κλίνω

κλίνω [ῑ], fut. κλῐνῶ Lyc. 557, (ἐγκατα-) Ar. Pl. 621: aor. 1 ἔκλῑνα Il. 5.37, etc.: pf. κέκλῐκα Plb. 30.13.2:—Med., aor. ἐκλινάμην Od. 17.340, etc.:—Pass., fut. κλῐθήσομαι συγ-) E. Alc. 1090, (κατα-) D.S. 8 Fr. 19: fut. 2 κατα-κλῐνήσομαι Ar. Eq. 98, Pl. Smp. 222e, also κεκλίσομαι dub. in A.D. Pron. 22.7: aor. 1 ἐκλίθην [ῐ] Od. 19.470, S. Tr. 101 (lyr.), 1226, E. Hipp. 211 (anap.), freq. in Prose; poet. also ἐκλίνθην, v. infr. II.1, 2, 3: aor. 2 ἐκλίνην [ῐ] only in compds., κατακλῐνῆναι Ar. V. 1208, 1211, X. Cyr. 5.2.15, etc.; ξυγκατακλῐνείς Ar. Ach. 981: pf. κέκλῐμαι (v. infr.); inf. κεκλίσθαι A.D. Synt. 325.3, but κεκλίνθαι v.l. ib. 47.1. (κλῐ-ν-yω, for. root κλῐ: κλει-, cf. κλειτύς; Skt. śráyati ‘cause to lean’, ‘support’, Lat. clinare, clivus.):—

• cause to lean, make to slope or slant, ἐπὴν κλίνῃσι τάλαντα Ζεύς when he inclines or turns the scale, Il. 19.223; Τρῶας δʼ ἔκλιναν Δαναοί made them give way, 5.37, cf. Od. 9.59; ἐπεί ῥʼ ἔκλινε μάχην Il. 14.510; ἔκλινε γὰρ κέρας . . ἡμῶν E. Supp. 704; also ἐκ πυθμένων ἔκλινε . . κλῇθρα S. OT 1262:— Med., Περσῶν κλινάμενοι [δύναμιν] IG 1(2).763.
• • • 2 make one thing slope against another, i.e. lean, rest it, τι πρός τι Il. 23.171, cf. 510; ἅρματα δʼ ἔκλιναν πρὸς ἐνώπια 8.435: c.dat., ἔστησαν σάκεʼ ὤμοισι κλίναντες, i.e. raising their shields so that the upper rim rested on their shoulders, 11.593.
    • 3 turn aside, μηκέτι τοῦδε βήματος ἔξω πόδα κλίνῃς S. OC 193 (lyr.); ὄσσε πάλιν κλίνασα having turned back her eyes, Il. 3.427; τὰς ἐκ τῶν ἀριστερῶν [φλέβας] ἐπὶ τὰ δεξιὰ κ. turn to . ., Pl. Ti. 77e.
    • 4 make another recline, ἐν κλίνῃ κλῖναί τινας make them lie down at table, Hdt. 9.16; κλῖνόν μʼ ἐς εὐνήν E. Or. 227; κλίνατʼ, οὐ σθένω ποσίν Id. Alc. 267 (lyr.): metaph., ἡμέρα κλίνει τε κἀνάγει πάλιν ἅπαντα τἀνθρώπεια puts to rest, lays low, S. Aj. 131.
    • 5 in Magic, make subservient, ψυχήν PMag.Par. 1.1718.
    • 6 Gramm., inflect, τὰ ῥήματα A.D. Synt. 212.20:—Pass., Id. Pron. 12.7.
  • II Pass., lean, ἂψ δʼ ὁ πάϊς πρὸς κόλπον ἐϋζώνοιο τιθήνης ἐκλίνθη Il. 6.467; ὁ δʼ ἐκλίνθη, καὶ ἀλεύατο κῆρα μέλαιναν he bent aside, 7.254; of a brasen foot-pan, ἂψ δʼ ἑτέρωσʼ ἐκλίθη it was tipped over, Od. 19.470; of battle, turn, ἐκλίνθη δὲ μάχη Hes. Th. 711; of a body in equilibrium, οὐδαμόσε κλιθῆναι Pl. Phd. 109a, cf. Archim. Fluit. 1.8, al.
  • • 2 lean, stay oneself upon or against a thing, c. dat., ἀσπίσι κεκλιμένοι Il. 3.135; κίονι, κλισμῷ κεκλιμένη, Od. 6.307, 17.97; ἠέρι δʼ ἔγχος ἐκέκλιτο καὶ ταχέʼ ἵππω Il. 5.356 (s.v.l.); ἐν δορὶ κεκλιμένος Archil. 2 (also in Med., κλινάμενος σταθμῷ Od. 17.340); κεκλιμένοι καλῇσιν ἐπάλξεσιν Il. 22.3; πρὸς τοῖχον ἐκλίνθησαν Archil. 34; ξύλα ἐς ἄλληλα κεκλιμένα Hdt. 4.73; ὅταν τύχωσι (sc. αἱ ἄτομοἰ τῇ περιπλοκῇ κεκλιμέναι when they chance to be propped (i.e. checked) by the interlacing with others, Epicur. Ep. 1p.8U.
    • 3 lie down, fall, ἐν νεκύεσσι κλινθήτην Il. 10.350, etc.; παραὶ λεχέεσσι κλιθῆναι lie beside her on the bed, Od. 18.213, cf. S. Tr. 1226: in pf., to be laid, lie, ἔντεα . . παρʼ αὐτοῖσι χθονὶ κέκλιτο Il. 10.472; φύλλων κεκλιμένων of fallen leaves, Od. 11.194 (φύλλα κεκλ. in Thphr. HP 3.9.2, slanting leaves); Ληθαίῳ κεκλιμένη πεδίῳ Thgn. 1216; Ἀλφεοῦ πόρῳ κλιθείς laid by Alpheus’ stream, Pi. O. 1.92; ἐπὶ γόνυ κέκλιται has fallen on her knee, i.e. is humbled, A. Pers. 931 (lyr.); ὑπτία κλίνομαι S. Ant. 1188; τὸ μὲν πρῶτον ἐρρήγνυτο τὸ τεῖχος, ἔπειτα δὲ καὶ ἐκλίνετο X. HG 5.2.5; οὐ νούσῳ . . οὐδʼ ὑπὸ δυσμενέων δούρατι κεκλίμεθα AP 7.493 (Antip. Thess.), cf. 315 (Zenod. or Rhian.), 488 (Mnasalc.), Epic.Oxy. 214r.3.
    • 4 recline at meals, κλιθέντες ἐδαίνυντο Hdt. 1.211, cf. E. Cyc. 543, SIG 1023.48 (Cos, iii/ii B.C.); κλίθητι καὶ πίωμεν cj. in Com.Adesp. 1203, cf. E. Fr. 691.
    • 5 of Places, lie sloping towards the sea, etc., lie near, ἁλὶ κεκλιμένη Od. 13.235; [νῆσοι] αἵ θʼ ἁλὶ κεκλίαται (Ep. for κέκλινται) 4.608: hence, of persons, lie on, live on or by, [Ὀρέσβιος] λίμνῃ κεκλιμένος Κηφισίδι Il. 5.709; ῥηγμῖνι θαλάσσης κεκλίαται 16.68, cf. 15.740; δισσαῖσιν ἀπείροις κλιθείς S. Tr. 101 (lyr.); πλευρὰ πρὸς ἀνατολὰς κεκλιμένη, τὸ εἰς τὰς ἄρκτους κ., Plb. 2.14.4, 1.42.5; ὄρος Κοῖον ὃ κέκλιται πρὸς Παρνασσόν SIG 826 E iii 37 (Delph., ii B.C.).
    • 6 metaph., τῷδε μέλει κλιθείς having devoted himself to . ., Pi. N. 4.15 (also in Act., incline towards, τῶν πραγμάτων ἐπὶ Ῥωμαίους κεκλικότων Plb. 30.13.2).
    • 7 wander from the right course, κεκλιμένη ναῦς Thgn. 856.
  • III Med., decline, wane, καὶ κλίνεται (sc. τὸ ἦμαρ) S. Fr. 255.6.
  • IV intr. in Act., κ. πρὸς τὸ ξανθὸν χρῶμα incline towards . ., Arist. Phgn. 812b3; κλίνοντος ὑπὸ ζόφον ἠελίοιο as the sun was declining, A.R. 1.452; ἅμα τῷ κλῖναι τὸ τρίτον μέρος τῆς νυκτός as it came to an end, Plb. 3.93.7; ἡ ἡμέρα ἤρξατο κλίνειν Ev.Luc. 9.12; ἡ πόλις ἐπὶ τὸ χεῖρον ἔκλινεν X. Mem. 3.5.13; τὸ κλῖνον ἀναλήμψεσθαι PFay. 20.14 (iii/iv A.D.).
  • • 2 of soldiers, κ. ἐπʼ ἀσπίδα, ἐπὶ δόρυ, turn to left, to right, Plb. 3.115.9, etc.; κ. πρὸς φυγήν Id. 1.27.8; also, wheel, Ascl. Tact. 10.4.

κλίνω, fut. κλινῶ, perf. κέκλικα, aor. pass. ἐκλίθην, ep. u. ion. ἐκλίνθην, in Zusammensetzungen auch ἐκλίνην, denn Her. 9.16 ist κλινῆναι zweifelhaft, perf. κέκλιμαι, κέκλινται, plur., Xen. Eq. 5.5,
1) biegen, beugen ; feindliche Truppen zum Weichen bringen, Il. 5.37 Τρῶας δʼ ἔκλιναν Δαναοί, Od. 9.59 Κίκονες κλῖναν δαμάσαντες Ἀχαιούς, vgl. Lehrs Aristarch. ed. 2 p. 151 u. Friedlaender zu Scholl. Aristonic. Il. 5.37, auch Schol. Od. 9.59, welches wohl ebenfalls aus Aristonicus stammt ; ähnlich Il. 14.510 ἔκλινε μάχην ἐννοσίγαιος ; Theogn. 711 ἐκλίνθη μάχη ; Eur. Suppl. 704 ἔκλινε γὰρ (ὁ λόχος) κέρας τὸ λαιὸν ἡμῶν ; – ἡμέρα κλίνει τε κἀνάγει πάλιν ἅπαντα τἀνθρώπεια Soph. Aj. 131, der Tag beugt nieder u. hebt empor ; τάλαντα κλίνειν, die gleich schwebenden Schalen der Wage in eine schräge Richtung bringen, so daß die eine steigt, die andere sinkt, Il. 19.223, womit Plat. zu vgl. ἰσόρροπον πρᾶγμα ἐν μέσῳ οὐχ ἕξει μᾶλλον οὐδʼ ἧττον οὐδαμόσε κλιθῆναι, Phaed. 109a ; ὄσσε πάλιν κλίνειν, die Augen zurückwenden, Il. 3.427 ; τὰς δʼ ἐκ τῶν ἀριστερῶν ἐπὶ τὰ δεξιὰ κλίναντες, Plat. Tim. 77e ; – ἐκ δὲ πυθμένων ἔκλινε κοῖλα κλῇθρα, er riß die Schlösser auf u. warf die Türen zurück, Soph. O.R. 1262.
2) anlehnen ; κλῖνε δʼ ἄρα μάστιγα ποτὶ ζυγόν Il. 23.509 ; ἔκλιναν ἅρματα πρὸς ἐνώπια Il. 8.435 ; ἔστησαν σάκεʼ ὤμοισι κλίναντες, indem sie die Schilder an die Schultern lehnten, Il. 11.591 ; κλῖνόν μʼ εἰς εὐνὴν αὖθις Eur. Or. 227 ; κλίνατέ μʼ, οὐ σθένω ποσί, leget mich hin, Aj. 268 ; ἷζε δʼ ἐπὶ οὐδοῦ κλινάμενος σταθμῷ, indem er sich an den Pfosten lehnte, med. Homerisch = passiv., Od. 17.340 ; pass., κλινθῆναι ἐϋξέστῳ ἐνὶ δίφρῳ Il. 23.335 ; στήλῃ κεκλιμένος 11.371 ; κεκλιμένα καλῇσιν ἐπάλξεσιν 22.3 ; ἀσπίσι κεκλιμένοι, auf die Schilde gelehnt, gestützt, 3.135 ; κλισμῷ κεκλιμένη, in den Sessel gelehnt, Od. 17.97 ; Ἀσία δὲ χθὼν ἐπὶ γόνυ κέκλιται, Asien beugt sich u. fällt aufs Knie, Aesch. Pers. 894 ; ὑπτία δὲ κλίνομαι δείσασα πρὸς δμωαῖσι, ich lehne mich zurückgebeugt auf die Mägde, Soph. Ant. 1173 ; τοῖς ἐμοῖς πλευροῖς ὁμοῦ κλιθεῖσαν Trach. 1216 ; Eur. κλίθητί νύν μοι πλευρὰ θεὶς ἐπὶ χθονός, Cycl. 544. Auch = sich auf die Seite lehnen, fallen, Od. 19.470 ; sich niederlegen, Il. 10.350, 23.232 ; παραὶ λεχέεσσι κλιθῆναι, sich neben der Braut im Bette lagern, Beilager halten, Od. 18.213. – Dah. im perf. = liegen, ἔντεα δέ σφιν καλὰ παρʼ αὐτοῖσι χθονὶ κέκλιτο, die Waffen lagen auf der Erde, Il. 10.471 ; Od. 11.194 ; ἠέρι δʼ ἔγχος ἐκέκλιτο καὶ ταχέʼ ἵππω Il. 5.356, eigtl. Schild u. Pferde waren an den Nebel gelehnt, in Nebel gehüllt, verborgen ; auch von Orten, gelegen sein, liegen, (νῆσοι) αἵθʼ ἁλὶ κεκλίαται, die im Meere gelegen sind, Od. 4.608 ; λίμνῃ, gegen den See gelegen, 13.235, vgl. 11.234, wobei an eine Abdachung nach dem Orte hin, der im dat. steht, anzunehmen ist ; auch von Menschen, Ὀρέσβιος λίμνῃ κεκλιμένος Κηφισίδι, dessen Wohnsitz am kephisischen See gelegen ist, Il. 5.709 ; ῥηγμῖνι θαλάσσης κεκλίαται, sie lehnen sich an den Strand, sind am Strande, 16.68 ; sp.D., πόλις κεκλιμένη ἐπὶ Εὐρύτου ῥεέθροις Coluth. 223 ; von den Himmelsgegenden, τὴν πρὸς ἀνατολὰς κεκλιμένην πλευρὰν τῆς Ἰταλίας Pol. 2.14.4 ; τὸ εἰς τὰς ἄρκτους κεκλιμένον 1.42.5, u. öfter, wie DS. 1.17, 2.53 u. a.Sp. Bes. auch = begraben sein, Ἀλφεοῦ πόρῳ κλιθείς, am Alpheus, Pind. Ol. 1.92 ; οὐ νόσῳ οὐδʼ ὑπὸ δυσμενέων δούρατι κεκλίμεθα, nicht durch Krankheit noch durch der Feinde Speer sind wir hingestreckt, Antip.Sid. 84 (VII.493), u. öfter in der Anth. – Einen Platz zum Liegen anweisen, sich niederlegen oder niedersetzen lassen, z.B. zur Mahlzeit, Her. 9.16. – Auch intr., sich hinneigen, ἡ πόλις ὅπως ποτʼ ἐπὶ τὸ χεῖρον ἔκλινεν Xen. Mem. 3.5.13 ; τῶν πραγμάτων ὁλοσχερῶν ἐπὶ Ῥωμαίους κεκλικότων Pol. 30.10.12 ; κλίνοντος ἡλίου, als sich die Sonne zum Untergang neigte, Ap.Rh. 1.452 ; ἅμα τῷ κλῖναι τὸ τρίτον μέρος τῆς νυκτός Pol. 3.93.7 ; NT ; vgl. Poll. 4.158 ; – κλινεῖν ἐπʼ ἀσπίδα Pol. 3.115.9, ποτὲ μὲν παρʼ ἀσπίδα κλίναντες ποτὲ δʼ ἐπὶ δόρυ, linksum, rechtsum kehrt machen, 6.40.12.
Bei den Gramm. = biegen, abwandeln, sowohl deklinieren als konjugieren, Apoll.Dysc. synt. 319.24.

κλίνω

3 sing. aor. ἔκλινε Il. 14.510 : Od. 22.121. κλῖνε Il. 23.510.

3 pl. ἔκλιναν Il. 5.37, Od. 8.435 : Od. 4.42. κλῖναν Od. 9.59.

3 sing. subj. κλίνῃσι Il. 19.223.

Pple. κλίνας Od. 21.137, 164.

Pl. κλίναντες Il. 11.593, Il. 13.488, Il. 22.4.

Fem. sing. κλίνασα Il. 3.427.

Aor. pple. mid. κλινάμενος Od. 17.340.

3 sing. aor. pass. ἐκλίνθη Il. 3.360, Il. 6.468, Il. 7.254, Il. 13.543 : Od. 22.17. κλίνθη Il. 23.232. ἐκλίθη Od. 19.470.

3 dual κλινθήτην Il. 10.350.

Infin. κλινθῆναι Il. 23.335. κλιθῆναι Od. 1.366, Od. 18.213.

3 pl. pf. κεκλίαται Il. 16.68 : Od. 4.608.

Pple. κεκλιμένος, -η Il. 3.135, Il. 5.709, Il. 11.371, Il. 15.740, Il. 21.18, 549, Il. 22.3 : Od. 6.307, Od. 11.194, Od. 13.235, Od. 17.97.

3 sing. plupf. ἐκέκλιτο Il. 5.356. κέκλιτο Il. 10.472.

(ἀνα-, ἀπο-, ἐγ-, ἐπι-, κατα-, μετα-, παρα-, προσ-, ὑπο-)

• • 1

    To turn (the eyes) : ὄσσε πάλιν κλίνασα Il. 3.427.

  • 2

    To cause (a foe) to give way, put (him) to flight : Τρῶας ἔκλιναν Δαναοί Il. 5.37. Cf. Od. 9.59.

  • 3

    To turn the fortune of (a battle) : ἐπεί ῥʼ ἔκλινε μάχην ἐννοσίγαιος Il. 14.510.

    To cause (the balance) to incline or turn. Fig. of deciding a battle : ἐπὴν κλίνῃσι τάλαντα Ζεύς Il. 19.223.

  • 4

    To cause to lean, set, support (against something) : σάκεʼ ὤμοισι κλίναντες (i.e. so holding the shields that the lower edges touched or nearly touched the ground and the upper rested against the shoulders) Il. 11.593 = Il. 13.488, Il. 22.4, κλῖνε μάστιγα ποτὶ ζυγόν Il. 23.510. Cf. Il. 23.171, Od. 8.435 : = Od. 4.42, Od. 21.137 = 164, Od. 22.121.

    In mid., to lean or support oneself (against something) : κλινάμενος σταθμῷ Od. 17.340.

  • 5

    In pass., to incline oneself or lean in a specified direction : κλινθῆναι ἐπʼ ἀριστεράψ 335.

    To incline oneself aside, bend or turn aside or away : ἐκλίνθη καὶ ἀλεύατο κῆρα Il. 3.360 = Il. 7.254. Cf. Il. 6.468.

    Sim. of a part of the body : ἐκλίνθη ἑτέρωσε κάρη Il. 13.543.

    To move or go aside : παρὲξ ὁδοῦ κλινθήτην Il. 10.350.

  • 6

    In pass., to lay oneself down, sink down : κλίνθη κεκμηώς Il. 23.232.

    To lay oneself down, couch : παραὶ λεχέεσσι κλιθῆναι (παραί advbl.) Od. 1.366 = Od. 18.213.

    To lie back, recline : κλισμῷ κεκλιμένη Od. 17.97.

    To fall from an upright position, come down : ἐκλίνθη ἑτέρωσε Od. 22.17.

  • 7

    In pass., to lean or support oneself (upon or against something) : ἀσπίσι κεκλιμένοι Il. 3.135. Cf. Il. 11.371, Il. 21.549, Il. 22.3 : κίονι κεκλιμένη (i. e. her seat resting against it) Od. 6.307.

    Of things, to lean or be supported (against something) : ἠέρι δʼ ἔγχος ἐκέκλιτο (was leaning) Il. 5.356. Cf. Il. 21.18.

    To lie, be placed, be : ἔντεά σφι χθονὶ κέκλιτο Il. 10.472.

    To lie, be shed or strewn : φύλλων κεκλιμένων Od. 11.194.

    To be turned over or upset : ἐκλίθη [λέβης] Od. 19.470.

  • 8

    In pass., of places, to slope (towards the sea), lie (on the shore of the sea) : νήσων, αἵ θʼ ἁλὶ κεκλίαται Od. 4.608. Cf. Od. 13.235.

    Sim. of a person dwelling or being on the shore of a lake or of the sea : λίμνῃ κεκλιμένος κηφισίδι Il. 5.709, ἐν Τρώων πεδίῳ πόντῳ κεκλιμένοι (i. e. having no other support or base) Il. 15.740. Cf. Il. 16.68.

κλίνω (aor. pass. κλῐθείς)

• 1make to lie νῦν δʼ ἐν αἱμακουρίαις ἀγλααῖσι μέμικται, Ἀλφεοῦ πόρῳ κλιθείς (sc. Πέλοψ, laid to rest) O. 1.92 met., θαμά κε, τῷδε μέλει κλιθείς, ὕμνον κελάδησε καλλίνικον relying on N. 4.15 ]ον δʼ ἔπος κλιθελ[ Pae. 8.11

κλίνω , aor. ἔκλῑνα, κλῑναν, pass. aor. (ἐ)κλίνθη, ἐκλίθη, perf. 3 pl. κεκλίαται, κεκλιμένος, plup. κέκλιτο, mid. aor. part. κλῑνάμενος: I. act., make to slope or incline, lean one thing against another, τινί τι, or πρός τι, Il. 11.593, Od. 22.121; of turning away the eyes, Il. 3.427; turning the tide of battle (μάχην, inclinare pugnam), Il. 14.510, and esp. put to flight, Il. 5.37, Od. 9.59.—II. pass., bend oneself, sink or lie down; ἐκλίνθη καὶ ἀλεύατορα, ἑτέρωσʼ ἐκλίνθη κάρη, κλίνθη κεκμηώς, Il. 3.360, Il. 13.543, Il. 23.232; be supported, lean against, τινί, Il. 11.371, Od. 6.307, mid., Od. 17.340.

κλίνω

• • Ito make to bend, slope, or slant, Lat. inclinare, κλίνειν τάλαντα to incline or turn the scale, Il.; Τρῶας ἔκλιναν made them give way, Il.; ἔκλινε μάχην turned the tide of war, Il.
  • • 2to make one thing lean against another, i. e. σάκεʼ ὤμοισι κλίναντες, i. e. raising their shields so that the upper rim rested on their shoulders, Il.
    • 3to turn aside, ὄσσε πάλιν κλίνασα having turned back her eyes, Il.
    • 4to make to recline, ἐν κλίνηι κλ. τινά to make him lie down at table, Hdt.:—metaph., ἡμέρα κλίνει ἅπαντα puts to rest, lays low all things, Soph.
  • IIPass. to be bent, bend, ἐκλίνθη he bent aside, swerved, Il.; of a pan, ἂψ ἑτέρωσʼ ἐκλίθη it was tipped over to the other side, Od.
  • • 2to lean or stay oneself upon or against a thing, c. dat., Hom.; so in Mid., κλινάμενος Od.:—also, κεκλιμένος ἐπάλξεσιν seeking safety in them, Il.
    • 3to lie down, lie, Hom., etc.; to lie on a couch at meals, Hdt., etc.
    • 4of Places (in perf.), to lie sloping towards the sea, ἁλὶ κεκλιμένη Od.; νῆσοι, αἵθʼ ἁλὶ κεκλίαται (Epic for κέκλινται), Od.
    • 5to wander from the right course, Theogn.
  • IIIMid. to decline, of the day, Hdt.; so, intr. in Act., ἡ ἡμέρα ἤρξατο κλίνειν NTest.:—metaph., κλ. ἐπὶ τὸ χεῖρον to fall off, degenerate, Xen.