repugno
repugno, to fight back, oppose, make resistance, resist, struggle, defend oneself
- I Lit.: nostri primo integris viribus fortiter repugnare, Caes. B. G. 3, 4; so in milit. lang.: repugnantes noctem diemque obsident, id. ib. 7, 42; id. B. C. 3, 67 fin.; Cic. Verr. 2, 5, 35, § 91; Pompei. ap. Cic. Att. 8, 12, C, §§ 1 and 3: in repugnando telis obruta est, Liv. 29, 33; Verg. A. 11, 749: oppidanis non repugnantibus, Just. 12, 7, 8.—
- II Transf., in gen., to resist, make resistance; to oppose, contend against.
- α Absol.: catuli pantherarum unguibus ac pedibus morsuque repugnant, Lucr. 5, 1037; cf.: de praedā (volucres), id. 5, 1082: Catone acerrime repugnante, Caes. B. C. 1, 32: consules neque concedebant neque valde repugnabant, Cic. Fam. 1, 2, 2; cf. id. Ac. 2 (Luc.), 13, 41: haec bene dicuntur, nec ego repugno, id. Fin. 2, 28, 90: adversante et repugnante naturā, id. Off. 1, 31, 110; so (with adversari) id. ib. 3, 19, 78; id. de Or. 2, 44, 187; with resistere, Hirt. B. G. 8, 22 fin.: nec ego repugno: sed inter sese ipsa pugnant, Cic. Fin. 2, 28, 90.—
- β With dat.: ego omnibus meis opibus ... repugnarim et restiterim crudelitati, Cic. Rab. Perd. 5, 15: fortunae (with obsistere), id. Fin. 4, 7, 17: fratri tuo (preceded by resistere fratri tuo), id. Fam. 5, 2, 10: his perturbationibus, id. Tusc. 3, 11, 25: dictis, Ov. M. 2, 103: amori, id. ib. 10, 319: patronis, Quint. 6, 1, 38: historiae cuidam tamquam vanae, id. 1, 8, 20: cui in ullā re, Plin. Ep. 8, 6, 12; cf.: tibi in hoc uno, id. ib. 7, 14, 2: alicujus voluntati, id. ib. 8, 6, 10: precibus, Sen. Med. 294: his omnibus rebus unum repugnabat, quod, etc., one consideration opposed itself, Caes. B. G. 1, 19.—
- γ Other constructions: resistere et repugnare contra veritatem non audet, Cic. Rosc. Com. 17, 51: circa quae si is, qui instituetur, non repugnaverit, etc., i. e. shows himself not indocile, Quint. 8, prooem. § 5.—Poet., with ne: si quis, ne fias nostra, repugnat, Ov. H. 20, 121; Col. 7, 10, 7 (al. ut).—With obj.-clause: mulier prohibet se concipere atque repugnat, and opposes it, Lucr. 4, 1269; 1088: amare repugno Illum, quem fieri vix puto posse meum, Ov. H. 17, 137; cf. once in pass.: et a vobis diversitas defendenda est, sicuti et a nobis repugnanda, to be opposed, Tert. adv. Marc. 3, 16 fin.—
- B In partic.
- 1 To oppose with words, advise against, object: cum id censuisset Cassius, Brutus repugnaverat, Vell. 2, 58, 2.—
- 2 To hinder, be in the way: sed syllaba contumax repugnas, Mart. 9, 11, 12: repugnat invidia furiosa, Vop. Prob. 22.—
- 3 To oppose from natural incongruity, i. e. to disagree with, be contrary to; of several things compared together, to be contradictory, inconsistent, incompatible, repugnant (so mostly only in Cic.): quidquid antecedit quamque rem, id cohaeret cum re necessario: et quicquid repugnat id ejusmodi est, ut cohaerere numquam possit, Cic. Top. 12, 53: simulatio amicitiae repugnat maxime, id. Lael. 25, 92: sed haec inter se quam repugnent, plerique non vident, id. Tusc. 3, 29, 72; so, inter se, id. N. D. 1, 12, 30; Quint. 1, 5, 65: repugnat recte accipere et invitum reddere, Cic. Top. 4, 21; cf.: nam illud vehementer repugnat, eundem et beatum esse et multis malis oppressum. Haec quomodo conveniant, non sane intellego, id. Fin. 5, 26, 77: sensus moresque repugnant, Hor. S. 1, 3, 97.— Hence, rĕpugnans, antis, P. a. (acc. to II. B.), contrary, opposed, repugnant; comp.: quo quid repugnantius dici possit, non video, Lact. Ira Dei, 9.— As subst.: rĕpugnantĭa, ĭum, n.; in rhet., contradictions (syn. contraria): locus ex repugnantibus, Cic. de Or. 2, 40, 170; id. Top. 4, 19; 12, 53; Quint. 5, 8, 5; 5, 10, 2; 5, 11, 31; 6, 3, 66.—Adv.: rĕpugnanter (acc. to repugno, II. A.), unwillingly, with repugnance (very rare): aliquid patienter accipere, non repugnanter, Cic. Lael. 25, 91; Amm.20, 8, 4.
- 1. (in een gevecht) weerstand bieden;
- 2. (metaf.) zich verzetten, in opstand komen, protesteren (tegen: dat. of contra; m inf.; ne) [fortunae; amori; alcis opinioni; contra veritatem]; ➤ non repugno ik heb geen bezwaar; his omnibus rebus unum repugnat quod (dat);
- 3. in tegenspraak, onverenigbaar zijn (met: dat.); ➤ simulatio amicitiae repugnat.
忤逆。頂嘴。敵。Repugnant haec inter se 此等相忌。不相得。
Suggest a Translation
See an image
- to fight back, oppose, make resistance, resist, struggle, defend oneself: integris viribus fortiter, Cs.: in repugnando telis obruta est, L.: ille repugnans Sustinet a iugulo dextram, V.—To resist, make resistance, oppose, make opposition, object, dissuade, contend against: quod ego multis repugnantibus egi, against the opposition of many: Catone acerrime repugnante, Cs.: valde: nec ego repugno: omnibus meis opibus repugnarim et restiterim crudelitati: dictis, O.: his omnibus rebus unum repugnabat, quod, etc., there was one objection, Cs.: si quis, ne fias nostra, repugnat, O.: amare repugno Illum, quem, etc., I shrink from loving, O.—Fig., to disagree, be contrary, be contradictory, be inconsistent, be incompatible: simulatio amicitiae repugnat maxime: haec inter se quam repugnent: sensūs moresque repugnant, H.
-
…, satis esse causae arbitrabatur quare in eum aut ipse animadverteret aut civitatem animadvertere iuberet. His omnibus rebus unum repugnabat, quod Diviciaci fratris summum in populum Romanum studium, summam in se voluntatem, egregiam fidem, iustitiam ,…
Julius Caesar, Gallic War
-
…ante Dianae. Ille quidem obsequitur, sed te decor iste quod optas esse vetat. Votoque tuo tua forma repugnat Phoebus amat visaeque cupit conubia Daphnes, quodque cupit, sperat, suaque illum oracula fallunt. Utque leves stipulae…
Ovid, Metamorphoses
-
…lacertis ne dubita, dabitur Stygias iuravimus undas quodcumque optaris sed tu sapientius opta. Finierat monitus dictis tamen ille repugnat propositumque premit flagratque cupidine currus. Ergo qua licuit genitor cunctatus ad altos deducit iuvenem, Vulcania munera, currus…
Ovid, Metamorphoses
-
…add. magnitude animi, patientia definitiones Sphaeri et Chrysippi cf ., Peripateticorum ira non eget ca. Peripateticos repugnat aegritudini fortuna frugi, frugalitas v. σωφροσύνη fugere opp. adpetere, expetere, sequi furor dist. ab…
M. Tullius Cicero, Tusculanae Disputationes
-
…iurando hostium teneretur, non esse se senatorem. Atque illud etiam O stultum hominem, dixerit quispiam, et repugnantem utilitati suae, reddi captivos negavit esse utile ; illos enim adulescentes esse et bonos duces, se iam confectum…
M. Tullius Cicero, De Officiis
-
…Titio, Sabino homini Reatino, cur tam temere exclamarit occisum. ipsum vero quid accusas num defuit gladiis num repugnavit num, ut gladiatoribus imperari solet, ferrum non recepit an haec ipsa vis est, non posse emori an…
Cicero, pro Sestio
-
…Video plane, sed plus desidero. Experiar equidem ; sed magna res est, animoque mihi opus est non repugnante. Habebis id quidem. ut enim heri feci, sic nunc rationem, quo ea me cumque ducet ,…
M. Tullius Cicero, Tusculanae Disputationes
-
…desinas Nihil equidem inquis ut rationem vitae beatae veritatemque deseram. Ista igitur est veritas nam de vita beata nihil repugno, quam tu ne in deo quidem esse censes nisi plane otio langueat. sed ubi est veritas in mundis…
M. Tullius Cicero, de Natura Deorum
-
…te ipso, Piso, nemone mutabit ne isti quidem quos legatos non modo nullo senatus consulto, sed etiam repugnante senatu tibi tute legasti ergo hominis desperati et proditoris rei publicae casum lugebunt fortasse qui volent civis florentissimi benivolentia bonorum…
Cicero, pro Sestio
-
…Clodium quid erat cur Milo non dicam admitteret, sed optaret obstabat in spe consulatus Miloni Clodius. at eo repugnante fiebat, immo vero eo fiebat magis, nec me suffragatore meliore utebatur quam Clodio. valebat apud vos ,…
Cicero, pro Milone