repulsus
repulsus2, a reverberation, echo
rĕpulsus, a, um, Part. and P. a. of repello.
rĕpulsus, ūs, m. [repello],
- a driving back, repulsion, rebounding, reflection, reverberation (of light, sound, etc.; poet.; usually in abl. sing.): (effigies) assiduo crebroque repulsu Rejectae, Lucr. 4, 106: lucis, Claud. Cons. Mall. Theod. 106: stridor adaugescit scopulorum saepe repulsu, reechoing, Cic. poët. Div. 1, 7, 13 repulsus raucos umbonum, Claud. B. Gild. 433: dentium, i. e. the striking together, Plin. 11, 37, 62, § 164: durioris materiae, resistance, id. 8, 43, 68, § 169.
1. repulsus, a, um, PAdi. m. Compar. (v. repello), entfernt, quod procul a vera nimis est ratione repulsum, Lucr. 5, 406. – ecquis publicis negotiis repulsior, Cato oratt. fr. 44 (bei Fest. 286, 29).
2. repulsus, ūs, m. (repello), das Zurückstoßen, Zurückprallen, des Lichtes, effigies crebro repulsu reiectae, Lucr.: lucis, Claud.: dentium, das Aneinanderschlagen, Klappern der Zähne, Plin.: durioris materiae, das Anschlagen, Cic.: scopulorum, der Widerhall von den Felsen, Cic. poët.: raucus repulsus umbonum, Getöse, Claud.
riparia aque predicte, per quam solebant terras suas sewerare, est obstructa per jactus et ~us maris
consulimus ‥ ut vos, amplius prudenciam fidelitatemque ‥ quam ruditatem in servo ponderantes, pacifice et absque ~u in vestro servicio teneatis
retrocedit ex industria ‥ ut irruentis impetum quasset inopino subitoque ~u
1 rĕpulsus, (15) a, um, part. p. de repello || adjt , écarté, éloigné : [av. ab ] Lucr. 5, 406 ; -sior Cat. d. Fest. 286, 29.
2 rĕpulsŭs, (16) ūs, m. , réverbération : Lucr. 4, 106 || répercussion : [poet.] Cic. Div. 1, 13.
repulsus (1)
- P. of repello.
(repulsus, ūs) (2) m
- re-+1 PAL-, a reverberation, echo.—Plur.: scopulorum, C.poët.