μεγαίρω

μεγαίρω, aor. ἐμέγηρα, (from μέγας, cf. γεραίρω from γεραρός (γέρας) prop.

• regard as too great: hence,
• • I grudge one a thing as too great for him, μέγηρε γάρ οἱ τό γʼ Ἀπόλλων Il. 23.865; ἐγὼ δέ τοι οὔ τι μεγαίρω Orac. ap. Hdt. 1.66.
  • • 2 c. inf. pro acc. rei, μηδὲ μεγήρῃς ἡμῖν εὐχομένοισι τελευτῆσαι τάδε ἔργα grudge us not the accomplishment . ., Od. 3.55, cf. h.Merc. 465: c. acc. et inf., μνηστῆρας . . οὔ τι μεγαίρω ἔρδειν ἔργα βίαια I complain not that . ., Od. 2.235; ὃν οὐδέ κεν αὐτὸς ἀείδειν Φοῖβος . . μεγαίροι Theoc. 7.101: c. inf. only, ἀμφὶ δὲ νεκροῖσιν κατακαιέμεν οὔ τι μεγαίρω I object not to [your] burning them, Il. 7.408: with inf. understood, τάων οὔ τοι ἐγὼ πρόσθʼ ἵσταμαι, οὐδὲ μεγαίρω (sc. διαπέρσαι) 4.54, cf. Call. Del. 163.
    • 3 c. dat. pers. only, feel a grudge towards, Δαναοῖσι μεγήρας Il. 15.473.
    • 4 abs., ἢ πὺξ ἠὲ πάλῃ ἢ καὶ ποσίν, οὔ τι μεγαίρω I care not which, Od. 8.206.
    • 5 c. gen. rei, ἀμενήνωσεν δέ οἱ αἰχμὴν . . Ποσειδάων, βιότοιο μεγήρας Poseidon baffled his spear grudging him the life [of Antilochus, Il. 13.563; οὐ μ. τοῦδέ σοι δωρήματος A. Pr. 626; μοι . . ἐμέγηρε τόκοιο A.R. 1.289.
    • 6 Pass., to be envied, AP 9.645.10 (Maced.).
  • II = βασκαίνειν, bewitch, ὄμμασι . . ἐμέγηρεν ὀπωπάς A.R. 4.1670. (Said to be a Salaminian word, Sch. Il. 13.563: in late Prose, as etym. of Μέγαιρα, Corn. ND 10.)

μεγαίρω, (von μέγας, vgl. γέρας – γεραίρω und s. Buttmann Lexil. I.259), eigtl. Etwas für groß od. für zu groß halten ; – dah. Einem Etwas mißgönnen, als sei es zu groß für ihn, μέγηρε γάρ οἱ τόγε Ἀπόλλων, Il. 23.865 ; Orak. bei Her. 1.66 ; u. c. inf., μηδὲ μεγήρῃς ἡμῖν εὐχομένοισι τελευτῆσαι τάδε ἔργα, Od. 3.55, vgl. H.h. Merc. 465 ; auch mit acc. c. inf., μνηστῆρας οὔτι μεγαίρω ἔρδειν ἔργα βίαια, Od. 2.235. Dah. = aus Neid verweigern, versagen, beneiden, Δαναοῖσι μεγήρας, Il. 15.473, κατακαιέμεν οὔτι μεγαίρω, die Toten zu verbrennen verweigere ich nicht, 7.408, vgl. Od. 8.206 ; οὐ μεγαίρω τοῦδέ σοι δωρήματος, ich beneide dich nicht um dieses Geschenk, Aesch. Prom. 629 ; ἐμέγηρέ μοι τόκοιο, Ap.Rh. 1.289. In der Verbindung ἀμενήνωσεν δέ οἱ αἰχμὴν Ποσειδάων βιότοιο μεγήρας, Il. 13.563, er misgönnte ihm das Leben des Antilochos, wollte ihm das Leben des Antilochos nicht preisgeben, fassen es Andere = er entkräftete das Geschoß, es von dem Leben des Antilochos abwehrend, weil er ihm die Erlegung desselben nicht gestatten wollte, dem Sinne nach richtig, aber an die Form des Satzes bei Hom. sich nicht anschließend ; u. so ist auch Il. 4.54, τάων (πόλεων) οὔτι ἐγὼ πρόσθʼ ἵσταμαι οὐδὲ μεγαίρω, zu nehmen, wie der folgende Vers zeigt, εἴπερ γὰρ φθονέω τε καὶ οὐκ εἰῶ διαπέρσαι, οὐκ ἀνύω, aber der gen. hängt nur von πρόσθε ab, und zu μεγαίρω ist τὰς διαπέρσαι zu ergänzen. – Ap.Rh. 4.1670, ὄμμασιν ἐμέγηρεν ὀπωπάς, vom neidischen Blicke, dem zauberische Kraft zugeschrieben wird. – Sp. haben auch das pass., beneidet werden ; so von Sardes gesagt πολὺς δέ με πολλάκις αἰὼν ἄστεσιν ὀλβίστοις εὗρε μεγαιρομένην, Maced. 32 (IX.645).

μεγαίρω

[μέγας. To think too great.]

3 sing. aor. μέγηρε Il. 23.865.

2 sing. subj. μεγήρῃς Od. 3.55.

Pple. μεγήρας Il. 13.563, Il. 15.473.

To be unwilling to give or allow, to grudge.

With acc. and dat. : μέγηρέ οἱ τό γʼ Ἀπόλλων Il. 23.865.

With dat. alone : Δαναοῖσι μεγήρας Il. 15.473.

With genit. indicating that in respect of which grudging takes place and dat. : τάων οὔ τοι ἐγὼ πρόσθʼ ἵσταμαι οὐδὲ μεγαίρω Il. 4.54.

With this genit. alone : βιότοιο μεγήρας (grudging him the taking of his foe’s life) Il. 13.563.

With dat. and infin. indicating what is grudged : μηδὲ μεγήρῃς ἡμῖν τελευτῆσαι τάδε ἔργα Od. 3.55.

With prepositional clause and infin. : ἀμφὶ νεκροῖσι κατακαιέμεν οὔ τι μεγαίρω Il. 7.408.

With infin. and acc. of person concerned as subject of it : μνηστῆρας οὔ τι μεγαίρω ἔρδειν ἔργα βίαια (I say nothing against their doing so) Od. 2.235.

Without construction Od. 8.206.

μεγαίρω (μέγας), aor. μέγηρε, subj. μεγήρῃς: properly, to regard something as too great, grudge, begrudge, hence, refuse, object; with acc.; also part. gen., Il. 13.563; and foll. by inf., Od. 3.55.

μεγαίρω, μέγας

• • • 1to look on a thing as too great, to grudge one a thing as too great for him, Il.; so c. inf., μηδὲ μεγήρῃς ἡμῖν τελευτῆσαι τάδε ἔργα grudge us not the accomplishment of these works, Od.; c. acc. et inf., μνηστῆρας οὔτι μεγαίρω ἔρδειν I complain not that the suitors should do, Od.
    • 2c. dat. pers. to feel a grudge towards, Il.
    • 3absol., ἢ πύξ, ἠὲ πάλῃ, ἢ καὶ ποσίν, οὔτι μεγαίρω I care not (which), Od.
    • 4c. gen. rei, βιότοιο μεγήρας grudging him the life [of Antilochus], Il.; οὐ μ. τοῦδέ σοι δωρήματος Aesch.
    • 5Pass. to be envied, Anth.