θέορτος
θέορτος, sprung from the gods, celestial
θέορτος, ον, (ὄρνυμαι)
- sprung from the gods, ὄλβος Pi. O. 2.36; θέορτον ἢ βρότειον A. Pr. 765.
θέ·ορτος, ος, ον :
1 suscité par un dieu, Pd. O. 2, 67 ||
2 contracté avec une déesse, Eschl. Pr. 765.
Étym. θ. ὄρνυμαι.
θέορτος, von Gott herrührend ; ὄλβος Pind. Ol. 2.40 ; Aesch. Prom. 764.
θέορτος
- 1sprung from the gods Μοῖρʼ θεόρτῳ σὺν ὄλβῳ ἐπί τι καὶ πῆμʼ ἄγει O. 2.36
θέορτος
θέ-ορτος, ον
ὄρνυμαι
- sprung from the gods, celestial, Pind., Aesch.