aeternabilis
aeternābĭlis, e, adj. [aeterno],
- that can last forever, everlasting: divitia, Att. ap. Non. 475, 24 (Trag. Rel. p. 143 Rib.): urbs, i. e. Rome, Cod. Th. 11, 20, 3 (cf. aeternus, II. A.).
aeternābilis, e (aeterno), ewiger Dauer fähig, unvergänglich, ewig, Cod. Theod. 5, 14, 8 u.a.: urbs, v. Rom, ibid. 11, 20, 3. – ➳ Att. tr. 264 die Hdschrn. aeternabilem, Ribbeck (Aufl. 2) alternabilem.
æternābĭlis, e, éternel : Acc. Tr. 264 ; Ambr. Virg. 17, 114.
Æternabilis domus, Palatium Principis, in l. 5. Cod. Theod. de Locat. fundor.
Æternabilis urbs, Roma, in l. 3. eod. Cod. de Collat. donat.
domusad lacunam explendam inseruerunt editores. Accius apud Nonium cap. 7. § 64 :
Æternabilem divitiam partissent.
Per illam Æternabilem Crucem, per illam venerabilem gloriam Trinitatis.