γεγωνέω

I intr.

1 dejarse oir, hacerse entender c. dat. ἀλλ' οὔ πώς οἱ ἔην βώσαντι γεγωνεῖν Il.12.337, οὐδέν σοι μᾶλλον γεγωνεῖν δύναμαι Pl.Hp.Ma.292d

• c. constr. adverb. ἀδηνέως γεγωνέοντες Schwyzer 688B.12 (Quíos V a.C.), πορρωτέρω ὁ αὐτὸς τῇ αὐτῇ φωνῇ γεγώνει μετ' ἄλλων ᾄδων ... ἢ μόνος Arist.Pr.917^b21

• llamar clamando Κίκονες Κικόνεσσι γεγώνευν Od.9.47.

2 hablar, transmitir significados οὐ δύνανται γεγωνεῖν ... ἀλλὰ μόνον φωνοῦσιν Arist.Aud.804^b24, (ὁ ἀήρ) οὐ γεγωνεῖ Arist.de An.420^a1.

II c. ac. proclamar, contar (οἰωνόν) ἐφρασάμην καὶ Τηλεμάχῳ ἐγεγώνευν Od.17.161, (λόγον) A.Pr.523, τῇδε τὴν λοιπὴν πλάνην A.Pr.784, cf. E.Io 696

• c. or. de inf. σὸς δ' ἐπέων ... καλὸς πόνος οὔ σε γεγωνεῖ φθίσθαι AP 7.12

• en v. pas. τὰ γεγωναμένα la proclamación, IG 5 (1).1111.12 (Gerontras); cf. γέγωνα, γεγωνός.