captatorius
captātōrĭus, a, um, adj. [captator]; in the Lat. of the jurists,
- of or pertaining to legacy-hunters: institutiones, the establishing of a person as one’s heir on condition of being also made heir by him, Dig. 28, 5, 70; 28, 5, 69: scripturae, ib. 28, 30, 63.
captātōrius, a, um (captator), I) zum Erbschleicher gehörig, institutio (heredis) c., das Einsetzen einer Person zum Erben unter der Bedingung, daß sie uns wieder zum Erben einsetzt, ICt.: ebenso scripturae c., ICt. – II) verführerisch, hoc vafrum et captatorium, Augustin. ord. 1, 10.
villani ~ias sepes piscium et alias venatorias instaurare ‥ debebant
captātōrĭus, a, um (captator), captatoire : captatoriæ institutiones, scripturæ Dig. 28, 5, 69 ; 28, 30, 63, dispositions testamentaires par lesquelles on fait héritier celui qui nous prend nous-même comme héritier || destiné à séduire : Aug. Ord. 1, 4, 10.