effluo
effluo, to flow out, flow forth, run out
- I Lit.: facit effluere imbres, Lucr. 6, 512: una cum sanguine vita, Cic. Tusc. 2, 24 fin.: umor e cavis populi nigrae, Plin. 24, 8, 32, § 47: sucina petris, id. 37, 2, 11, § 35: amnis in oceanum, id. ib.: ne qua levis effluat aura, escape, Ov. M. 6, 233.—Poet.: ambrosiae et nectari' linctus, Lucr. 6, 971, v. Lachm. ad h. l.—
- B Act.: ne (amphorae) effluant vinum, Petr. 71, 11; cf. Claud. Prob. et Olyb. 52.—
- C Transf., of non-fluid bodies, to go out, issue forth (poet. and in post-Aug. prose): Epicuri figurae, quas e summis corporibus dicit effluere, Quint. 10, 2, 15 Spald.; cf. Gell. 5, 16, 3: effluit effuso cui toga laxa sinu, *Tib. 1, 6, 40 (dub.—Müll. et fluit); cf. Claud. IV. Cons. Honor. 208: manibus opus effluit, slips from, drops from, Lucr. 6, 795; cf. Ov. M. 3, 39; Curt. 8, 14.—
- 2 To vanish, disappear: de pectore caedis notae, Ov. M. 6, 670; cf. * Suet. Aug. 97; Plin. 27, 13, 111, § 138.—
- II Trop.: utrumque hoc falsum est: effluet, i. e. it will go abroad, become known = emanabit, * Ter. Eun. 121; cf. Auct. Or. pro Domo, 46, 121: impropria interim effluunt, slip out, Quint. 10, 3, 20: tanta est intimorum multitudo, ut ex iis aliquis potius effluat, quam novo sit aditus, Cic. Fam. 6, 19, 2: ne effluant haec ab oculis tuis, Vulg. Prov. 3, 21.—
- 2 To pass away, disappear, vanish (cf. I. B. 2.): praeterita aetas quamvis longa cum effluxisset, Cic. de Sen. 2, 4; cf. id. ib. 19, 69; id. Att. 12, 43 fin.; Quint. 11, 2, 44: viso mens aegra effluxit hiatu, Sil. 6, 245; cf.: effluet in lacrimas, to melt, dissolve, Luc. 9, 106.—So esp. to escape from the memory: ut istuc veniam ante quam plane ex animo tuo effluo, am forgotten, Cic. Fam. 7, 14, 1; cf. id. Fin. 1, 12, 41; id. Brut. 61, 219; id. Verr. 2, 4, 26; Ov. R. Am. 646.
I intr. ¶ 1 couler de, découler, sortir en coulant, sʼécouler : Cato Agr. 111 ; umor e cavis populi effluens Plin. 24, 47, la sève coulant des trous du peuplier ; una cum sanguine vita effluit Cic. Tusc. 2, 59, la vie sʼécoule avec le sang [de la blessure] ; facit effluere imbres Lucr. 6, 512, [la masse des nuages] fait tomber les pluies || (aër) effluens huc et illuc ventos facit Cic. Nat. 2, 101, (lʼair) avec ses courants en sens divers produit les vents ¶ 2 glisser, sʼéchapper : manibus opus effluit Lucr. 6, 795, lʼouvrage lui coule des mains ; ex intimis aliquis effluit Cic. Fam. 6, 18, 2, qqn disparaît du groupe des intimes ; antequam ex anima tuo effluo Cic. Fam. 7, 14, 1, avant que je sorte (disparaisse) de ta pensée || échapper à lʼattention : Quint. 10, 3, 20 || sʼéchapper, parvenir à la connaissance du public : Ter. Eun. 121 ; Cic. Domo 121 ¶ 3 sʼécouler, disparaître, sʼévanouir ; quod præteriit, effluxit Cic. CM 69, ce qui est passé sʼest évanoui, cf. CM 4 ; Att. 12, 43, 3 ; Fin. 1, 42 || faire défaut : alicui mens effluit Cic. Br. 219, le fil des idées échappe à qqn || tr., laisser couler, laisser échapper : Petr. 71, 11 ; Anth. 245, 2.
- 1. uitvloeien, uit-, wegstromen;
- 2. (poët.; postklass.) ontvallen, ontglippen; ➤ effluit telum (manibus);
- 3. vervliegen, verdwijnen, ontsnappen; ➤ vires effluunt schieten tekort;
- 4. vergeten worden (abs. of ex animo alcis);
- 5. (v. toestanden) vergaan;
- 6. (v. tijd) verstrijken, vergaan; ➤ ne effluat aetas; multi anni mecum effluxerant;
- 7. in de openbaarheid komen, bekend worden; II. tr. (Petr.) laten wegstromen; ➤ ne amphorae effluant vinum.
溢外。傳開。倒出。— vitam cum sanguine 流血致死。— desideriis ejus 甚渴懷。悵望。Mens effluxit mihi 吾忘記。
Suggest a Translation
See an image
- ex + fluo, to flow out, flow forth, run out: cum sanguine vita: ne quā levis effluat aura, escape, O.: Effluxere urnae manibus, slipped from, O.—Fig., to transpire, become known: Utrumque hoc falsum est; effluet, T.: effluunt multa ex vestrā disciplinā.—To drop out, pass away, disappear, vanish: ex iis (intimis), be excluded: ex animo tuo, to be forgotten: quod totum effluxerat (sc. ex memoriā meā).
-
…tum uno rem habebam hospite Abii huc ; qui mihi reliquit haec quae habeo omnia. Utrumque hoc falsum est effluet. Qui istuc Quia Neque tu uno eras contenta, neque solus dedit ; Nam hic quoque bonam magnamque partem…
Terence, Eunuchus
-
…te advocato causa cadent si nostri oblitus es, dabo operam ut istuc veniam ante quam plane ex animo tuo effluo ; sin aestivorum timor te debilitat, aliquid excogita, ut fecisti de Britannia. illud quidem perlibenter audivi ex…
Cicero, Epistulae ad Familiares
-
…quicquam videtur, in quo est aliquid extremum ; cum enim id advenit, tum illud, quod praeteriit, effluxit ; tantum remanet, quod virtute et recte factis consecutus sis. horae quidem cedunt et dies et menses et…
M. Tullius Cicero, De Senectute
-
…magnitudinem celeritas, diuturnitatem allevatio consoletur. ad ea cum accedit, ut neque divinum numen horreat nec praeteritas voluptates effluere patiatur earumque assidua recordatione laetetur, quid est, quod huc possit, quod melius sit, accedere Statue contra…
M. Tullius Cicero, de Finibus Bonorum et Malorum
-
…mens fuerit Qui ita responderit, ut intellegere possemus nihil ex illius animo, quod semel esset infusum, umquam effluere potuisse ; cum quidem ei fuerit optabilius oblivisci posse potius quod meminisse nollet quam quod semel audisset vidissetve meminisse .…
Cicero, de Oratore
-
…eo labore adsequi vis, nullo modo adsequere. tanta est enim intimorum multitudo, ut ex iis aliquis potius effluat quam novo sit aditus, praesertim qui nihil adferat praeter operam, in qua ille se dedisse beneficium putabit si…
Cicero, Epistulae ad Familiares
-
…ne vivus quidem, inquit, diutius sentire poterat, quam dum fruebatur, quo modo id potuit mortuo permanere effluit igitur voluptas corporis et prima quaeque avolat saepiusque relinquit causam paenitendi quam recordandi. itaque beatior Africanus cum patria illo…
M. Tullius Cicero, de Finibus Bonorum et Malorum
-
…tum fusus et extenuatus sublime fertur, tum autem concretus in nubes cogitur umoremque colligens terram auget imbribus, tum effluens huc et illuc ventos efficit. idem annuas frigorum et calorum facit varietates, idemque et volatus alitum sustinet et…
M. Tullius Cicero, de Natura Deorum
-
…memoria consequi aut oratione complecti genera ipsa cupio breviter attingere, ut hic modo me commonuit Pisonis anulus quod totum effluxerat. quam multis istum putatis hominibus honestis de digitis anulos abstulisse numquam dubitavit, quotienscumque alicuius aut gemma aut anulo…
Cicero, in Verrem
-
…levabat omnem volnerum metum nobilitas mortis et gloria. num tum ingemuisse Epaminondam putas, cum una cum sanguine vitam effluere sentiret imperantem enim patriam Lacedaemoniis relinquebat, quam acceperat servientem. haec sunt solacia, haec fomenta summorum dolorum .…
M. Tullius Cicero, Tusculanae Disputationes