Μεγακλεής
Μεγα·κλεής-κλῆς, gén. -κλέους (ὁ) Mégakléès, Mégaklès, h. Pd. P. 7, 17 ; Ar. Nub. 46, etc. ||
➳ Nom. poét. Μεγακλέης, Ar. Nub. 70, 124. Voc. Μεγάκλεις, Plut. Pyrrh. 16 ; poét. Μεγάκλεες, Pd. P. 7, 15. Gén. ion. Μεγακλέος, Hdt. Dat. ion. Μεγακλέϊ, Hdt. 6, 130. Acc. Μεγακλέα, postér. -ην, DS. 16, 6.
Étym. v. le préc.