νεός
νεός, fallow
νεός (sc. γῆ), v. νειός.
νεός, Ion. gen. of ναῦς.
1 νεός, οῦ (ἡ) s. e. γῆ, terre qui a reçu un premier labour, terre en jachère, Xén. Œc. 16, 10 et 12 ; Th. C.P. 4, 8, 3.
Étym. νειός.
2 νεός, gén. ion. de ναῦς.
2. νεός ep. en Ion. gen. sing. van ναῦς.
νεός, ἡ, sc. γῆ, auch ὁ νεός, sc. ἀγρός, Neuland, Brache ; Xen. Oec. 16.10 ; Theophr. – Vgl. νεά u. νειός.
νεός
genit. νηῦς.
νεός : see νηῦς.