παράκουσις
παράκουσις, defect of hearing
παράκουσ-ις [ᾰκ], εως, ἡ,
- defect of hearing, Gal. 7.56, al.
- II mishearing, Mich. in PN 64.32.
παράκουσις, εως (ἡ) [ᾰκ] action d’entendre mal, Gal. Sympt. 7, 56, dout.
Étym. παρακούω.
παράκουσις, das Verhören, Galen.; vgl. Lobeck zu Phryn. 352.