devotare

devotare [CL] 1 to curse. affectum ‥ asinae ‥, nolentis se vehiculum fore tiarati magi [Baalaam; cf. Num. xxii] devoturi [v. l. ~aturi] populum Dei Gildas EB 1; testium personas ‥ ultrix divini potentatus censura eisdem cladibus, quibus perjurantes ~abant, ‥ percussit Aldh. VirgP 32; devotaturus populum cum pergere vatis / vellet Id. VirgV 58; ~aturus, wergendi ‥, ~aturi, maledicturi GlC D 25, 180; magna ‥ aderat copia paganorum, qui et inimicum deorum suorum intra se diligentissime ~abant Willib. Bonif. 6 p. 31; ~o, ic wyrge Ælf. Gl.; quidam clericus, cum ad aleas omnia que habuit ‥ amisisset, cepit se ~are, Deum blasphemare ‥ Gir. GE II 32. 2 to swear, vow. s1102 [Robertus] comitatum Cantie ‥ exigebat ‥, improbus adeo ut ‥ se ~aret non induturum chlamydem nisi ‥ sibi refusam consequeretur hereditatem W. Malm. GR V 397; numquam ab obsequela martyris ‥ recessuram se ~avit [Samson Mir. Edm. I 8: devovit] Ciren. I 363. 3 to forswear (? by misinterp. of Aldh. VirgP 32; cf. 1 supra). †defotabat, forsuor GlC D 84; to breke vowe, ~are, devovere CathA.