offendiculum
offendĭcŭlum, i, n. [1. offendo],
- a stumbling-block, obstacle, hinderance, cause of offence (post-Aug.): sunt enim in hac offendicula nonnulla. Plin. Ep. 9, 11, 1; Vulg. 1 Cor. 8, 9; id. Isa. 57, 14; Paul. Nol. Carm. 27, 96.
offendiculum, ī, n. (offendo), der Anstoß, das Bedenken, das Hindernis, Plin. ep. 9, 11, 1. Cypr. de mort. 12. Vulg. 1. Cor. 8, 9 u.a. Eccl.
[ceca ] ad lapidum grandium ‥ ~a ‥ capud ‥ consuevit illidere
lapsus ab equo suo ad quoddam ~um cespitante ‥ exspiravit
habens ‥ caput memoratum pro pedum ~o ‥ erat enim pes ejus irretitus in cincinnis capitis flavis et prolixis
corruens ‥ ab equo suo, quodam stipite faciente ~um pependit a strepa[marg.: mirum genus mortis ]
in anima est dolor propter cordis ~um ‥ quia ex constrictione cordis provenit dolor
tantis malorum ~is tuus hebetatus insipientiae cumulo sensus
diversa impedimentorum obstacula et errorum ~a
qui ‥ recta loquentem vituperat scandalum profecto, id est ~um, et minam auditoribus praebet infirmis
tellus libera ab omni saeculari ~o
in philosophie ‥ negotiis ad multa subsistit ~a si non habeat rationem propositi faciendi
tria sunt vidende veritatis ~a
absque ~o pacis
crassetum ante hostium ‥ et crassetum ad ostium chori proculdubio accendentur, ut fratres secure super gradum in exeundo absque ~o incedere queant
offendĭcŭlum, (16) ī, n. (offendo), pierre dʼachoppement, obstacle : Plin. Min. Ep. 9, 11, 1.