
  With infin.: λοιγὸν ἀμῦναι Il. 18.450. Cf. Il. 18.500, Il. 23.204.
  
  Absol. Il. 7.93, Il. 9.510, 585, Il. 11.647: Od. 10.18, Od. 14.239.
- 2
  To reject, spurn Il. 9.679.
  
  So in reference to a course proposed: ἔργον ἀεικές Od. 3.265.
  
  To refuse to have to do with (a person) Od. 8.212.
- 3
  To refuse to entertain an idea; hence, to deny: ἀασάμην, οὐδʼ ἀναίνομαι Il. 9.116.
  
  To refuse to entertain expectation Od. 14.149.

ἀναίνομαι

1refuse, decline c. inf. Εὐξαντίου [Κρητ]ῶν μαιομένων ὃς ᾰνα[ίνετο] αὐταρχεῖν (ἀνάνατο coni. Wil.) Pae. 4.36

ἀναίνομαι , ipf. ἀναίνετο, aor. ἀνήνατο, ἠνήνατο, subj. ἀνήνηται, inf. ἀνήνασθαι: deny, refuse; in both senses w. inf., Il. 18.500, 450; governs both persons and things, σὲ δʼ ἀναίνεται ἠδὲ σὰ δῶρα, Il. 9.679; opp. ὑποδέχεσθαι, Il. 7.93.

ἀναίνομαι a_privat, αἶνος

- - 1Dep. c. acc. to reject with contempt, turn oneʼs back on, spurn, Hom.: also simply to refuse, decline, Od., Xen.
  - 2to renounce, disown, Aesch., Eur.
- IIc. inf. to refuse, decline to do, Il.; and with pleon. negat., ἀναίνετο μηδὲν ἑλέσθαι he said no, he had received nothing, Il.
- IIIabsol. to refuse, deny, Hom.

Menu

Word wheel

ἀναίνομαι

Saved

Recent