θυμικός

θῡμικός, ή, όν, (θυμός)

• high-spirited, of the dog, Arist. HA 488b21: τὸ ἄρρεν -ώτερον Id. PA 661b33: Sup., D.C. 49.36.
• • • 2 = θυμοειδής 3, Pl. Def. 415e, Arist. de An. 432a25, Phld. Oec. p.33 J., Hierocl. in CA 26p.480M.
    • 3 irascible, Ath. 2.38b; θ. καὶ ὀξύθυμοι οἱ νέοι Arist. Rh. 1389a9.
    • 4 Adv. -κῶς Plb. 18.37.12: Comp. -ώτερον Id. 7.13.3, Cic. Att. 10.11.5.

θυμικός, [ῡ], mutig, ζῷα Arist. H.A. 1.1 ; zornig, leidenschaftlich, θυμ. καὶ ὀξύθυμοι καὶ οἷοι ἀκολουθεῖν τῇ ὁρμῇ rhet. 2.14 ; δύναμις, im Ggstz von γνώμη καὶ λογισμός, Pol. 18.20.7.– Adv., Pol. 18.20.12.

θυμικός θῡμικός, ή, όν θυμός

• high-spirited, passionate, Arist.