ξύλοχος
ξύλοχος, a thicket, copse
ξῠλοχ-ος, ἡ,
- thicket, copse, ξύλοχον κάτα βοσκομενάων Il. 5.162; βαθείης ἐκ ξυλόχοιο 11.415, 21.573; ἐν ξυλόχῳ . . λέοντος in his lair, Od. 4.335, cf. 19.445; κραναῇ κείμεθʼ ἐνὶ ξ. AP 7.445 (Pers.): also in late Prose, Palaeph. 14: pl., Stud.Pont. 3.16 (Amisus, ii/i B.C.), Coluth. 42, Anacreont. 29.5.
ξύλ·οχος, ου (ὁ) [ῠ] lieu boisé, taillis, fourré où se retirent les bêtes sauvages, Il. 5, 162, etc. ; Od. 4, 335, etc. ; Anacr. 7, 5 ; Anth. 7, 445.
Étym. ξύλον, ἔχω.
ξύλοχος, ὁ, waldige Gegend, Gebüsch, bes. als Aufenthalt des Wildes ; Il. 11.415, 21.573 ; ἐν ξυλόχῳ λέοντος, Od. 4.335, im waldigen Schlupfwinkel, Aufenthalt des Löwen, vgl. 19.445 ; sp.D., wie Anacr. 29.5, Coluth. 41.
ξύλοχος
-ου, ἡ
[ξύλον.]
A wood, coppice, thicket Il. 5.162, Il. 11.415, Il. 21.573 : Od. 4.335= Od. 17.126, Od. 19.445.
ξύλοχος : thicket, jungle.
ξύλοχος
ξύλ-οχος (ῠ), ἡ,
perh. from ξύλον, ἔχω
- a thicket, copse, Il.