devoratio
dēvŏrātĭo, ōnis, f. [devoro],
- a devouring: carnis, Tert. Res. carn. 54.—With gen. subject.: piscis, Vulg. Tobiae, 12, 3; id. Ezech. 34, 5.
dēvorātio, ōnis, f. (devoro), das Verschlucken, Verschlingen, auch im Plur., Eccl.
Epicureorum satis supersticiose vestigia complens, tandem in ~one lassatus est
agris jacetis ‥ bestiis in ~onem
canibus ovium ~oni assuetis
ut draconis evadat ~onem
draco ‥ perseverat in insidiis ad divine prolis ~onem
inundaciones maritime ‥ qualibet quindena tumescentes ‥ ~onem dicte ville [de Ravensere Odd ] nunciantes
det Deus ‥ ut uterque et Francorum et Anglie gladius ‥ a propria ~one cesset!
dēvŏrātĭō, ōnis, f. (devoro), action de dévorer : Tert. Res. 54.