roro
roro, to drop dew, scatter dew
- I Lit.
- a Neutr.: (Aurora) toto rorat in orbe, Ov. M. 13, 622: cum rorare Tithonia conjux Coeperit, id. F. 3, 403: rorate, caeli, Vulg. Isa. 45, 8. — More usually impers., dew falls, it drizzles, it sprinkles: ante rorat quam pluit, Varr. L. L. 7, § 58; Col. 11, 2, 45; 76; Plin. 17, 10, 14, § 74; Suet. Aug. 92. —
- b Act.: tellus rorata mane pruinā, moistened, besprinkled, Ov. F. 3, 357.—
- II Transf., to drop, trickle, drip, distil.
- a Neutr.: lacrimis spargunt rorantibus ora genasque, with trickling, flowing, Lucr. 2, 977 (cf. infra, b.): rorant pennaeque sinusque, drip or shed moisture, Ov. M. 1, 267: comae, id. ib. 5, 488: ora dei madidā barbā, id. ib. 1, 339; cf. id. ib. 3, 683; 177; 14, 786: sanguine vepres, Verg. A. 8, 645; 11, 8: lacte capellae, id. Cul. 76: ora, Luc. 2, 123: hostili cruore arma, Quint. Decl. 4, 8.—
- b Act., to bedew, to moisten, wet: circumstant, lacrimis rorantes ora genasque, Lucr. 3, 469: saxa cruore, Sil. 10, 263. — And with the liquid as an object: quam caelum intrare parantem Roratis lustravit aquis Iris, with sprinkled waters, Ov. M. 4, 479; id. F. 4, 728: si roraverit quantulum cumque imbrem, Plin. 17, 10, 14, § 74.—Absol.: pocula rorantia, which yielded the wine drop by drop (a transl. of the Gr. ἐπιψεκάζειν), * Cic. Sen. 14, 46: rorans juvenis, the youth pouring out, the young cup-bearer, i. e. Ganymedes, as a constellation (Aquarius), Manil. 5, 482.— *
- B Trop., to drop, distil, etc.: si minutis illis suis et rorantibus responsionibus satisfaciet consulenti, Macr. S. 7, 9.
I intr., ¶ 1 répandre la rosée : Ov. F. 3, 403 ; M. 13, 622 || [imperst ] rorat, il fait de la rosée, la rosée tombe : Col. Rust. 11, 2, 45 ; Suet. Aug. 92 ¶ 2 [fig.] a) être humecté, ruisseler, dégoutter de : rorantes comæ Ov. M. 5, 488, cheveux ruisselants, cf. Ov. M. 1, 267 ; rorabant sanguine vepres Virg. En. 8, 645, les buissons dégouttaient de sang ; b) tomber goutte à goutte : lacrimæ rorantes Lucr. 2, 977, larmes tombant goutte à goutte || [imperst ] rorat Varro L. 7, 58, il bruine, il tombe de petites gouttes.
II tr., ¶ 1 couvrir de rosée : rorata tellus Ov. F. 3, 357, terre humide de rosée ¶ 2 [fig.] a) humecter, arroser : ora lacrimis Lucr. 3, 469, baigner de larmes son visage, cf. Sil. 10, 263 ; b) faire tomber goutte à goutte : aquæ roratæ Ov. M. 4, 479, eaux répandues goutte à goutte, cf. Ov. F. 4, 728 || [abst ] pocula rorantia Cic. CM 46, coupes répandant le vin goutte à goutte ; rorans juvenis Manil. 5, 482, le Verseau [constell.].
- 1. (laten) dauwen; ➤ Aurora toto in orbe rorat; ante rorat quam pluit;
- 2. druipen, vochtig zijn; ➤ pennae rorant; rorabant sanguine vepres; metaf.: pocula rorantia: bekers waar de wijn niet uit stroomt maar druppelt; II. tr.
- 1. (poët.) bedauwen; ➤ tellus rorata; roratae rosae;
- 2. (poët.) bevochtigen, natmaken [ora lacrimis];
- 3. druppelen; ➤ aquae roratae.
露濕之。滴漏。下露。Rorantur oculi lacrymis 目滿淚。Rorare saxa cruore 以血滴染諸石。Rorantes sanguine capilli 染血滴之髮。Pocula rorantia 起泡之酒杯。
Suggest a Translation
See an image
- ros, to drop dew, scatter dew: (Aurora) toto rorat in orbe, O.: Cum rorare Tithonia coniunx Coeperit, O.: tellus roratā mane pruinā, besprinkled, O.—To drop, trickle, drip, distil: pocula rorantia: rorant pennaeque sinūsque, shed moisture, O.: ora dei madidā barbā, O.: rorabant sanguine vepres, V.: quam Roratis lustravit aquis, with sprinkled waters, O.
-
…concepit ubi aera ponto, litora voce replet sub utroque iacentia Phoebo. Tunc quoque, ut ora dei madida rorantia barba contigit et cecinit iussos inflata receptus, omnibus audita est telluris et aequoris undis, et quibus est undis…
Ovid, Metamorphoses
-
…alis, terribilem picea tectus caligine vultum barba gravis nimbis, canis fluit unda capillis ; fronte sedent nebulae, rorant pennaeque sinusque. Utque manu late pendentia nubila pressit, fit fragor hinc densi funduntur ab aethere nimbi. Nuntia…
Ovid, Metamorphoses
-
…de pectore carmen et matutinis acredula vocibus instat, vocibus instat et assiduas iacit ore querellas, cum primum gelidos rores aurora remittit. fuscaque non numquam cursans per litora cornix demersit caput et fluctum cervice recepit. Videmus haec signa…
M. Tullius Cicero, De Divinatione
-
…atque etiam uno tempore accidit, ut difficilioribus usi tempestatibus ex pellibus, quibus erant tectae naves, nocturnum excipere rorem cogerentur. quas tamen difficultates patienter atque aequo animo ferebant, neque sibi nudanda litora et relinquendos portus existimabant .…
Julius Caesar, Civil War
-
…qui more maiorum a summo adhibetur in poculo, et pocula, sicut in Symposio Xenophontis est, minuta atque rorantia, et refrigeratio aestate et vicissim aut sol aut ignis hibernus. quae quidem etiam in Sabinis persequi soleo conviviumque…
M. Tullius Cicero, De Senectute
-
…omnium tarentinus atque candidissimus, s et de cetero fragilis qui maxime candidus. pluvia dulcescit omnis, suaviorem tamen rores faciunt, sed copiosum aquilonis flatus. austro non nascitur. flos salis non fit nisi aquilonibus. in igni…
Pliny the Elder, Natural History
-
…et clausura fuit, nisi quod rescindere numquam dis licet acta deum. Iano loca iuncta tenebant naides Ausoniae gelido rorantia fonte has rogat auxilium, nec nymphae iusta petentem sustinuere deam venasque et flumina fontis elicuere sui ; nondum tamen…
Ovid, Metamorphoses
-
…armorum scitusque accendere corda laudibus, ignifero mentes furiabat in iram hortatu decorisque urebat pectora flammis Tu mihi Flaminii portas rorantia caesi ora ducis nosco dextram. tu primus in ictus ingentis Pauli ruis ac defigis in ossa mucronem. tibi…
NA, Silius Italicus, Corpus Poetarum Latinorum. Vol. 3, ed. W. C. Summers, 1905
-
…aguntur talis equos alacer media inter proelia Turnus fumantis sudore quatit, miserabile caesis hostibus insultans ; spargit rapida ungula rores sanguineos, mixtaque cruor calcatur harena. Iamque neci Sthenelumque dedit Thamyrumque Pholumque, hunc congressus et hunc, illum…
Vergil, Aeneid
-
…aeterno solitus descendere lapsu, ut dederat palmam, sic tribuit veniam, haurit terra sacros aut fonte aut sanguine rores exundatque suo iugiter uda Deo. ipse loci est dominus laterum cui vulnere utroque hinc cruor effusus fluxit et inde…
Prudentius, Peristephanon Liber