ἀποκλαίω
ἀποκλαίω, to weep aloud
Could not find ἀποκλαύσαντα in Logeion dictionaries.
ἀποκλαύσαντα aorist active participle neuter nominative plural, aorist active participle neuter vocative plural, aorist active participle neuter accusative plural, aorist active participle masculine accusative singular of ἀποκλαίω
- weep aloud, Hdt. 2.121.γʹ, etc.; ἀ. στόνον S. Ph. 695 (lyr.).
- 2 ἀ. τινά or τι bewail much, mourn deeply for, Thgn. 931, A. Pr. 637; ἐμαυτόν Pl. Phd. 117c:—Med., ἀποκλαύσασθαι κακά bewail one’s woes, S. OT 1467; τὴν πενίαν Ar. V. 564; τερπνὸν τὸ λέξαι κἀποκλαύσασθαι E. Fr. 563.
- II Med., also, cease to wail, Luc. Syr.D. 6.
1 llorar amargamente por alguien c. ac. de pers.
σε θανόντα
Σμέρδιν
ἐμαυτόν
• c. ac. de abstr. deplorar con amargura
τἀποκλαῦσαι κἀποδύρασθαι τύχας
κακά
πενίαν
τερπνὸν τὸ λέξαι κἀποκλαύσασθαι πάλιν
• abs. act. llorar a lágrima viva Hdt.2.121
• c. ac. int.
στόνον
κλαυθμὸν ... ἀποκλαύσομαί σοι
• abs. en v. med. anegarse en llanto, desconsolarse
Ραχηλ ἀποκλαιομένη
ἀποκλαιόμενος ἐχθρός
2 tb. en v. med. dejar de llorar
ἀποτύψωνταί τε καὶ ἀποκλαύσωνται
- Ito weep aloud, Hdt.; c. acc. cogn., ἀπ. στόνον Soph.
- 2ἀπ. τινα or τι to bewail much, mourn deeply for, Aesch., Plat.; so in Mid., ἀποκλαίεσθαι κακά Soph.; τὴν πενίαν Ar.
- IIMid., also, to cease to wail, Luc.