κατοκωχή
κατοκωχή, a being possessed, possession
κατοκωχ-ή, ἡ,
- = κατοχή, possession, τῆς χώρας Anon. ap. Suid.; mental grasp, τῶν εἰρημένων Zeno Stoic. 1.58.
- II being possessed, inspiration, θείᾳ μοίρᾳ καὶ κατοκωχῇ Pl. Ion 536c; ἀπὸ Μουσῶν κ. Id. Phdr. 245a, cf. Ph. 1.174, al., Dam. Isid. 32:—the forms κατακωχή, -ιμος are late and incorrect; cf. ἀνοκωχή, συνοκωχή.
κατοκωχή, ῆς (ἡ) possession divine, Plat. Ion 536c, Phædr. 245a.
Étym. κατέχω avec redoubl. att.
κατοκωχή, ἡ, = κατοχή, Suid. erkl. κατάσχεσις, das Innehaben ; θείᾳ μοίρᾳ καὶ κατοκωχῇ, Begeisterung, κατακωχῇ schlechtere v.l. , Plat. Ion 536c ; τρίτη ἀπὸ μουσῶν κατοκωχή Phaedr. 245a.
κατοκωχή, ἡ,
Attic for κατοχή
- a being possessed, possession (i. e. inspiration), Plat.