νέορτος
νέορτος, newly arisen, new
νέορτος, ον, (ὄρνυμι)
- newly arisen, τί δʼ ἐστίν, ὦ παῖ Λαΐου, ν. αὖ; S. OC 1507; of persons, new, ἁ ν. ἅδε νύμφα Id. Tr. 894 (lyr.); also, youthful (expld. by ἔφηβος, Phot.), τὰν ν. Ἑρμιόναν S. Fr. 872 (lyr., νεοργόν or -ουργόν codd. Plu.).
νέ·ορτος, ος, ον, qui vient de surgir, d’où :
1 nouveau, récent, Soph. O.C. 1507 ||
2 au fém. nouvelle épouse, Soph. Tr. 894.
Étym. ν. ὄρνυμι.
νέορτος, neu erregt, -entstanden, jung, frisch ; τί δʼ ἐστὶν νέορτον αὖ ; Soph. O.C. 1503, vgl. Trach. 890.
νέορτος
νέ-ορτος, ον
ὄρνυμι
- newly arisen, new, Soph.