aetherius
aetherius, of the upper air, heavenly, ethereal, celestial
Frieze-Dennison Vergil
- I Lit.: sidera aetheriis affixa cavernis, Lucr. 4, 391: (truncus) vivit et aetherias vitalīs suscipit auras, id. 3, 405: altissima aetheriaque natura, Cic. N. D. 2, 24 fin.: post ignem aetheriā domo Subductum, * Hor. C. 1, 3, 29.—
- II Transf.
- A Pertaining to heaven, heavenly, celestial: arces, Ov. M. 15, 858: umbrae, the shade spread through the heavens, Cat. 66, 55: pater, Mart. 9, 36: Olympus, id. 9, 4: Taurus mons aetherio vertice, i.e. which touches heaven, Tib. 1, 8, 15: aetherios animo conceperat ignes, i. e. heavenly inspiration (Gr. ἐνθουσιασμός), Ov. F. 1, 473.—
- B Pertaining to the air in gen.: nubes, Lucr. 4, 182: aurae, id. 3, 406: aqua, i.e. rain, Ov. F. 1, 682.—
- C Pertaining to the upper world: vesci aurā Aetheriā, Verg. A. 1, 546.—Comp.: aetherior, Jul. Val. Res Gest. Alex. M. 3, 68 Mai.
~ium spatium
ethereus,se roderlice
~ei caloris igne
circa elementarem regionem ~ea [sc. regio ] lucida, a variatione omni sua immutabili essentia immunis existens, motu continuo circulariter incedit
aethereo non possum vivere flatu
in valle ‥ montibus ~eis orbiculariter undique conclusa
unus ut aethereos per caeli culmina campos / alter sic herebum lustrat
regis ut aetherei matrem jam credo sequaris(
idem ipse nunc velut animalis corporis ‥, nunc velut ~ei, ‥ supra sidera scandens
violarum livor ethereus
- 1. van de ether, etherisch [natura];
- 2. (poët.) hemels [sedes; arces; equi paarden v.d. zon];
- 3. (poët.) zich in de lucht bevindend;
- 4. (Verg.) van de bovenwereld; ➤ vesci aurā aetheriā ademen, leven.
In Ætherio regno cum Christo fine carente gaudere possint, in Charta Dagoberti reg. ann. 632. tom. 1. Hist. Lothar. inter Probat. col. 250.
- , αἰθέριος, of the upper air, heavenly, ethereal, celestial: post ignem aetheriā domo Subductum, H.: arces, O.: aurā, V.: semine ab aetherio (equi), of celestial breed, V.: tumultus, a thunderstorm, O.
-
…vapor umidus omnes res creat, et discors concordia fetibus apta est. Ergo ubi diluvio tellus lutulenta recenti solibus aetheriis altoque recanduit aestu, edidit innumeras species, partimque figuras rettulit antiquas, partim nova monstra creavit. Illa quidem…
Ovid, Metamorphoses
-
…alvo creverunt faciemque aliquam cepere morando. Sic ubi deseruit madidos septemfluus agros Nilus et antiquo sua flumina reddidit alveo aetherioque recens exarsit sidere limus, plurima cultores versis animalia glaebis inveniunt, et in his quaedam modo coepta per ipsum…
Ovid, Metamorphoses
-
…stellae quae inerrantes vocantur non significant eandem mentem atque prudentiam. quarum est cotidiana conveniens constansque conversio, nec habent aetherios cursus neque caelo inhaerentes, ut plerique dicunt physicae rationis ignari ; non est enim aetheris ea natura ut vi…
M. Tullius Cicero, de Natura Deorum
-
…vinctum autem Saturnum ipsum a filio Iove physica ratio non inelegans inclusa est in impias fabulas. caelestem enim altissimam aetheriamque naturam id est igneam, quae per sese omnia gigneret, vacare voluerunt ea parte corporis quae coniunctione alterius egeret…
M. Tullius Cicero, de Natura Deorum
-
…absurdum esse Aristoteli videtur in ea parte quae sit ad gignenda animantia aptissima animal gigni nullum putare. sidera autem aetherium locum optinent ; qui quoniam tenuissimus est et semper agitatur et viget, necesse est quod animal in eo gignatur…
M. Tullius Cicero, de Natura Deorum
-
…animis sunt, suus est cuique proprius, ut terra infimum teneat, hanc inundet aqua, superior aeri, aetheriis ignibus altissima ora reddatur ; bestiarum autem terrenae sunt aliae, partim aquatiles, aliae quasi ancipites in utraque sede…
M. Tullius Cicero, de Natura Deorum
-
…et aequabili calore suffusus aether non satis aptus ad stellas continendas videtur ; habent igitur suam sphaeram stellae inerrantes ab aetheria coniunctione secretam et liberam. earum autem perennes cursus atque perpetui cum admirabili incredibilique constantia declarant in his vim et…
M. Tullius Cicero, de Natura Deorum
-
…, solem dominari et rerum potiri putat ita cogimur dissensione sapientium dominum nostrum ignorare, quippe qui nesciamus soli an aetheri serviamus. Solis autem magnitudinem ipse enim hic radiatus me intueri videtur admonens ut crebro faciam mentionem sui vos ergo…
M. Tullius Cicero, Lucullus
-
…quo utare interesse aliquid ad mentis aciem putant. probabile est igitur praestantem intellegentiam in sideribus esse, quae et aetheriam partem mundi incolant et marinis terrenisque umoribus longo intervallo extenuatis alantur. Sensum autem astrorum atque intellegentiam maxume declarat ordo…
M. Tullius Cicero, de Natura Deorum
-
…, cuius tenuitate et calore temperatus vitalem et salutarem spiritum praebet animantibus. Quem complexa summa pars caeli, quae aetheria dicitur, et suum retinet ardorem tenuem et nulla admixtione concretum et cum aeris extremitate coniungitur. In aethere autem…
M. Tullius Cicero, de Natura Deorum