orbitus
orbītus, a, um [orbis],
- circular (anteand post-class.): motu, Varr. ap. Non. 148, 16; Arn. 2, 83 (others read orbico; cf. Oehler ad Varr. Sat. Menipp. p. 139).
orbītus, a, um (orbis), gekreist = kreisförmig, motus, Varro sat. Men. 202. Arnob. 2, 58. Vgl. Gloss. Lat. Arab. p. 708, 19 ed. Vulcan. ›orbitus, an(n)ualis‹.
extrema ‥ series fuerat vitae in ~u solis praedicto
in ipsius anni decursu obscuratus est sol
orbītus, a, um (orbis), circulaire, orbiculaire : Varro Men. 202 ; Arn. 2, 58.
Annualis, in Gloss. Arabico Lat. Lege
Obitus, nostris,
Obit. Vide in Obitus.
Orbitus, pro Obitus, mors, bis legitur in Diplomate ann. 1181. cujus locus exstat in
Coremedepost
Curmedia.