ναυπηγικός
ναυπηγικός, skilled in shipbuilding
ναυπηγ-ικός, ή, όν,
- for shipbuilding, πέλεκυς Luc. DMort. 20[10].9: ἡ -κή (with or without τέχνη), art of shipbuilding, Arist. EN 1094a8, Gal. Thras. 5:
- Subst., τὸ ναυπηγικόν Plu. Fat. 2.571f; contract for building a ship, PLond. 3.1164h14 (iii A.D.).
ναυπηγικός, ή, όν, qui concerne la construction des navires, Arstt. Nic. 1, 1 ; Luc. D. mort. 10, 9 ; τὸ ναυπηγικόν, Plut. M. 571e, l’art de construire des navires.
Étym. ναυπηγός.
ναυπηγικός, ή, όν, zum Schiffsbau gehörig, geschickt, Sp., wie Luc. Mort.D. 10.9.
ναυπηγικός, ή, όν
from ναυπηγός
- skilled in shipbuilding, Luc.: ἡ ναυπηγική (sc. τέχνη) the art of shipbuilding, Arist.