ὦ

ὦ and ὤ, an exclamation, expressing surprise, joy, or pain,

• O! oh! with nom., ὢ τάλας ἐγώ S. Aj. 981, etc.; ὢ ἔβενος, ὢ χρυσός Theoc. 15.123: also c. gen., ὢ τῆς ἀναισχυντίας Luc. Pisc. 5; with interrog., ὤ, τί λέγεις; Pl. Prt. 309d; in the middle of a sentence, E. Hipp. 362 (lyr.), al.
• • II with voc., a mode of address, whether at the beginning of a sentence or in a parenthesis, ὦ Ἀχιλεῦ Il. 1.74, etc., esp. in dialogue and Oratt., ἐβουλόμην, ὦ ἄνδρες, τὴν δύναμιν κτλ. Antipho 5.1; in invocations of the gods, ὦ Ζεῦ τε καὶ Γῆ καὶ πολισσοῦχοι θεοί A. Th. 69, etc.; with imper., ὦ χαῖρε Id. Ag. 22, S. Aj. 91; ὦ πρὸς θεῶν ὕπεικε ib. 371, cf. D. 21.98: sts. following the Verb, E. Tr. 335 (lyr.); in different number from the voc., προσέλθετʼ, ὦ παῖ, πατρί S. OC 1104, cf. 1112, Sch. Ar. Pl. 66.
  • • 2 with nom. instead of voc., ὦ δῐος αἰθήρ, ὦ φίλος, A. Pr. 88, 545; ὦ γενναῖος Pl. Phdr. 227c; ὦ οὗτος Αἴας S. Aj. 89; ὦ οὗτος οὗτος Οἰδίπους Id. OC 1627; also οὗτος, ὦ σέ τοι (sc. καλῶ) Ar. Av. 274.
    • 3 with both together, φίλος ὦ Μενέλαε Il. 4.189; ὦ τλάμων πάτερ S. Aj. 641 (lyr., τλᾶμον codd. rec., edd.).
    • 4 with the latter of two nouns, Ἀγάμεμνον, ὦ Μενέλαε Id. Ph. 794.—In the first sense usu. written ὤ, in the second ὦ: [τὸ ὢ] ἡνίκα θαυμαστικὸν λαμβάνεται βαρύνεται, καὶ χωρεῖ εἰς ἐπιρρηματικὴν σύνταξιν, οἷον ὢ Ἡρακλῆς EM 79.13: Thom.Mag. p.408R. prescribes ὢ with the gen., but ὦ with the voc., e.g. ὦ Ἡράκλεις, where the whole expression, and not merely the ὤ (ὦ,) expresses surprise (but A.D. Adv. 127.24 seems to imply ὦ in both senses); ὤ as an exclam. is found in forms like ὤ μοι, ὤ μοι ἐγώ, ὢ πρὸς τῶν θεῶν D. l.c.: but ὦ πόποι δυσὶ τόνοις χρῆται Hdn.Gr. 1.503, so that ὢ πόποι is improbable, cf. Theognost. Can. 158 (as emended by Lehrs Aristarch. 3p.119); ᾤμοι and ὤμοι are both recognized by EM 822.33, cf. Lex.Mess. p.413; ωιμʼ Sapph. 94.4 L.-P.; in E., when it stands in the middle of a sentence, it shd. be written ὤ, Hipp. 362, al.: sts. doubled, ὢ ὢ κακά A. Ag. 1214; ἰὼ ὢ ὤ S. OC 224 (v.l. ὣ ὣ ὣ); written ὼ ώ in Pap. of S. Ichn. 61; tripled, ὢ ὢ ὤ A. Pers. 985 (lyr., prob.). To those who (like D.T. 640.11, cf. Sch. D.T. p.257H.) took ὦ for the voc. of the Art. ὁ, A.D. Synt. 45.22-53 replies at length.

2. ὦ conj. 1 sing. van εἰμί.

ὦ, und ὤ :
1) oh ! ein Ausruf, bes. des Erstaunens, der Ueberraschuug ; auch der Freude, wie des Schmerzes, in diesem Falle gew. ὤ akzentuiert, so ὤ μοι, ὤ μοι ἐγώ und ὢ πόποι, Hom. (vgl. οἴμοι) und Tragg., Soph. O.C. 224, Aj. 365, Ant. 1304 ; ὢ τί λέγεις Plat. Prot. 309d ; Phaedr. 227c.
2) mit dem Vocativ (nur ὦ akzentuiert) verbunden ist es bloßer Zuruf, der die Anrede verstärkt, und im Deutschen durch o – gew. etwas zu stark wiedergegeben wird, zumal im Dialog der Attiker. Von Hom. an überall ; oft weit getrennt von seinem Vocativ, vgl. Soph. Phil. 3, 1338 u. sonst. Nach Hermann Soph. O.C. 172, 1350 wird ὦ vor ἄνδρες nur in der zornigen Rede fortgelassen ; vgl. Xen. An. 7.3.3. – Zu bemerken ist die Umstellung, ὦ χαῖρε λαμπτὴρ νυκτός Aesch. Ag. 22, vgl. Suppl. 597 ; ὦ χαῖρʼ Ἀθάνα Soph. Aj. 91 ; El. 656 ; ὦ πρὸς θεῶν ὕπεικε 364 ; Eur. Or. 544, 1037.
Bei den Tragg. verteidigt Reisig enarr. Soph. O.C. 816 die Schreibung ᾤ μοι, was aber dann mit Elmsh. richtiger οἴ μοι zu schreiben wäre ; vgl. Apoll.Dysc. adv. p. 536.37, pron. p. 42 u. Ellendt lex. Soph. h. v.

ὦ

ὤ

int.

O ! Oh !

With voc. Il. 1.74, 158, 442, Il. 2.79, 235, 796, etc. : Od. 1.45, Od. 2.40, Od. 3.43, 79, Od. 4.26, etc.

ὤ μοι. ay me! Il. 1.149, Il. 4.370, Il. 7.96, etc. : Od. 5.408, Od. 11.216, Od. 13.168, etc.– ὤ μοι Ὀδυσῆος Od. 20.209 (ay me for . . . !).

So ὤ μοι ἐγώ Il. 11.404, etc. : Od. 5.299, etc.– ὤ μοι ἐγὼ σέο Od. 19.363.

For ὦ (ὢ) πόποι see πόποι.

ὦ (with crasis, P. 4.250, P. 8.67, 80, I. 1.6, I. 5.6, Πα. 13. d. 4, fr. 205. 2: v. esp. Kambylis, Anredeformen, 184ff.) in invocation, address

• 1ἀλλʼ ὦ Κρόνιε παῖ Ῥέας O. 2.12 [ἀλλʼ ὦ Κρόνου παῖ (v. l. ἀλλὰ) O. 4.6] ὦ πολιάοχε Παλλάς O. 5.10 ὦ Φίντις, ἀλλὰ O. 6.22 ὦ παῖ Σωστράτου O. 6.80 ἀλλʼ ὦ Ζεῦ πάτερ O. 7.87 μᾶτερ ὦ Οὐλυμπία O. 8.1 ἀλλʼ ὦ Πίσας ἄλσος O. 8.9 ὦ Μοῖσ, ἀλλὰ σὺ O. 10.3 ὦ Μοῖσαι O. 11.17 ὦ Χάριτες O. 14.3 <ὦ> πότνιʼ Ἀγλαία (supp. Boeckh: om. codd.) O. 14.13 ὦ φίλε P. 1.92 μεγαλοπόλιες ὦ Συράκοσσαι P. 2.1 ὦ Δεινομένειε παῖ P. 2.18 ὦ μάκαρ υἱὲ Πολυμνάστου P. 4.59 “ὦ ξεῖν” P. 4.97 ὦ Ἀρκεσίλα P. 4.250 ὦ θεόμορʼ Ἀρκεσίλα, σύ τοι P. 5.5 [ὦ (codd. contra metr.: ὁμοῖα Hartung) P. 5.118] ὦ Μεγάκλεες P. 7.17 Ἡσυχία, Δίκας ὦ μεγιστόπολι θύγατερ P. 8.2 ὦ παῖ P. 8.33 ὦναξ P. 8.67 ὦ Ἀριστόμενες P. 8.80 “ὦ ἄνα” P. 9.44 ὦ Τελεσίκρατες P. 9.100 ὦ παῖδες Ἁρμονίας P. 11.7 ὦ φίλοι P. 11.38 ὦ ἄνα P. 12.3 ὦ Τιμόδημε, σὲ δʼ N. 2.14 ὦ πολῖται N. 2.24 ὦ πότνια Μοῖσα N. 3.1 ὦ μάκαρ N. 7.94 ὦ Μέγα N. 8.44 εἶξον, ὦ Ἀπολλωνιάς I. 1.6 ὦ Θρασύβουλε I. 2.1, I. 2.31 ὦ Μέλισσ I. 4.2 διὰ τεάν, ὤνασσα, τιμὰν I. 5.6 ἐν Νεμέᾳ μὲν πρῶτον, ὦ Ζεῦ I. 6.3 ὔμμε, ὦ χρυσάρματοι Αἰακίδαι I. 6.19 “ὦ Ζεῦ πάτερ” I. 6.42 “ἔσσεταί τοι παῖς ὃν αἰτεῖς, ὦ Τελαμών” I. 6.52 ὦ Μοῖσα I. 6.57 ὦ μάκαιρα Θήβα I. 7.1 ἄμμι δʼ, ὦ χρυσέᾳ κόμᾳ θάλλων, πόρε, Λοξία I. 7.49 ὦ νέοι I. 8.1 χαῖρʼ, ὦ θεοδμάτα πόντου θύγατερ fr. 33c. 1. “ὦ τέκνον” fr. 43. 1. ὦ] Διὸς Ἑλλανίου φαεννὸν ἄστρον Pae. 6.125 ὦ βαθυδ[ Πα. 7C. c. 2. ὦ Μοῖσαι Pae. 8.65 ὦ παναπ[ εὐ]ρύοπα Κρονίων Πα. 8A. 14. ἀκτὶς ἀελίου ὦ μᾶτερ ὀμμάτων Pae. 9.2 ὦ πότνια Pae. 9.10 ὦναξ Πα. 13. d. 4. ὦ μα[ Δ. 4. h. 10. ὦ ταὶ λιπαραὶ – Ἀθᾶναι fr. 76. ὦ Ζε[ῦ Παρθ. 2. 91. ἄγοις, ὦ κλυτά, θεράποντα, Λατοῖ fr. 94c. 3. ὦ Πάν fr. 95. 1. ὦ μάκαρ fr. 96. 1. ὦ παῖδες fr. 122. 7. ὦ Κύπρου δέσποινα fr. 122. 18. ὦ Θρασύβουλ fr. 124. 1. ὦ τάλας ἐφάμερε fr. 157. ὤνασσʼ Ἀλάθεια fr. 205. 2. ὦ τάν fr. 215. 4.

ὦ : O, interjection used w. voc.; placed between adj. and subst., Od. 4.206. With synizesis, Od. 17.375.

ὦ

• • • 1and ὤ, Exclamation, expressing surprise, but also joy and pain, like our O! oh! with nom., ὢ τάλας ἐγώ Soph., etc.; with gen., ὢ χρυσῶ Theocr.
    • 2with vocat. it is a mere address, ὦ θεοί, ὦ Ζεῦ, etc.; with imperat., ὦ χαῖρε Aesch.—In the first sense it is usually written ὤ, in the second ὦ.