γέγωνα
γέγωνα, to call out so as to be heard
- Αshout so as to make oneself heard, κώκυσεν . . γέγωνέ τε πᾶν κατὰ ἄστυ Il. 24.703; ἐβόησε, γέγωνέ τε πᾶσι θεοῖσι Od. 8.305: in pres. sense, ὅσσον τε γέγωνε βοήσας as far as [a man] can make himself heard by shouting, Od. 6.294 (also in past sense, 5.400, al.); οὔ πώς οἱ ἔην βώσαντι γεγωνεῖν Il. 12.337; ἀδηνέως γεγωνέοντες Michel l.c.; make oneʼs voice carry, πολλῷ πλέον γεγωνεῖν (Cobet for ἢ ἀγνοεῖν) ἔστι νύκτωρ ἢ μεθʼ ἡμέραν Antipho 5.44; πορρωτέρω ὁ αὐτὸς τῇ αὐτῇ φωνῇ γεγωνεῖ μετʼ ἄλλων ᾄδων καὶ βοῶν ἢ μόνος Arist. Pr. 917b21: c. dat. pers., cry out to, ἐγεγώνει . . Πουλυδάμαντι Il. 14.469, etc.; θεοῖσι μετʼ ἀθανάτοισι γεγώνευν Od. 12.370; make oneself heard by a person, οὐδέν σοι μᾶλλον γεγωνεῖν δύναμαι ἢ εἴ μοι παρεκάθησο λίθος Pl. Hp.Ma. 292d.
- b speak articulately, opp. to mere sound, ὁ ἀὴρ οὐ γεγωνεῖ Arist. de An. 420a1; οὐ δύνανται γεγωνεῖν . . ἀλλὰ μόνον φωνοῦσιν Id. Aud. 804b24.
- 2 c. acc. pers., sing, celebrate, Pi. P. 9.3.
- 3 c. acc. rei, tell out, proclaim, A. Pr. 523, al.; τινί τι ib. 195, 784, S. Ph. 238; τινί τι ἐς οὖς γ. E. Ion 696; τὰ γεγωνᾱμένα the proclamation, IG 5(1).1111.12 (Geronthrae); also οὐκ ἔχω . . γεγωνεῖν ὅπα I cannot tell where [it is], E. Hipp. 586 codd.—For part. γεγωνώς as Adj., v. γεγωνός 2.
I intr.
1 c. suj. de pers. hacerse, dejarse oir c. constr. adverb.
ἀμφοτέρωσε
μέγα δ' οἰμώξας ἐγεγώνει
κώκυσέν τ' ἄρ' ἔπειτα γέγωνέ τε πᾶν κατὰ ἄστυ
(Casandra) inició el lamento y luego se dejó oir por toda la ciudadὅσον τε γέγωνε βοήσας
• c. dat. llamar
ἤϋσεν δὲ διαπρύσιον Δαναοῖσι γεγωνώς
σμερδαλέον δ' ἐβόησε, γέγωνέ τε πᾶσι θεοῖσι
Πολυδάμαντι
2 c. suj. no de pers. sonar, resonar
πλήξεις ... γεγωνυίας
τοῦ γεγωνότος λόγου σύμβολον ὄντες
II tr. contar c. ac. de ‘palabras’ o ‘relatos’
γέγωνέ μοι πᾶν τοῦθ', ὅπως εἰδῶ τίς εἶ
•Sin etim. La rel. c. γιγνώσκω es inviable fonéticamente.
1. zich laten horen door te schreeuwen, schreeuwen, zijn stem verheffen:
2. laten horen, vertellen,
von γέγωνα Hom. γέγωνε praes. Od. 5.400, γεγωνώς Il. 13.149 ; von γεγωνέω infin. γεγωνεῖν Il. 12.337, ἐγεγώνευν 1. singul. Od. 17.161, γεγώνευν 1. singul. 12.370, γεγώνευν 3. plur. 9.47 ; von γεγώνω praeterit. ἐγέγωνεν Il. 14.469, praeterit. γέγωνε Od. 8.305, Il. 24.703 ; von γεγώνω oder von γέγωνα infin. γεγωνέμεν Il. 8.223 ; von γεγωνέω oder von γέγωνα praeter. ἐγεγώνει Od. 21.368. Vgl. im Allgem. Herodian. Scholl. Il. 12.337. Nachhomerische Formen : conj. γεγώνω Soph. O.C. 214 ; γέγωνε imperat. Philoct. 238, Aesch. Prom. 193 ; γεγωνείτω Xen. Cyn. 6.24 ; γεγωνῆσαι Aesch. Prom. 990 ; γεγωνήσομεν Eur. Ion. 696 ; γεγωνητέον Pind. Ol. 2.6. Daneben Homerische Formen : γεγωνεῖν Pind. Ol. 3.9 Plat. Hipp. maior. 292d.
Ueber die Bdtg vgl. Lehrs Aristarch. p. 107 : Scholl. Aristonic. Il. 8.223 πρὸς τὴν τάξιν τῆς νεωλκίας ἡ παρατήρησις, καὶ πρὸς τὸ γεγωνέμεν, ὅτι οὐ ψιλῶς ἐστι φωνεῖν ἀλλʼ ἀκουστὸν φθέγγεσθαι. Nämlich nach Hom. wurde das Wort einfach in der Bdtg »sagen«, »sprechen« gebraucht, z.B. Aesch. Prom. 193 Soph. Philoct. 238. In dieser Bdtg = »sagen« erscheint das Wort auch Od. 17.161 τοῖον ἐγὼν οἰωνὸν ἐφρασάμην καὶ Τηλεμάχῳ ἐγεγώνευν, unechte Stelle, s. Scholl. Didym. 17.160. Homerisch ist das Wort gebraucht z.B. Od. 6.294 ἔνθα δὲ πατρὸς ἐμοῦ τέμενος τεθαλυῖάτʼ ἀλωή, τόσσον ἀπὸ πτόλιος ὅσσον τε γέγωνε βοήσας, so weit wie der Ruf eines Menschen gehört wird ; γέγωνέ τε πᾶν κατὰ ἄστυ, ihr Ruf wurde in der ganzen Stadt vernommen, Il. 24.703 ; οὔ πώς οἱ ἔην βώσαντι γεγωνεῖν, sein Ruf konnte nicht vernommen werden, Il. 12.337 ; ἤυσεν δὲ διαπρύσιον, Δαναοῖσι γεγωνώς 8.227. – Eur. Ion. 696 ἐς οὖς γεγωνήσομεν, ins Ohr schreien ; Pind. u. Tragg. = laut reden, verkündigen, c. acc., Πυθιονίκας, Θήρωνα, Pind. P. 9.3, Ol. 2.6, preisen ; νυκτίφοιτʼ ὀνείρατα Aesch. Prom. 660 ; τινί τι 786 ; Soph. Phil. 238. Von leblosen Dingen = schallen, ertönen, Arist. anim. 2.8.
pf. (with pres. sense).
Infin. γεγωνέμεν Il. 8.223, Il. 11.6.
3 sing. plupf. (in impf. sense) ἐγεγώνει Il. 22.34, Il. 23.425: Od. 21.368.
From pres. γεγώνω
3 sing. impf. (ἐ)γέγωνε Il. 14.469, Il. 24.703: Od. 8.305.
From pres. γεγωνέω impf. (ἐ)γεγώνευν Od. 12.370, Od. 17.161.
3 pl. γεγώνευν Od. 9.47.
Infin. γεγωνεῖν Il. 12.337.
- 1
To make one’s voice heard: οὔ πώς οἱ ἔην βώσαντι γεγωνεῖν Il. 12.337. Cf. Il. 8.223 = Il. 11.6: Od. 5.400 = Od. 9.473 = Od. 12.181, Od. 6.294.–αὔειν γεγωνώς, to shout making oneself heard, i.e. in a sustained and loud voiceIl. 8.227 = Il. 11.275 = 586 = Il. 17.247, Il. 12.439 = Il. 13.149.
- 2
To shout (with implication that one makes oneself heard): ἐγέγωνε πουλυδάμαντι Il. 14.469. Cf. Il. 22.34, Il. 23.425, Il. 24.703: Od. 8.305, Od. 9.47, Od. 12.370, Od. 21.368.
- 3
To declare something aloud Od. 17.161.
- 1
- Epic perf. with pres. signf., pluperf. used as impf., to call out so as to be heard, ὅσσον τε γέγωνε βοήσας as far as a man can make himself heard by shouting, Od.:—c. dat. pers. to cry out to, id=Od. Deriv. uncertain.