κλιτικός
κλιτικός, inflexional
κλῐτ-ικός, ή, όν,
- inflexional, τὸ κ. μέρος A.D. Synt. 180.10; κ. ἔκτασις temporal augment, Choerob. in Theod. 2.81, EM 295.14.
κλιτικός, ή, όν [ῐτ] qui concerne la flexion (déclinaison, conjugaison, augment, etc.) t. de gramm. Dysc. Synt. p. 180, 28.
Étym. κλίνω.
κλιτικός, zur grammatischen Abwandlung eines Wortes, zur Deklination und Konjugation gehörig, EM. u. Apoll.Dysc.